บทที่ 425 จะไม่จากกันอีกต่อไป

“เขายังยุ่งอยู่กับงาน อีกไม่กี่วันจะได้เจอเขาเอง”

อธินั่งตัวตรงแล้วพูดอย่างดีใจว่า “เยี่ยมมาก ถ้าอย่างนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งใช่ไหม?”

นานาพยักหน้าและพูดกับเขาว่า "ในอนาคตพ่อแม่จะเติบโตไปกับหนูอย่างดี เราครอบครัว3คนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่แยกจากกันอีก”

ดวงตาของอธิน้อยฉายแสงแวววาว เขาถามว่า "แม่ครับ นี่เป็นเรื่องจริงรึเปล่าครับ?”

นานารู้สึกเศร้าใจที่เด็กคนนี้ไม่กล้าจะเชื่อมั้น เธอแตะที่จมูกของเขาแล้วพูดว่า " แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่เป็นไปไม่ได้ที่พ่อและแม่จะอยู่กับหนูตลอดเวลา พ่อต้องทำงาน แม่เองก็ต้องทำงานเช่นกัน แม่จะแย่กว่าพ่อมากเกินไปไม่ได้”

อธิยืนอยู่บนเตียงและพูดเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็ก ๆ " ผมรู้ว่าพ่อของผมเก่งมาก เขาบริหารบริษัทใหญ่! แม่ยังเป็นนักออกแบบที่ยอดเยี่ยมที่สุด และสามารถสร้างเสื้อผ้าที่สวยงามออกมาได้มากมาย"

นานารู้สึกขบขันกับท่าทีที่เขาพูดไปด้วยทำท่าทางไปด้วย “ไปฟังจากใครมาคะเนี่ย”

“น้าอันดาบอกมาครับ แก้วก็บอกว่าแบบนี้เหมือนกันครับ พวกเธอบอกว่าแม่และพ่อเป็นคนที่เกงมาก ฉะนั้นปกติก็เลยงานยุ่งมากครับ ผมเป็นลูกผู้ชาย จะร้องไห้เพราะแม่และพ่อไปทำงานไม่ได้”

นานายกนิ้วโป้งให้เขาและพูดว่า "ใช่ ตอนนี้ลูกเข้าใจทุกอย่างแล้ว"

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เมื่อวานเธอเจออธิ แต่อธิไม่ร้องไห้เลย นี่แท้อันดาสอนมานี่เอง ไม่คิดว่าปกติแล้วอันดาดูเล่นๆตลอดเวลา แต่สอนเด็กเก่งนะเนี่ย

“อาหารเช้าพร้อมแล้ว นายน้อยและนายหญิงรอง อาหารเช้าเสร็จแล้ว มาทานข้าวกันได้แล้วค่ะ” แก้วได้ยินเสียงพวกเขาคุยกันอยู่นอกประตู ก็เลยรู้ว่านานาตื่นแล้ว

นานาลุกจากเตียงและอุ้มอธิขึ้นมาแล้วพูดว่า "ไปทานอาหารเช้าด้วยกัน ทานเสร็จแล้วฉันและน้าอันดาจะพาไปเที่ยว”

เธอนอนหลับไปเกือบ1วัน1คืน พลังงานกลับคืนมาเป็นจำนวนมาก เธอเองก็รู้สึกสดชื่น เธอคิดว่าจะอยู่ที่นี่อีกสัก1วัน แล้วจึงกลับไปที่เมืองC เธอยังคงเป็นห่วงมาร์ชที่อยู่ในโรงพยาบาลอยู่

หลังทานอาหารเช้าแล้ว เธอกับอันดาพาอธิไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ

ในสวนสาธารณะมีเด็กจำนวนมาก ไม่นานอธิก็เจอเพื่อนเบ่น และพวกเขาก็เล่นด้วยกัน

นานาและอันดานั่งอยู่บนเก้าอี้ยาว มองดูอธิที่กำลังเล่นอย่างสนุสนาน

“เธอสอนเด็กเก่งมาก ฉันไม่ได้เจอเขามาระยะหนึ่ง แต่เธอแก้นิสัยที่เขาจะร้องไห้ทุกครั้งที่เจอฉันไปได้” นานากล่าวด้วยรอยยิ้ม

อันดาหัวเราะเยาะตัวเอง “นั่นก็เรียกว่าการสอนเหรอ์ ฉันก็แค่ให้เขาได้รู้ถึงความลำบากของการเป็นผู้ใหญ่ร่วงหน้าเท่านั้นเอง เมื่อก่อนเธอทำใจไม่ได้ที่จะสอนเขาเรื่องพวกนี้ใช่ไหม”

“ฉันมักจะรู้สึกว่าเขายังเด็กมาก ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องผู้ใหญ่มากเกินไป”

“สมัยนี้เด็กๆ ฉลาดนะ ถ้าเราไม่บอกเขาก็ไม่รู้จริงๆเหรอ? ปล่อยให้เขารู้อย่างไม่ชัดเจน มันน่ากลัวกว่านะ”

"คุณพูดถูก"

อันดายิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า "นี่เป็นประสบการณ์ตอนเด็กของฉัน ตอนนั้นแม่ของฉันเป็นแบบนั้น ท่านก็ยังคิดที่จะปกป้องฉันให้ดี ไม่ให้ฉันรู้เรื่องของพ่อ แต่คิดว่าฉันไม่รู้จริงๆเหรอ? เสียงกระซิบของเพื่อนบ้าน ดวงตาแปลก ๆ ของพวกเขา คนตามหนี้มาถึงที่บ้านเรา.....ฉันนี่แหละที่กังวลอย่างมากภายใต้ความไม่รู้..."

นานาจับมือเธอเบา ๆ "ฉันเข้าใจ ขอบคุณที่ดูแลอธิเป็นอย่างดีในช่วงเวลานี้"