บทที่ 444 ภรรยาที่แสนดีของผม

มาร์ชดึงมือเธอขึ้น พูดว่า: “พวกเรายังเก็บของไว้บ้าง อยากให้คุณแขวนมันกับมือของตัวเอง”

“นี่พวกคุณย้ายต้นคริสต์มาสของห้างกลับมาที่บ้านเลยเหรอ อลังการมากเลย” นานาเดินตามเขาไปหน้าต้นคริสต์มาส

มาร์ชยิ้มแล้วพูดว่า: “การใช้ชีวิตต้องมีพิธีรีตอง ครอบครัวเรากว่าจะได้ร่วมฉลองเทศกาลคริสต์มาสนี่ไม่ง่ายเลย ก็ต้องทำให้มันเต็มที่สักหน่อย”

“อืม อืม คุณพูดถูกต้อง ฉันเชื่อที่คุณพูดหมดเลย”

มาร์ชหอมแก้มเธอ “นี่สิถึงจะเป็นภรรยาที่แสนดีของผม”

“พ่อครับ หอมผมด้วยสิ ผมไม่น่ารักเหรอ” อธิเบียดเข้าตรงกลางของพวกเขา เขย่งขาขึ้นอยากให้มาร์ชหอมสักที

ปากมาร์ชก็พูดว่าเขาน่ารัก แต่ในใจแอบเบื่อลูก ชอบร่วมสนุก ขัดจังหวะที่พวกเขาจะหยอกล้อกัน

รอโตอีกหน่อยเหอะ จะต้องส่งเขาไปเข้าโรงเรียนประจำแน่ ๆ

นานาดูความคิดเขาออก พูดข้างหูเขาว่า: “ทำไมเป็นคนแบบนี้ ทำไมขนาดลูกยังหึงด้วยเหรอ”

“ผมหึงที่ไหน” มาร์ชรีบปฏิเสธ อุ้มอธิขึ้นหอมแก้มของเขาว่า: “พวกเรามาดูคุณแม่แขวนของประดับกัน”

นานาหยิบกล่องเล็กๆที่พวกเขาเหลือไว้ให้ ค่อยๆแขวนขึ้นไปอย่างตั้งใจ ในใจก็ภาวนาขอให้ครอบครัวเขาทั้ง3คนปลอดภัย มีความสุขตลอดไป

ตบแต่งต้นคริสต์มาสเสร็จ อธิงอแงร้องขอจะแกะกล่องของขวัญใต้ต้นไม้

มาร์ชไม่ให้แกะ เพราะจะรอแกะตอนคริสต์มาส ค่อยรอแกะของขวัญพร้อมกันค่อยถึงจะมีความหมาย

พวกเขาช่วยกันปลอบอธิ เอาเขาเข้าไปนอนในห้อง

รอเขานอนหลับ พวกเขาถึงค่อยๆออกจากห้องนอนของอธิ มาร์ชถึงกับโล่งอก กว่าจะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง

เขาพึ่งเอามือโอบไหล่นานาไว้ นานาก็หันกลับมาถามเขา “นี่เริ่มรำคาญลูกชายแล้วเหรอ”

“ดูแล้วลูกชายตามใจมากไม่ได้ ตอนนี้พองอแง ก็ต้องให้พวกเราสองคนช่วยกันปลอบถึงจะเอาอยู่ เขายึดเวลาของคุณเยอะเกิน”

นานารู้สึกขำพูดว่า: “ลูกคนเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว ไหนจะให้ฉันคลอดอีกคน พูดตลกเหรอ”

“คลอดลูกสาวอีกคนก็ไม่เหมือนกันแล้ว คนส่วนใหญ่พูดว่าลูกสาวเป็นคนรักเก่าในชาติปานก่อน ถึงเวลานั้นก็พวกคุณสองคนต้องแย่งฉัน” มาร์ช คิดแล้วก็หัวเราะอย่างชอบใจ

นานาย้อนถามเขาว่า “แล้วถ้าเป็นลูกชายอีกล่ะ”

มาร์ชพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: “ถ้างั้นก็ต้องยอมรับชาตะกรรมแล้ว” แล้วมือก็อยู่ไม่สุขโอบกอดเธอแล้วถามว่า “กินอะไรหรือยัง ไปหาอะไรกินที่ห้องครัวไหม”

นานาพิงเขาไว้แล้วพูดว่า: “กินแล้วค่ะ กินอาหารเย็นกับโซฟี จัดการดูแลที่พักให้เธอเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ก็จะเริ่มไปทำงานที่บริษัทแอมที”

“ทำไมรีบจัง” มาร์ชพูด “เธอพึ่งมาถึงเมือง C ไม่พักผ่อนสักสองสามวัน เที่ยวรอบๆเมือง Cก่อนเหรอ”

“ฉันก็แนะนำเธอไปอย่างนั้นแหละ แต่เธอยืนยันที่จะรีบไปทำงาน” นานาถอนหายใจพูดว่า: “คุณยังไม่เห็นเธอ ตอนนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย ไม่ค่อยชอบยิ้มไม่ค่อยชอบพูดด้วย”

มาร์ชพูดปลอบเธอว่า: “มันเป็นเรื่องของเวลา เธอรีบไปทำงานก็ดี มีเพื่อนร่วมงานใหม่ มีสังคมใหม่น่าจะช่วยให้เธอดีขึ้นได้”

“ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” นานาและเขายังยืนอยู่ระเบียงหน้าห้องลูก เธอก้มหน้ามองไปยังต้นคริสต์มาส ทันใดนั้นก็นึกอะไรได้ว่า “ให้เธอมาร่วมฉลองคริสต์มาสที่บ้านพวกเรา เธอเติบโตที่อยู่ยุโรป ฉลองคริสต์มาสอยู่เมือง C คนเดียวเหงาแน่ ๆ มาร่วมสนุกที่บ้านเรา จิตใจก็ดีขึ้นด้วย”

“ได้ ถึงเวลานั้นคุณไปรับเธอมานะ จากกันที่ปารีส ผมก็ไม่ได้เคยได้เจอเธออีก” มาร์ชตอบตกลงแล้ว

นานาหันหน้ามาจุ๊บหน้าเขาพูดว่า: “นี่เป็นรางวัลนะ”