บทที่ 445 มาถามหาความผิด

ดาวอึ้งไปเล็กน้อย ว่า: “ไม่หรอก หรือว่าเด็กพิการแต่กำเนิดเหรอ”

“ไม่ใช่” โรซี่กลัวว่าดาวเห็นหน้าลูกแล้วจะหัวเราะเยาะเธอ

ดาวเห็นปฏิกิริยาของเธอแล้ว ก็ยืนยันคำพูดของนานาได้ ถามอย่างเสียมารยาทว่า: “โรซี่ นี่มันเรื่องอะไรเหรอ หรือเริ่มแรกเธอก็ตั้งใจใส่ร้ายมาร์ช แล้วเด็กคนนี้มาได้ยังไง แล้วเป็นลูกของใคร”

คำพูดของดาวเหมือนมีดเล่มหนึ่ง แทงทะลุคำโกหกของเธอ

เธอพึ่งเข้าใจว่าดาวน่าจะได้ยินอะไรมาบ้าง ก็เลยตั้งใจมาถามหาความผิด

แล้วใครเป็นคนบอกเรื่องเหล่านี้กับดาว

น่าจะไม่ใช่ชาร์วี เขาเคยรับปากกับเธอจะเก็บความลับอย่างดี ว่าไปชาร์วีกับดาวก็ไม่สนิทกันนี่ ไม่น่าจะคุยเรื่องพวกนี้กับดาว

“เธอก็รู้สึกว่าฉันสารเลว เลวทราม ไร้ยามอาย......ใช่ไหม” โรซี่ไม่ปิดบังหน้าตาลูกอีก เอาลูกยื่นไปข้างหน้าของเธอ ให้เธอดูให้หนำใจ

เดิมดาวคิดอยากจะอุ้มเด็กคนนี้ แต่พอเห็นเด็กมีผมสีทอง และมีหน้าสีฟ้าที่ดูไร้เดียงสา อึ้งไปชั่วขณะไม่ได้ยื่นออกมือไป ถามว่า: “ทำไมเป็นอย่างนี้ พ่อของเด็กเป็นคนต่างชาติเหรอ”

โรซี่เห็นปฏิกิริยาของเธอก็หัวเราะขึ้นมา “ใช่ เป็นคนต่างชาติที่แม้แต่หน้าเขาฉันยังมองหน้าไม่ชัดด้วยซ้ำ”

ดาวรีบอุ้มเด็กมา มองดูอย่างละเอียด เพราะเป็นลูกครึ่งหน้าตาสวยเป็นพิเศษ ถามเธอว่า: “เธอไปเจอคนคนนั้นที่ไหน แล้วเขาทำอะไร เด็กคนนี้น่ารักมาก น่าจะลองติดต่อพ่อของเด็กดู”

โรซี่พาลโกรธว่า: “ฉันจะไปหาคนนั้นทำไม เด็กคนนี้ฉันก็ไม่กะจะเอาไว้ พวกเขาเป็นตัวทำลายชีวิตฉัน”

ดาวยิ่งตะลึง ถามอย่างไม่เข้าใจว่า: “เธอกับเขาก็มีลูกกันแล้ว ไม่ลองปล่อยวางมาร์ช หาพ่อของเด็กให้เจอ ช่วยกันแก้ปัญหาสิ”

“นี่เธอพูดตลกกับฉันเหรอ” โรซี่จ้องถามเธอว่า: “ถ้าเรื่องอย่างนี้เกิดกับเธอ ลุงลุคค์จะทำยังไง”

พอดาวนึกถึงภาพพ่อของเธอกระชากเข็มขัดออกมาฟาดเร็น พูดว่า: “ไม่รู้สิ แต่รับรองว่าฉันโดนตีแน่ ๆ.........”

“พ่อฉันคงไล่ฉันและแม่ออกจากบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ ยังมีพวกพี่ๆของฉันพวกนั้นอีกต้องเอาเรื่องนี้มาเป็นประเด็นแน่ ๆ ”

ดาวไม่สามารถเข้าใจความคิดของเธอได้ ว่า: “ถ้าพ่อฉันไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันก็ทำไม่ได้ที่จะเอาลูกของตัวเองไปทิ้ง โรซี่ เธออย่าคิดมาก ต่อให้เธอออกจากบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถมีชีวิตต่อไปใด้ เธอกับป้ากิ่งก็มีมือมีเท้า ยังกลัวที่จะเลี้ยงตัวเองและลูกไม่ได้เหรอ”

พูดไปดาวก็อุ้มเด็กโยกไปมา เด็กยิ้มให้เธอ

“เธอพูดมันง่าย ใช้ชีวิตเหมือนกับขอทานแบบนั้นยังเรียกใช้ชีวิตเหรอ” โรซี่รู้ว่าเธอไม่อยู่ในสถานการณ์พูดยังไงก็ไม่เข้าใจ

“โรซี่.......”

“เธอไม่ต้องมาห้ามฉัน เธอไม่ใช่ฉัน เธอไม่เข้าใจความลำบากของฉัน” โรซี่แย่งลูกของตัวเองไปจากมือเธอ

ในเวลานี้ดาวก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอกลายเป็นอย่างนี้ ถามว่า: “เมื่อก่อนเธอมีพี่ที่ใจร้ายอยู่คนหนึ่ง ทำให้เธอสูญเสียการสืบพันธุ์ แล้วนี่ทำไมมีลูกได้ล่ะ”