บทที่ 421 อารมณ์ที่ซับซ้อน

“ถึงจะโกรธคุณ แต่นี้ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว มันก็น่าจะหายโกรธได้แล้ว”

โรซี่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “มันไม่เกี่ยวกับโกรธหรือไม่โกรธ แม่ฉันลำบากมากตอนอยู่ในตระกูลกรภัควัฒน์ ตอนนี้ฉันคลอดลูกแบบนี้ออกมา อาจทำให้เธอเสียทุกอย่างไปก็ได้ ถ้าเธอไม่รู้ว่าจะจัดการฉันกับลูกยังไง เธอจะไม่มาเจอหน้าฉันแน่นอน"

“แต่คุณเป็นลูกสาวของเธอ หรือว่ามีอะไรที่สำคัญกว่าคุณอีก?” ชาร์วีถาม

โรซี่หัวเราะ “เมื่อคนคนหนึ่งจมปลักอยู่กับชื่อเสียงเกรียติยศ ครอบครัวจะไปสำคัญอะไร ฉันเห็นมาเยอะแล้ว ที่บ้านนั้น”

ชาร์วีต้องการปลอบใจเธอแล้วพูดว่า “คุณป้าเป็นแม่ของคุณ เธอไม่ทิ้งคุณแน่นอน คุณก็อย่าคิดมาก รอให้เธอคิดได้ก่อนแล้วเธอจะมาช่วยคุณแน่นอน”

“ได้ ฉันรู้แล้ว นายไปเถอะ”

ชาร์วีพยักหน้าและพูดว่า “ผมไปต้มไข่ให้คุณก่อนแล้วค่อยไป”

“ขอบคุณ”โรซี่ยิ้มให้เขา มองเขาเดินไปที่ห้องครัว คิดว่าคนนี้คือผู้ชายคนเดียวที่เธอสามารถเก็บเขาไว้ได้

รักไม่รักมันไม่สำคัญ เธอดูถูกชาร์วีจากใจก็ไม่สำคัญ ขอแค่เธอสามารถใช้ประโยชน์ผู้ชายคนนี้ได้ ใช้เขาให้เป็นประโยชน์ก็พอ

เธอคิดย้อนกลับไปถึงสิ่งที่น่าเจ็บปวดนั้น และได้ตัดสินใจ บอกลาอดีตที่โง่เขลาของเธอ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเอาคืนสิ่งที่มาร์ชและมีนาทำเอาไว้

........

สองวันมานี้ มีคนมาเยี่ยมมาร์ชมากมาย มีนาก็อยู่ในห้องพักต้อนรับแขก ดีนะที่มีชาร์วีมาช่วยกั้นคนไม่ให้รบกวนมาร์ชมากเกินไป

ตอนเช้าหมอได้เข้ามาดูอาการ บอกว่าร่างกายของมาร์ชฟื้นฟูดีแล้ว แค่ว่าเมื่อก่อนที่เอวของเขาบาดเจ็บ ตอนนี้กระดูกเคลื่อนอีกหลายที่ ต่อไปต้องดูแลร่างกายดีๆ ก็กลัวว่ามันจะกลับมาเป็นอีก

เธอพาหมอออกห้องไป แล้วกลับเข้ามา จิตใจรู้สึกเศร้า แต่ว่าตอนหน้ามาร์ชก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ได้ยินยัง หมอบอกว่านายฟื้นร่างกายได้ดีมาก อีกไม่นานก็จะดีขึ้นแล้ว"

มาร์ชจับหัวของเธอแล้วพูดว่า “ผมไม่เป็นอะไร คุณก็อย่าเอาแต่อยู่ที่โรงพยาบาล กลับไปที่วิลล่าบ้าง ดูสิคุณดูเศร้าหมองมากเลย”

“ไม่ได้ ฉันไม่สบายใจที่จะให้นายอยู่โรงพยาบาลคนเดียว”มีนาจับมือเขา

“ชาร์วีก็อยู่ แถมยังมีพยาบาลอีก ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ถ้าเกิดผมหายดีแล้ว เกิดร่างกายคุณซุดขึ้นมาจะทำอย่างไง”มาร์ชพูดแล้วยิ้ม “ผมจะดูแลคุณเอง แต่ผมก็ไม่อยากอยู่โรงพยาบาลนาน มันไม่ดี”

“ฉันรู้จักร่างกายของฉันดี”มีนามองเขาแล้วพูด “พอนายหายแล้ว ฉันอยากไปปารีส...”

เธอยังพูดไม่จบ ก็รู้สึกไม่สบายตัว จากนั้นก็รีบจับมือของมาร์ช เหงื่อแตกอย่างแรง

มาร์ชรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ รีบถามว่า "เป็นอะไร เหนื่อยมากใช่ไหม? รีบไปพักผ่อนเร็ว"

มีนาไม่ใช่แค่ไม่สบายตัว แต่เหมือนมีแมลงดิ้นอยุ่ในตัวเธอ ซึ่งเคยเกิดแบบนี้ตอนอยู่คฤหาสน์นั้น

ตอนนั้นเธอคิดว่าที่นั้นมีต้นไม้และหญ้าเยอะ แมลงก็เยอะด้วย ก็เลยคิดว่าโดนแมลงกัด

แต่ครั้งนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล ทำไมยังรู้สึกคันไปทั้งตัว ห้องนี้เป็นห้องวีไอพีที่สะอาด ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาก็ยังไม่เคยเจอแมลงเลยสักตัว

มีนาเกาคอของเธออย่างแรง ร่างกายของเธอเริ่มคันขึ้นเรื่อยๆ

มาร์ชพยุงตัวเองขึ้น นั่งลงช้าๆ พอเห็นเธอเกาจนเลือดออก และถามเธอว่า "มีนา เป็นอะไร หยุดเกาได้แล้ว!"

มีนาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ทั้งเจ็บทั้งคันและเจ็บไปทั่วร่างกาย จากนั้นเธอก็เริ่มเกาที่อื่น พูดเสียงสั่นว่า “ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร ไม่สบายตัวเลย....”