บทที่ 437 เป็นหมอเทวดาจริงๆ

ทำไมผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่หมดหนทางกับผลข้างเคียงที่จะกำเริบทุกเดือนของนานา แต่อลันที่ไม่ได้เป็นหมอมานานถึงสามารถรักษานานาได้?

หรือเป็นเพราะว่าเขาเป็นแพทย์ในแผนกโรคมะเร็ง และผลข้างเคียงของนานาก็เกิดจากยาต้านมะเร็ง?

เมื่อเห็นว่าเขายังมีใบหน้าที่จริงจังและไม่พูดอะไร นานาก็เอื้อมมือที่เจาะเข็มไว้ออกอย่างระมัดระวัง คว้าแขนเสื้อของเขาไว้แล้วพูดอย่างออดอ้อนว่า: “ไม่ต้องโกรธแล้วได้ไหม ฉันไม่เป็นอะไรแล้วนิ จับผลัดจับผลูอลันยังรักษาฉันหาย งั้นทักษะทางการแพทย์ของเขาก็ดีใช้ได้เลยนิ น่าเสียดายที่ไม่ได้เป็นหมอต่อ”

“มีนา อย่าทำแบบนี้กับฉัน! ถ้าเธอกล้าทำแบบนี้อีก จงใจที่จะหลบฉัน ฉันจะ ฉันจะดีดเธอแน่!” เมื่อมาร์ชเผชิญกับการอ้อนวอนของเธอ คำเตือนและคำข่มขู่ก็พูดไม่ออก

“โอเค โอเค” นานาขยิบตาให้เขา ราวกับกำลังปลอบเด็ก “ขอโทษ ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมให้นายจูบครั้งหนึ่งเป็นไง”

มาร์ชวางมือบนศีรษะของเธออย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดว่า: “ฉันควรทำยังไงกับเธอดี” จากนั้นก็โกรธและก้มศีรษะลงจูบริมฝีปากของเธออย่างเผด็จการ

อันดาที่ยืนถือกินอาหารเสริมอยู่หน้าประตูก็ไอขึ้น แล้วพูดว่า: “ฉันมาไม่ถูกเวลาเลย ขอโทษที่รบกวน”

นานาผลักมาร์ชออกไปทันทีด้วยความเขินอาย และพูดกับอันดาว่า: “ไม่ ไม่ เธอรีบเข้ามาเร็ว เข้ามานั่งคุยกับฉัน”

มาร์ชทำหน้าแข็งทื่ออีกครั้ง ลุกขึ้นแล้วพูดว่า: “ฉันจะไปบอกหมอว่าเธอฟื้นแล้ว” จากนั้นเขาก็ออกจากห้องผู้ป่วยไป และปล่อยให้พวกเธอทั้งสองคนคุยกัน

อันดาวางอาหารเสริมลงและเดินไปที่ข้างเตียงของนานาแล้วถามว่า: “เป็นยังไงบ้าง? พระเจ้าช่วย ตอนนั้นฉันกลัวแทบตายเลย ไม่คิดเลยว่าอลันจะรักษาเธอให้หายได้”

นานาถามว่า: “เขารักษาฉันให้หายได้ยังไง และเขาใช้ยาอะไรให้ฉัน?”

อลันเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดในตอนนั้น และถอนหายใจว่า: “ตอนแรกฉันไม่เชื่อเขาหรอกนะ แต่พอเห็นว่าเขาถ่ายเลือดให้เธอด้วยท่าทางที่ดูมั่นคงและมีประสบการณ์มาก เขาเป็นแพทย์ผู้มากประสบการณ์จริงๆ และสีหน้าของเธอยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าฉันจะไม่รู้วิชาแพทย์ แต่ฉันก็รู้ว่าวิธีของเขาใช้ได้ผล”

“เขาสามารถรักษาอาการของฉันได้” นานาทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่ เขาเคยเห็นยาต้านมะเร็งที่พลฉีดให้เธอ หรือเขาคุณเคยกับสมบัติทางเภสัชวิทยาของยาต้านมะเร็งนี้

“ใช่ เป็นหมอเทวดาจริงๆ”

นานายิ้มและพูดว่า: “พอร่างกายของฉันฟื้นดีแล้ว ฉันจะขอบคุณเขาอย่างดีเลย”

“คำขอบคุณฉันบอกแทนเธอไปแล้ว แต่ตอนนั้นคุณมาร์ชของเธอไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณเขา เขายังต่อยเขาด้วย ถ้าฉันไม่หยุดเขาไว้ เขายังอยากจะจับอลันด้วย” อลันกระซิบบอกนานา

“อะไรนะ เขายังชกคนด้วยเหรอ?”

“ใช่ เขาบอกว่าอลันเป็นพวกเดียวกับพล แล้วอลันกับพลมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่” อันดาก็สงสัยเช่นกัน

นานาพูดอย่างคลุมเครือว่า: “เพื่อนมั้ง แต่อลันน่าจะไม่ได้ไปเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดกฎหมายของพล”

“อลันกับพล……”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ นานาก็บังเอิญเห็นเซทท์ที่เพิ่งมาถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วย และรีบขยิบตาให้เธอ ให้เธอหันไปมองที่หน้าประตู

เธอยังตอบสนองไม่ทัน นานาก็พูดกับเซทท์ก่อนว่า: “วันนี้วันอะไรกันเนี่ย ทำไมพวกเธอสองคนถึงมาเยี่ยมฉันพร้อมกัน นัดไว้กันเหรอ?”

อลันหันไปมองที่เซทท์ที่เพิ่งเข้ามาและพูดด้วยท่าทางดูถูก: “นัดกับผีน่ะสิ”

เซทท์เห็นอันดาก็แปลกใจเล็กน้อย เขายิ้มให้เธอ แต่ไม่กล้าเข้าใกล้เธอมากเกินไปและพูดกับนานาว่า: “พี่นานา ฉันคิดว่าห่างจากอาการกำเริบของเธอก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ฉันเป็นห่วงเธอและไม่สามารถติดต่อเธอได้ ดังนั้นฉันเลยติดต่อคุณมาร์ช ถึงรู้ว่าเธอรับการรักษาในโรงพยาบาลอีกแล้ว”

“ฉันไม่เป็นไร นายไม่ต้องเป็นห่วงฉันแล้ว” นานาพยายามลุกขึ้นนั่ง และอันดาก็ช่วยเธอปรับเตียง

เซทท์ถามด้วยความไม่เชื่อว่า: “ครั้งนี้เธอผ่านมันไปด้วยตัวเองเหรอ? พี่นานา เธอสุดมาก!”