บทที่ 447 เธอหายไปแล้ว

โรซี่น้ำเสียงหนักแน่น “ไม่เสียใจ”

ชาร์วีพูดอย่างไม่มีทางเลือกว่า: “ได้ ฉันจะช่วยเธอติดต่อสถานรับเลี้ยงเด็กที่ไว้ใจได้”

ความรู้สึกของเธอชาร์วีเข้าใจทุกอย่าง ตระกูลกรภัควัฒน์สำหรับโรซี่ ก็เหมือนกับNX Groupสำคัญสำหรับเขา ถ้าเสียไปก็หมดสิ้นทุกอย่าง

โรซี่เห็นเขารับปากจะช่วย ก็รู้สึกเบาใจ ย้อนถามเขาว่า “คุณก็รู้สึกว่าฉันเป็นคนใจร้ายใช่ไหม ทำไมไม่ห้ามฉันอีกล่ะ”

ชาร์วี มองหน้าเธอพูดว่า: “พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกัน ความจริงในใจฉันก็ถือว่าNX Groupสำคัญที่สุด”

โรซี่เห็นเด็กกินอิ่มแล้ว ก็วางขวดนมในมือลงว่า: “มาร์ชไม่เหมือนกับคุณที่จะใส่ใจNX Group สำหรับเขาผู้หญิงคนนั้นสำคัญที่สุด........”

“ฉันกับเขาไม่เหมือนกัน ถ้าเขาไม่มีNX Groupแล้วมาก็ฟื้นฟูตระกูลภูริสิทธิโชคได้ และยังมีมรดกที่แม่เขาทิ้งไว้ให้ ไม่ถึงกับล่มจมหรอก แต่ฉันจะไม่ยอมให้แม่กลับไปใช้ชีวิตที่ยากลำบากแบบเมื่อก่อนอีก” ชาร์วีพลางนึกถึงสมัยเด็ก พ่อเสียชีวิตไปก่อน และช่วงเวลาที่แม่และเขาใช้ชีวิตยากลำบาก

ในตอนนั้นแม่เขาต้องทนการดูถูก ไปขอ ความช่วยเลือกจากญาติพี่น้องที่ฐานะดี ถึงจะส่งเขาเรียนหนังสือได้ และส่งเขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

ในใจโรซี่ดูถูกเขาที่เกิดในฐานะยากลำบากแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็มีแค่ชาร์วีที่ยังช่วยเหลือเธออยู่

“คุณเข้าใจก็ดีแล้ว รอฉันได้กลับตระกูลกรภัควัฒน์ จะช่วยเธอล้มNX Groupแน่นอน แล้วถ้าฉันออกจากตระกูลกรภัควัฒน์เอาลูกไว้กับตัว ก็จะต้องใช้ชีวิตวัยเด็กเหมือนคุณ ไม่ว่าลูกหรือฉันก็ไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิต

“เข้าใจแล้ว ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย เธอคิดว่าจะเอาเด็กให้ฉันส่งออกไปเมื่อไร”

โรซี่มองหน้าเด็กแล้ว เอาเด็กยัดให้ชาร์วีว่า: “วันนี้ วันนี้เลย วันนี้คุณก็เอาเธอส่งออกไปเลย”

ชาร์วีถามอย่างประหลาดใจว่า: “ถ้าวันนี้ก็รีบเกิน ฉันต้องติดต่อสถานรับเลี้ยงเด็กก่อน หรือฉันไปติดต่อตอนนี้เลย พรุ่งนี้ก็มารับเด็ก”

เขาอุ้มเด็กไว้รู้สึกตัดใจไม่ได้ เด็กกินอิ่มก็ยิ้มให้เขา เขารู้สึกใจละลาย ไม่กล้าอุ้มเด็กอีกส่งเด็กคืนให้โรซี่

ในสมองของโรซี่ตอนนี้เต็มไปด้วยภาพเมื่อคืนที่ดาวตายอย่างอนาถ กลัวจะมีคนไปเจอศพและรถของดาว จะตามมาถึงตรงนี้ ถ้าออกไปจากตรงนี้ได้ยิ่งเร็วยิ่งดี

“รับปากแล้วนะ พรุ่งนี้ต้องมารับเด็กคนนี้ไป”

ชาว์วีสัญญาว่า: “เรื่องนี้มอบให้ผม คุณวางใจ”

……

คืนคริสต์มาสอีฟ นานารับโซฟีไปที่คฤหาสน์ริมทะเล

ครอบครัวของพวกเขาต้อนรับเธออย่างอบอุ่น แต่เตรียมอาหารไว้หลากหลาย เพื่อทำให้โซฟีมีความสุข นานายังได้สอนป้าโบว์และแก้วเกี่ยวกับพิธีการสำหรับคริสต์มาส พยายามทำให้โซฟีรู้สึกเหมือนอยู่บ้านที่ปารีส

เดิมโซฟีรู้สึกไม่คุ้นเคยที่มาถึงสถานที่แปลกใหม่ ช่วงเวลาอาหารเย็นเธอรู้สึกค่อยๆผ่อนคลายลงบ้าง และหยอกล้อกับอธิ

นานาเห็นสภาพจิตใจเธอยิ่งอยู่ยิ่งดีขึ้น ในใจก็ไม่ค่อยรู้สึกผิดมากนักแล้ว

มาร์ชได้เจอกับโซฟีอีกครั้ง รู้สึกหลากหลายพูดไม่ถูก นิสัยเธอไม่เหมือนแต่ก่อน ต่อให้ยิ้มก็ดูไม่มีความสุขดูไม่เป็นธรรมชาติ

เขารู้สึกสงสารเธอ และยินดีที่จะร่วมมือกับนานาช่วยเหลือเธอ หวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะหายดีขึ้น

ระหว่างทานอาหาร เขาไม่ใช่ดูแลเฉพาะนานาอย่างใกล้ชิน และไม่ละเลยในการดูแลความรู้สึกของโซฟี และหาเรื่องพูดคุยกับเธอเกี่ยวกับบริษัทแอมที ให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย

“หลายวันมานี้ทำงานที่บริษัทแอมที เป็นยังไงมั้ง ปรับตัวได้หรือยัง” มาร์ชยิ้มถาม