บทที่ 441 นี่คือรักเขามากขนาดนั้น

หลังจากเขาออกไปในตอนเช้า เธอก็รีบแก้แบบที่เตรียมไว้สำหรับดาวแล้วรีบมาที่ร้านของดาว

ดาวยิ้มอย่างสดใส แซวเธอว่า: “ดูเหมือนเมื่อคืนจะเหนื่อยไปนะ ใช้ชีวิตอยู่กับมาร์ชมีความสุขมากเลยสิ”

นานาเขิน: “พูดบ้าๆน่ะ รีบมาดูชุดแต่งงานที่ออกแบบสำหรับงานแต่งของพวกเธอ”

ดาวรู้ว่าเธอเขิน ก็ไม่แซวเธออีก และก็อยากรีบดูแบบที่เธอเขียนไว้

นานาเอาUSBออกมา เสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์ของทางร้าน เปิดแบบที่เตรียมมาให้เธอดู

ดาวมองชุดบนจออย่างไม่กะพริบตา และชุดราตรีอีกหลายชุด ยิ่งดูยิ่งชอบ “สวยมาก นี่มันเป็นชุดราตรีในฝันของฉันเลย นานา เธอรู้ใจฉันมากที่สุดเลย ฉันชอบมาก”

นานาเห็นว่าเธอชอบ ก็พูดอย่างดีใจว่า: “ถ้าเธอไม่มีอะไรจะแก้ไขแล้ว ฉันจะส่งไปให้ร้านตัดเย็บที่ปารีส ให้พวกเขาตัดเย็บด้วยมือ น่าจะทันใช้งานแต่งของเธอ”

ดาวทำมือOK ให้เธอ ถามว่า: “ออกแบบถูกใจฉันขนาดนี้ ค่าออกแบบคงไม่ถูกมั้ง?”

“ใครจะคิดเงินเธอ ถ้าเธอยังพูดเรื่องเงินกับฉันอีก ฉันจะไม่นับเธอเป็นเพื่อนแล้วนะ” นานาพูดไปก็เอาแบบนั้นส่งออกไปด้วย

“โอเค โอเค งั้นฉันก็รับไว้ไม่เกรงใจแล้วนะ”

“เรื่องคราวก่อนฉันยังไม่รู้จะขอบคุณเธอกับเทมป์ยังไงเลย นี่เป็นน้ำใจเล็กๆนับอะไรไม่ได้หรอก” นานาส่งอีเมลเสร็จพูดปนความเศร้าว่า “ยังดี ยังดีที่พวกเธอไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น......ฉันตายไปร้อยรอบก็ไม่มีประโยชน์”

ดาวตบไหล่เธอเบาๆถามว่า: “ดื่มอะไรหน่อยไหม”

“กาแฟ”

ดาวให้พนักงานของร้านไปเอาอะไรสักอย่าง แล้วเดินไปที่ห้องครัวชงกาแฟสองแก้ว นานาเดินตามหลังเธอถามว่า: “ทำไมวันนี้ที่ร้านไม่ค่อยมีลูกค้าเลย”

“ปรกติช่วงกลางวันไม่ค่อยมีคน ว่าไปร้านฉันเป็นสินค้าแบรนด์ระดับไฮเอนด์ ลูกค้าประจำมาชอปปิ้งก็จะนัดล่วงหน้า” เธอพูดพร้อมส่งกาแฟที่ชงเสร็จให้กับนานา พร้อมกับชวนเธอนั่ง

นานาพูดอย่างเข้าใจว่า: “ทำแบรนด์พรีเมียมก็ดีอย่างนี้แหละ”

“ฉันก็หาอะไรทำคลาดเวลาแหละ” ดาวดื่มกาแฟไปคำหนึ่ง ถามด้วยสีหน้าที่ดูเครียดว่า “เธอไปปารีสมารอบนี้เจอโซฟีไหม”

นานาพยักหน้า

“เธอโดน โดนทำอย่างร้ายแรงจริงเหรอ” ดาวพอได้ข่าวมาบ้าง

นานาพูดอย่างเศร้าๆว่า: “ยังดีที่อวัยวะยังอยู่ครบ มีแค่จิตใจที่กระทบกระเทือนบ้าง ดีกว่าเวนดี้ คราวก่อนที่ฉันไปที่โน่นฟังทางตำรวจพูดว่า ตอนที่เจอเวนดี้ตาทั้งสองข้างโดนกรีด ไตหายไปข้างหนึ่ง ส่งไปถึงโรงพยาบาลไม่นานก็เสียชีวิตแล้ว”

ดาวฟังแล้วรู้สึกใจหาย: “พระเจ้า มันก็โหดร้ายเกิน ในสายตาของมันชีวิตคนก็ไม่ต่างจากสัตว์เลย ดูแบบนี้แล้วที่มันทำกับเธอ และพวกเราถือว่ามีเมตตามากแล้ว”

“ฉันไม่อยากไปรับรู้สิ่งที่ถูกซ่อนอยู่อีก มันสะเทือนขวัญ” นานาคิดถึงเรื่องพวกนี้มือที่ถือแก้วก็สั่นโดยไม่รู้ตัว

ดาวถอนหายใจยาวๆว่า: “พวกเราไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว ลืมมันไป ลืมเรื่องน่ากลัวเหล่านั้น เอ่อใช่ แล้วที่ความจำ นานๆหายไปครั้งโรคนั้นของเธอดีขึ้นหรือยัง ได้กลับไปหาหมออีกไหม?”

“มันไม่กำเริบมาสักพักใหญ่ๆแล้วนะ ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ปัญหาใหญ่” ถ้าเธอไม่พูดขึ้นมา นานาก็ลืมสังเกตอาการป่วยนี้แล้ว

ดาวพูดอย่าง วางใจว่า: “งั้นก็ดีแล้ว เส้นประสาทของสมองมันซับซ้อน ถึงทุกวันนี้เส้นประสาทของสมองบางส่วนทางกันแพทย์ยังไม่มีคำอธิบายเลย ไม่แน่อาการป่วยของเธออาจจะหายเองไปแล้วมั้ง”

“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น”