ตอนที่ 443
บทที่ 443 ใช้ร่างกายหาข้าวกิน
October 28, 2026
ตอนทานข้าวเที่ยง พี่สาวเขา เทมป์ และนานามีแต่เรื่องที่คุยกันไม่จบ เขาอยู่ตรงนั้นเป็นแค่ตัวประกอบ
ในเมื่อนานานับว่าเขาเป็นน้องชาย เขาก็น้องชายอยู่อย่างถ่อมตัว ดูแลเธออย่างรอบคอบและละเอียด ทุกคนก็รู้สึกสบายเลย
เทมป์ยังดูไม่ออกว่าเขามีความรู้สึกอะไรต่อนานา
ทานข้าวเสร็จ ทุกคนบอกลากัน เขาก็พูดขึ้นอีก ว่าจะส่งนานากลับไป ดาวกะว่าจะห้าม แต่เทมป์กลับตอบแทนนานาไปก่อนแล้ว
นานาก็ไม่ปฏิเสธอีก ก็นั่งเข้าไปในรถเขา บอกลาดาว แล้วทำมือให้เธอวางใจ
หลังทานข้าวมื้อนี้แล้ว เขาก็รู้ว่าจริงๆแล้วเร็นไอคิวค่อนข้างสูง แต่ก่อนมองเขาผิดไปแล้ว ที่ผ่านมานึกว่าเขาเป็นลูกคนรวยที่เสเพลไม่เอาการเอางาน
คิดไม่ถึงว่า เร็นในวันนี้จะมีเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้
ก่อนเร็นออกรถถามเธอ “จะไปไหนครับ”
นานาบอกที่อยู่ของสตูดิโอของตัวเอง เร็นไม่พูดไร้สาระอีกก็ขับรถส่งเธอไป
เมื่อถึงที่หมาย เร็นเห็นว่าเป็นตึกสำนักงาน ตอนเปิดประตูให้เธอถามว่า: “คุณทำงานที่นี่เหรอ”
นานาลงจากรถ ผงกหัวว่า: “ถือว่าใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
นานาหยุดเดิน หันมามองเขาถามว่า: “คุณเร็น ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ”
“ฉันบอกแล้วว่าอย่าเรียกฉันแบบนี้อีก”
นานารู้สึกว่าเขายังไม่ตายใจ ยิ้มพูดว่า: “เร็น พวกเราไม่เหมาะสมกันจริงๆ อย่าพึ่งพูดถึงเรื่องอายุฉันมากกว่า และฉันก็มีสามี มีลูกแล้ว และก็รักพวกเขามาก ดูตามคุณสมบัติของคุณแล้ว อยากได้ผู้หญิงแบบไหนที่จะหาไม่ได้ ไม่ต้องตามรำควาญฉันอีกเลยนะ......”
เร็นพูดตัดบทเธอ ทำหน้าจริงจังว่า: “พี่นานา เรื่องพวกนี้ผมรู้หมด ผมไม่คุยเรื่องเหล่านี้กับพี่ แต่อยากจะปรึกษาเรื่องจริงจังกับพี่หน่อย”
นานาเหมือนไม่เชื่อหูตัวเองตอบ ออ ไปแล้ว ถามว่า: “เรื่องจริงจังอะไร”
“ผมรู้ว่าพี่เป็นดีไซเนอร์แฟชั่น ก็เลยอยากจะถามพี่ว่า พี่รู้เรื่องเกี่ยวกับโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าไหม ถ้าจะเปิดโรงงานเราจะทำกำไรได้ยังไง?”
“คุณอยากเปิดโรงงาน คุณไม่ต้องทำอะไรนั่งๆนอนๆก็อยู่อย่างสบายแล้ว แล้วทำไมยังอยากทำงานพวกนี้อีก”
“พี่นานา พี่อย่าเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่แผนการตามจีบพี่นะครับ” เร็นก็คาดไว้แล้วเธอคงไม่เชื่อ อธิบายว่า: “ผมยอมรับว่าตอนแรกโดนเสน่ห์ของพี่ดึงดูด รู้สึกอยากจะตามจีบ แต่พี่ทำให้ผมรู้ตัวว่าเป็นคนไร้จุดหมาย วันๆหลงอยู่ในแสงสี ต่อให้เจอผู้หญิงที่ชอบจริง ก็ไม่มีคนสนใจผมหรอก”
นานาเผลอหัวเราะ ในใจคิดว่าเขาก็มีวันที่คิดได้ด้วย ไม่เสียแรงที่เสี่ยงอันตรายไปสั่งสอนเขา
”
“พี่อย่าหัวเราะสิ” เร็นพูดอย่างหมดหนทาง “ใช่ครับ แค่เอาเงินออกมาสาดก็มีผู้หญิงสวยๆมาประเคนถึงที่ แต่นั่นมันไม่สามารถดึงดูดผมได้ ผมมาคิดดูแล้ว ยังไม่สนใจเรื่องความรัก ผมต้องทำให้ตัวเองมีคุณค่าขึ้น ไม่ใช่ทะเลาะกับพ่อแล้วก็ทำให้ชีวิตตัวเองพังไปด้วย”
“โอเค โอเค ฉันรู้แล้ว” นานาพูดว่า “ถ้าฉันพูดความจริงคุณจะรับได้ไหม”
“มีอะไรพี่พูดตรงๆเลย ตอนอยู่ที่ผับพี่ยังไม่กลัวเลย ตอนนี้กลับไม่กล้าพูดตรงๆ”
นานารู้สึกว่าเขายังเป็นคนที่สอนได้ พูด: “เรื่องเปิดโรงงานก็อย่าพึ่งเลย ฉันไม่ใช่ดูถูกความสามารถของคุณนะ แต่ที่ผ่านมาคุณเคยคลุกคลีกับวงการแฟชั่นมาก่อนไหม ฉันว่าคุณน่าจะไม่เคยเรียนรู้มาก่อน อะไรที่ถ้ายังไม่รู้ก็ไม่ทำ ตอนนี้คุณแค่รู้สึกสนใจอาชีพนี้ใช่ไหม”
“ใช่ ที่พี่พูดก็ถูก ไม่ต่างกับที่คุณพ่อพูดเลย” เร็นก้มหัวหมดกำลังใจ
นานาให้คำแนะนำว่า: “คุณไม่ลองเริ่มจากทางด้านนี้ล่ะ ดูจากคุณสมบัติของตัวเอง คุณลองพิจารณาไปเป็นนายแบบได้”
“พี่ให้ผมไปเป็นนายแบบเหรอ”
นานาดูปฏิกิริยาของเขาแล้ว เหมือนดูถูกอาชีพนี้ ว่า: “ฉันแค่แนะนำ แต่ว่ามันได้คลุกคลีพบเจอคนในวงการแฟชั่นไม่น้อย ก็จะเรียนรู้เข้าใจทางด้านนี้ได้เอง สิ่งเหล่านี้จะช่วยตอนที่คุณเปิดโรงงานได้มากเลย”
เร็น ออ คำหนึ่งแล้วพูดว่า: “งั้นความหมายของพี่คือ ถ้าออกจากบ้าน ผมก็ต้องใช้ร่างกายหาข้าวกินเหรอ”