บทที่ 438 เป็นคนเริ่มจุดไฟเองนะ

นานาดึงเขามานั่งลงข้างเตียง มองมาที่เขาแล้วพูดว่า: “นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของโซฟีในปารีส เซทท์เพิ่งเอามาให้ฉัน หลังจากที่โซฟีได้รับการช่วยเหลือ เธอพักอยู่ในบ้านพักรักษาในปารีส ไม่รู้ว่าปัจจุบันเป็นไงบ้าง”

“เธอต้องการติดต่อกับเธอเหรอ?” มาร์ชถาม

นานากล่าวว่า: “ฉันต้องการรอให้ฟื้นตัวแล้วไปเยี่ยมเธอที่ปารีส”

มาร์ชจับไหล่เธอแล้วถามว่า: “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ครั้งนั้นที่เธอถูกดาวพากลับไปที่เมืองC ฉันก็ขาดการติดต่อกับเธอ พลทำอะไรกับเธอ เธอต้องพักฟื้น เพราะโดนฉีดยาด้วยเหรอ”

“เธอ เธอถูกบังคับให้ไปที่แบบนั้น” น้ำเสียงของนานาเศร้าลง

พอฟังแล้วมาร์ชยังตอบสนองไม่ทัน “ที่ไหน?”

นานาพูดซ้ำ: “ก็ที่แบบนั้นไง ……”

มาร์ชเข้าใจทันที และพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “ไอ้สัตว์พลนั่น มันไม่ใช่คนจริงๆ! เขากระทำชำเราโซฟีไม่พอ แล้วยังให้เธอไปรับแขกอีก! เขาเคยทำอะไรเกินตัวกับเธอไหม……”

นานาไม่ต้องการปิดบังอะไรเขาอีกต่อไป และพูดกับเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า: “เขาน่าจะไม่เคยกระทำชำเราโซฟี เพราะเขา เขามีความผิดปกติทางนั้น”

“เธอหมายความว่าอะไร” มาร์ชถามด้วยความประหลาดใจ

นานาไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดอย่างไร เธอจึงพยายามทำให้เขาเข้าใจว่า: “พลมีปัญหาทางด้านผู้ชาย อันที่จริงเขาไร้ความสามารถ เขาเสียไตข้างหนึ่งไปไม่นานหลังจากที่เขาไปต่างประเทศ และเพื่อสร้างอำนาจ ร่างกายของเขาเสียหายมากเช่นกัน ดังนั้นเขาไม่สามารถเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริงได้”

จู่ๆมาร์ชได้ยินเรื่องนี้และอารมณ์ของเขาก็ซับซ้อนอย่างอธิบายไม่ถูก นั่นหมายความว่าพลไม่สามารถครอบครองนานาได้จริงๆ

เขาควรจะรู้สึกดีใจ แต่ในฐานะที่เป็นผู้ชาย เพราะยังไงผู้หญิงของตัวเองก็เคยถูกพลแตะต้อง ซึ่งมันไม่สามารถบรรเทา ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อพลได้

“ไอ้เวรนั่นก็ดูปกติดีนะ”

“ฉันไม่ได้โกหกนาย ฉันพูดความจริง เขาน่าจะไปพบแพทย์ส่วนตัวตลอดเวลา และเขาก็ยังต้องการปลูกถ่ายไตเพื่อกลับมามีสุขภาพที่ดี”

มาร์ชกอดเธอแน่นและพูดว่า: “ฉันเชื่อในสิ่งที่เธอพูด ไอ้เลวนั่นไม่เพียงแต่ร่างกายไม่แข็งแรง แต่ยังผิดปกติทางจิตด้วย”

“อืม ความคิดเดียวของผู้คนสามารถกำหนดทิศทางที่ยิ่งใหญ่ ไม่ก็สงบสุข ไม่ก็ไม่มีทางหวนกลับคืน” หลังจากที่นานาบอกความจริงทั้งหมดกับมาร์ช เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

มาร์ชสงบสติอารมณ์ลงและพูดว่า: “ความผิดของเธอที่มีต่อโซฟี ก็เป็นความผิดของฉันเช่นกัน รอนายหายดีแล้ว ร่างกายของฉันก็ไม่เป็นอะไร เราไปเยี่ยมเธอที่ปารีสด้วยกัน ฉันอยากทำอะไรเพื่อเขา สนับสนุนทุกอย่างเท่าที่ฉันจะทำได้”

นานาจูบคางของเขา “มีสามีอย่างนาย ฉันมีความสุขมาก”

“เธอเป็นคนเริ่มจุดไฟเองนะ” มาร์ชยกมุมปากของเขาขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม “ต่อจูบที่ยังไม่รู้จบเมื่อกี้”

“ไม่ได้ เรายังอยู่ในช่วงพักฟื้น……”

“กล้าพูดว่าฉันทำไม่ได้อีกสิ!” มาร์ชเริ่มเผด็จการขึ้น จนนานาไม่สามารถต้านทานได้เลย

……

ครึ่งเดือนต่อมา นานาและมาร์ชกลับมาที่ปารีสอีกครั้ง สถานที่สำคัญที่มีชื่อเสียงระดับโลกเหล่านี้ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย

เพราะเหตุการณ์ในอดีตที่ทนไม่ได้เหล่านั้น ทำให้นานาไม่มีความชื่นชมเมืองโรแมนติกนี้อีกต่อไป

พวกเขาเดินทางมาจากสนามบินไปยังบ้านพักรักษาตัวที่โซฟีพักอยู่ และมองไปที่ป้ายหน้าประตู ตามภาษาฝรั่งเศสระบุไว้ชัดเจนว่าเป็นโรงพยาบาลจิตเวช

มาร์ชจับมือเธอไว้ ทำให้เธอกล้าไปเผชิญกับโซฟี

พวกเขามาที่หน้าเคาน์เตอร์และพูดชื่อโซฟี