บทที่ 439 ภรรยาดีที่สุด

นานาไม่สามารถอธิบายให้เธอฟังได้ชั่วขณะหนึ่ง เธอจึงกอดเธอแน่นและพูดด้วยความปวดใจว่า: “โซฟี ฉันขอโทษ เธอเป็นแบบนี้แล้วยังเป็นห่วงฉันอีก ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ……”

“นานา ฉันกลัวมาก พวกมันรังแกฉัน พวกมันต่างรังแกฉัน!” โซฟีอยากจะดิ้นรนออกจากเธอและตะโกนว่า “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน อย่ามาแตะต้องตัวฉัน……”

แต่นานากอดเธอไว้แน่นขึ้นและพยายามปลอบเธอให้ดีที่สุดว่า: “ไม่เป็นไรแล้ว โซฟี ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ เธอปลอดภัยแล้ว พวกเราปลอดภัยกันแล้ว!”

ดูเหมือนโซฟีจะไม่ได้ยินเธอเลย และอ้อนวอนอีกครั้งว่า: “อย่าตีฉัน ให้ฉันทำอะไรก็ได้……” เธอดิ้นรนออกออกจากตัวนานา และเริ่มดึงเสื้อผ้าของเธอ

นานาหยุดเธอและพูดเสียงดังกับเธอว่า: “โซฟี! เรื่องมันผ่านไปแล้ว! เธอจะต้องเข้มแข็งขึ้น! ไม่มีใครช่วยเธอได้! เธอยังอายุน้อย ทุกสิ่งสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ อย่าทำแบบนี้! อย่าปล่อยให้ตัวเองเป็นบ้าไปเลย ฉันขอร้องล่ะ!”

โซฟีตกใจมากกับคำพูดของนานา มองดูเธออย่างว่างเปล่าและถามทั้งน้ำตาว่า: “ฉันเริ่มใหม่ได้เหรอ”

นานาร้องไห้ออกมาและพูดว่า: “ได้สิ ได้แน่นอน เราทุกคนสามารถเริ่มต้นใหม่ได้”

โซฟีตีหัวเธออย่างแรงและพูดว่า “ฉันไม่อยากจำเรื่องเหล่านั้นได้เลยจริงๆ เธอช่วยบอกฉันที ว่าเธอสูญเสียความทรงจำยังไง เพราะฉันก็อยากทำให้ตัวเองความจำเสื่อมเหมือนกัน!”

นานาจับมือเธอไว้ เพื่อไม่ให้เธอตีตัวเองและพูดว่า: “การสูญเสียความทรงจำไม่ดีและแก้ปัญหาไม่ได้ ฉันเป็นหนี้เธอ ฉันและมาร์ชเราทั้งคู่เป็นหนี้เธอ เธอต้องการให้เราทำอะไรก็บอกมาได้เลย”

ดูเหมือนจะมีความหวังในดวงตาของโซฟี เธอจับมือเธอไว้แล้วพูดว่า: “ฉันอยากออกไปจากที่นี่และเริ่มต้นใหม่ในสภาพแวดล้อมใหม่”

“โอเค มันไม่ยาก ฉันจะช่วยจัดการให้ แต่อย่าล้มเลิกนะ รีบดูแลตัวเองดีๆ เธอจะออกไปจากที่นี่ได้ก็ต่อเมื่อสภาพจิตใจของเธอเป็นปกติแล้ว เข้าใจไหม” นานาจ้องไปยังดวงตาของเธอ หวังว่าเธอจะฟังคำเหล่านี้เข้าแล้วปลุกใจเธอได้

โซฟีพยักหน้าและพูดว่า: “โอเค ฉันจะฟังเธอ และให้ตัวเองหายไวๆ”

นานากอดเธอแน่นไว้อีกครั้ง “อืม เชื่อฉันเถอะ พอเธอหายดีแล้ว ฉันจะช่วยเธอเปลี่ยนชีวิตใหม่ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยดีขึ้น”

……

เมื่อเธอออกจากห้องของโซฟี นานารู้สึกราวกับว่าเธออ่อนแรงลง เธอเห็นกับตาของเธอเองว่าหญิงสาวร่าเริงอย่างโซฟีกลายเป็นคนบ้า และเธอก็รู้สึกเศร้าสุดๆ

โชคดีที่จิตแพทย์ที่นี่บอกว่าอาการของเธอไม่รุนแรงเกินไป และจะค่อยๆกลับมาเป็นปกติ

มาร์ชที่รออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์เห็นเธอออกจากลิฟต์ด้วยอารมณ์ที่เศร้ามาก เขารีบทักทายเธอทันที

“โซฟี เธอโอเคไหม?”

“อืม ไม่เป็นไรมาก” นานาตอบ

มาร์ชจับมือเธออีกครั้งและรู้สึกว่ามือของเธอเย็นมา จึงถามว่า: “เธอต้องการให้เราทำอะไร”

“เธอต้องการออกไปจากที่นี่ ออกจากปารีส แต่หมอที่นี่บอกว่าเธอจะออกจากโรงพยาบาลได้ก็ต่อเมื่อถูกประเมินทางจิตเวชของเธอว่าปกติ”

มาร์ชถามอย่างแปลกใจว่า: “นี่คือบ้านพักรักษาตัว ทำไมเธอต้องได้รับการประเมินก่อนจึงจะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้”

นานารู้สึกอึดอัดและพูดว่า: “พูดตามตรงแล้วที่นี่คือโรงพยาบาลจิตเวช ที่เซทท์บอกว่าเป็นบ้านพักรักษาตัวก็เพราะไม่อยากให้ฉันกังวลมากเกินไป”

“โซฟีป่วยทางจิต?”

“หญิงสาวที่มีความละอาย เมื่ออยู่ในสถานที่เหมือนนรกบนดิน จิตใจจะไม่ได้รับการกระทบกระเทือนเหรอ?” นานาพูดขึ้น และเธอก็กำลังจะร้องไห้อีกครั้ง

มาร์ชเข้าใจอารมณ์ของเธอ และเขาพาเธอไปที่รถโดยไม่พูดอะไร