ตอนที่ 448
บทที่ 448 สิ้นเปลืองที่สุด
October 28, 2026
“เป็นไปไม่ได้” นานาพูดอย่างมั่นใจว่า: “พวกเขาสองคนรักกันมาก แต่งงานกับเทมป์คือความฝันของดาวเลยนะ”
“งั้นดาวจะไปไหนได้” มาร์ชก็คิดไม่ออก
นานามองหน้าเขาพูดว่า: “ฉันให้เทมป์แจ้งความแล้ว หวังว่าดาวจะไม่เป็นอะไร”
“คุณพ่อ คุณแม่ รีบมาครับ ของขวัญเหล่านี้เป็นของผมหมดเลยเหรอครับ” อธิใช้กล่องห่อของขวัญทำเป็นของเล่น แกะไปแกะมาแกะไม่ได้สักกล่อง
นานาเห็นเขาถือกล่องสี่เหลี่ยมยาวๆอยู่ในมือ รีบเข้าไปห้ามเขาว่า: “ของขวัญกล่องนี้ไม่ใช่ให้ลูก นี่คือของขวัญที่แม่จะให้น้าโซฟีจ้า”
อธิพูดอย่างอิจฉาว่า: “ของขวัญของน้าโซฟีใหญ่จัง ข้างในคืออะไรครับ”
โซฟีพูดอย่างเซอร์ไพรว่า: “ฉันก็มีของขวัญด้วยเหรอ”
“แน่นอนสิ ลุงซานต้าจะลืมเธอได้ยังไง” นานาพูดพร้อมหัวเราะแล้วยื่นกล่องของขวัญส่งให้เธอ “เปิดสิ ดูว่าชอบหรือไม่ชอบ”
โซฟีดีใจเหมือนเด็ก แกะโบว์ที่ผูกไว้แล้วแกะกระดาษห่อของขวัญ แล้วค่อยๆและใจจดจ่อกับการแกะกล่อง
“ว้าว นี่เป็นชุดพู่กันวาดรูปอย่างดี” โซฟีหยิบขึ้นมา1แท่นชื่นชอบอย่างมาก
นานาขำพูดว่า: “เธอชอบก็ดีแล้ว หวังว่าพู่กันเหล่านี้จะทำให้แบบที่เธอเขียนดีขึ้นกว่าเดิม”
“ขอบคุณนะ”
อธิหอบของขวัญของตัวเองพูดว่า: “คุณพ่อ คุณแม่ ของขวัญพวกนี้ผมแกะไม่ออก พ่อกับแม่รีบมาช่วยผมนะครับ”
“ได้ ได้” นานาหัวเราะอยู่ข้างอธิว่า: “มาพวกเรามาแกะทีละกล่อง ดูว่าลูกชอบของขวัญชิ้นไหนที่สุด”
ผู้ใหญ่ทั้งสามคนล้อมอยู่ข้างกายอธิ ช่วยเขาแกะของขวัญ
คืนนั้นนานาและมาร์ชไปส่งโซฟีกลับไปที่พักพร้อมกัน ระหว่างทางกลับบ้าน นานาก็ยังเป็นห่วงดาว ก็ลองโทรมือถือของเธอ ปรากฏว่าเป็นเสียงระบบอัตโนมัติแจ้งว่าไม่อยู่ในเขตพื้นที่ให้บริการ
มาร์ชขับรถอยู่ถามว่า: “ดาวยังไม่รับสายเหรอ”
นานาตอบ อืม แล้วพูดว่า: “ปรกติดาวทำอะไรมีขีดจำกัด ไม่หายไปแบบนี้เฉยๆโดยไม่ติดต่อใครเลย”
“มันก็ใช่นะ” มาร์ชก็เริ่มกังวลขึ้นพูดว่า “หรือว่าจะโดนลักพาตัวไป”
นานาขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า: “นี่ก็เป็นไปได้ อาจจะมีคนต้องการเรียกค่าไถ่จากตระกูลอุตตมสุวิบูลย์”
“เธอก็อย่างรีบร้อนไป ในเมื่อเทมป์แจ้งความแล้ว งั้นก็รอข่าวจากทางตำรวจ”
นานาพูดอย่างไม่เข้าใจว่า: “ก่อนที่ดาวจะหายตัวไปก็ไม่เคยพูดเรื่องที่ไม่สบายใจกับฉัน งั้นก็ต้องรอข่าวจากทางตำรวจแล้วล่ะ”
หลังจากที่พวกเขากลับไปถึงคฤหาสน์ นานาเดินเข้าไปในห้องนอนดูอธิหลับสนิทแล้ว ยังเห็นเขาฝันและมีรอยยิ้มด้วย คืนนี้เขาได้ของขวัญไปไม่น้อย เป็นของเล่นลิมิเต็ดทั้งนั้น ดีใจเป็นพิเศษ
นานาหยิบกล่องที่สวยงามออกจากกระเป๋าเสื้อ กำไว้ในมือ กลับไปที่ห้องนอน บนหน้าแสดงความไม่พอใจว่า: “คุณมาร์ช นี่คุณกะจะย้ายร้านของเล่นกลับมาเลยเหรอ ซื้อของเล่นให้อธิเยอะแยะเลย เขาจะเล่นหมดเหรอ”
“เยอะเหรอ” มาร์ชกำลังดูเอกสารบนมือถือ ตอบไปว่า: “ของเล่นที่เด็กผู้ชายต้องมี ลูกชายผมไม่ควรขาดสักชิ้น”
นานาเดินเบาๆ เข้าใกล้เขา แกล้งพูดอย่างไม่พอใจว่า: “คุณนี่ผลาญเงินที่สุด ถ้าใช้เงินเหมือนกระดาษอย่างคุณ ต่อให้กิจกรรมใหญ่โตขนาดไหนก็มีโอกาสล่มจมได้ ”
แม้ว่ามาร์ชจะก้มหน้าดูมือถือ แต่มือเขาไม่อยู่นิ่ง ดึงเธอไว้ กระชากเธอลงนั่งบนตัก “คุณนายที่รู้จักใช้จ่าย งั้นต่อไปก็ให้คุณมาดูแลค่าใช้จ่ายของบ้านเรา คุณอย่างกมากนัก อย่าทำให้ผมกับลูกต้องอดอยากนะ”
พูดแล้วเขาก็วางมือถือลง กอดเธอไว้ แล้วเอาหัวซบไว้ที่ไหล่เธอ
นานาหัวเราะแล้วเรียนแบบการพูดที่วางอำนาจของเขาว่า: “ต่อไปถ้าค่าใช้จ่ายอันไหนที่ไม่จำเป็น ห้ามสิ้นเปลืองเด็ดขาด”
มาร์ชเอากระเป๋าสตางค์ตัวเองออกมา และยังมีสมุดเช็ค หัวเราะแล้วพูดว่า: “’งั้นทั้งหมดนี้ให้คุณเลยนะ เมียที่ดี อย่าโมโหนะ”