บทที่ 440 ยินดีมารบกวน

การออกแบบของภรรยาฉันยังต้องแนะนำขายด้วยเหรอ?” มาร์ชพูด “ด้วยความสามารถและชื่อเสียงของเธอ เพียงแค่เธอออกแบบออกมา คนอื่นๆต้องแย่งกันซื้ออย่างแน่นอน”

“มันยากที่จะเรียนรู้ แต่เรียนรู้ได้เร็วจริงๆ ปากมันลิ้นลื่นทุกวันเลย” นานาหัวเราะเยาะเขาและกล่าวว่า “มีคนที่ขายเองชมเองอย่างนายไหมเนี่ย ฉันมีความสามารถที่ไม่เลวก็จริง แต่แฟชั่นปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่ต้องการออกแบบแฟชั่นที่ล้าสมัย ก็ไม่ควรยืนนิ่งอยู่ได้ และฉันไม่ได้ติดตามวงการแฟชั่นมาระยะหนึ่งแล้ว ฉันจึงต้องกลับมาเรียนใหม่อีกครั้ง”

มาร์ชพูดอย่างโกรธเคืองว่า: ฉันชมเธอ เธอยังหาว่าฉันปากมันลิ้นลื่นอีก น่าโมโหจริงๆ”

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็ดูโกรธจริงๆ

นานาจึงต้องปลอบเขาอีกครั้งและพูดว่า: “สามี ฉันพูดผิดไปเอง คราวนี้ยกโทษให้ฉันด้วย”

“ทำผิดแล้วก็ต้องถูกลงโทษ ฉันไม่เคยยอมใครเลย มาดูกันว่าคืนนี้ฉันจะลงโทษนายอย่างไร” มาร์ชมองเธอและยิ้มอย่างชั่วร้าย

นานายอมเขาแล้วจริงๆ หัวสมองของเขาเต็มไปด้วยอะไรกันแน่ เพิ่งหายดีแล้วก็วุ่นวายกันอีก และไม่สนใจเขา

พวกเขาพออธิไปฉลองนอกบ้านหนึ่งวัน และกลับบ้านกันอย่างมีความสุข

อธิถูกแก้วพาไปอาบน้ำ นานาคิดได้ว่าเธอใช้เวลาเล่นข้างนอกทั้งวัน แล้วยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องยุ่ง เธอให้มาร์ชไปอาบน้ำก่อนและเปิดแล็ปท็อปสมุดรีบทำงานต่อ

เมื่อหลังจากมาร์ชอาบน้ำออกจากห้องน้ำ เขาเช็ดผมที่หยดย้อย เดินเงียบๆตรงไปข้างหลังนานา และพบว่าเธอกำลังแก้ไขงานที่ออกแบบ และเห็นว่าแล็ปท็อปที่เธอใช้อยู่ ยังเป็นอันที่เมื่อก่อนเขาให้ไว้

“แล็ปท็อปนี้ล้าสมัยแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนใหม่แล้ว”

ทันทีที่เขาส่งเสียง นานาก็ตอบทันทีว่า: “ไม่เปลี่ยน” เธอหันศีรษะมาทันทีและชนท้องของเขา

เธอหน้าแดงด้วยความตื่นตระหนกและอุทานขึ้น “ทำไมนายไม่ใส่เสื้อผ้าอีกแล้ว”

มาร์ชก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “จะใส่ไปทำไม ในห้องนี้มีแค่เราสองคน ใส่แล้วก็ต้องถอด”

นานาได้กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่ติดตัวเขา และรีบมองที่หน้าจออีกครั้ง “บ้าจริง ฉันยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ และฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนายหรอกนะ”

มาร์ชไม่สนใจว่าเธอจะมีเรื่องอะไรหรือไม่ เขาเหยียดแขนยาวออก ปิดแล็ปท็อปของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นว่า: “มีเรื่องอะไรที่สำคัญไปกว่าการรับใช้สามีอย่างฉัน”

“นายนี่มัน ตอนนายทำงานฉันไม่เคยไปรบกวนนายเลยนะ มีเหตุผลบ้างหน่อย” นานาอยากจะลองเปิดแล็ปท็อปอีก

มาร์ชดึงเธอขึ้นแล้วอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน และพูดข้างหูของเธอว่า: “ยินดีมารบกวน”

นานาหน้าแดงด้วยความเขินอาย และรีบหาเหตุผลว่า: “ลูกยังไม่นอนเลย ถ้าเขามาขอให้ฉันเล่าเรื่องให้ฟัง……”

“ไม่หรอก ฉันได้บอกป้าโบว์ไว้แล้วว่าให้นอนกับเด็ก และไม่อนุญาตให้เขามารบกวนเรา” มาร์ชพูดพร้อมกับยกมุมปากขึ้น “เธอก็รู้ว่าปาโบว์ต้องการให้เรามีลูกเพิ่มมากขึ้น เรื่องนี้ปล่อยให้เธอจัดการ เธอต้องปลอบอธิจนเชื่อฟังอย่างแน่นอน”

“โอเค นายวางแผนไว้แล้ว” นานาจงใจจ้องเขาอย่างโมโห “นายหาว่าฉันเป็นแม่หมูเหรอ ยังมีลูกเพิ่มมากขึ้นอีก อยากคลอดนายก็ไปคลอดเอง”

“งั้นเธอก็ต้องร่วมมือกับฉัน” ขณะที่เขาพูด เขาจูบริมฝีปากของเธอและกลืนทุกอย่างที่เธอต้องการจะพูด

เมื่อนานาอยู่ใกล้ๆเขา เธอรู้สึกได้ว่าผิวหนังของเธอกำลังร้อนจัด เหมือนกับไฟที่ลุกโชติช่วง ลูกธนูขึ้นสายเต็มเหนี่ยว”

มาร์ชฟื้นความแข็งแกร่งและความทรหดตามปกติของเขา เพื่อเธอแล้วเขายอมทุกอย่าง เรือนร่างของเธอ กลิ่นอายของเธอ ทำให้เขาหยุดไม่ได้และต้องการค้นหามากกว่านี้

ต้องรู้ว่าสองเดือนที่ผ่านมานี้ ทั้งๆที่เธออยู่เขียงข้างตัวเอง แต่กลับกินไม่ได้ เขาอดทนอย่างลำบากมาก ในที่สุดคืนนี้เขาก็อดไว้ไม่ได้อีกติอไป”

หลังจากการอิ่มอกอิ่มใจห่างหายไปนาน……

นานาค่อยๆสงบสติอารมณ์ลง แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ

มาร์ชเหยียดแขนออกไปทับเธอลง เขายังคงไม่อยากปล่อยเธอไป “จะไปยุ่งงานอีกแล้วเหรอ?”