บทที่ 449 ฉันหนาวจัง

มาร์ชหอมแก้มเธออย่างรักใคร่ พูดอ้อนว่า: “คุณเมียครับ เป็นผู้ใหญ่ต้องใจกว้างนะครับ เอ่อใช่ ผมก็ได้เตรียมของขวัญให้คุณด้วยนะ”

“ว้าว อยู่ไหนคะ” นานาคิดไม่ถึงว่าเขาก็เตรียมของขวัญไว้ด้วย เขาเป็นคนไม่เคยทำอะไรโรแมนติกอย่างนี้มาก่อน แต่ก่อนก็ไม่เคยเห็นเขาจะมอบของขวัญในเทศกาลใดๆมาก่อน

คริสต์มาสนี้พวกเขามัวแต่ปลอบลูก ก็เลยไม่สนใจว่าเขาจะเตรียมของขวัญให้เธอไหม

มาร์ชทำอย่างลับลมคมในแล้วเอาถุงสีน้ำตาลออกจากใต้หมอน ใช้สองมือประเคนไปด้านหน้าของเธอว่า: “อยู่ในนี้”

นานารับถุงสีน้ำตาลมาอย่าง งง ๆ พึมพำว่า: “ยังมีคนเอานี่เป็นของขวัญด้วยเหรอ”

“เปิดดูสิ”

นานาดึงเชือกที่ปิดปากถุงออก เอาเอกสารด้านในออกมา มองดูแล้ว พูดอย่างตื่นเต้นว่า: “นี่มันคลาสเรียนออกไลน์โรงเรียนแฟชั่นดีไซน์ปารีสนี่ เยี่ยมมากเลย”

“รู้ว่าคุณอยากจะเรียนการออกแบบต่อที่นั่น แต่ผมยอมให้คุณไปอยู่ทางโน้นคนเดียวไม่ได้” มาร์ชพูด “ผมตามหาครูเอ็มม่าที่สนิทกับคุณเจอ ตอนนี้เธอเป็นรองผู้อำนวยการ ได้ร่วมมือกันเปิดคลาสเรียนผ่านออนไลน์”

นานาพูดอย่างไม่น่าเชื่อว่า: “ช่วงนี้คุณยุ่งอยู่กับเรื่องพวกนี้เหรอ แล้วชาร์วีไม่ว่าคุณใช้เวลางานทำเรื่องส่วนตัว”

“เขาจะกล้าเหรอ ให้ความกล้าเขาสิบเท่าเขาก็ไม่กล้า” มาร์ชโอบกอดเธอไว้พูดว่า: “โรงเรียนแห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดัง ร่วมมือกันเปิดคลาสเรียนออนไลน์ มีแต่กำไรไม่ขาดทุนแน่นอน เขาไม่โง่หรอก”

“นี่มันเป็นเสียงสวรรค์สำหรับคนทั้งโลกที่ชอบการออกแบบแฟชั่นเลย” นานาตื่นเต้นดีใจจนเอามือทั้งสองข้างจับหน้าเขาไว้ จูบแรงๆลงไปหนึ่งที

มาร์ชยังมีข่าวดีอีกข่าวจะบอก “เอ็มม่าบอกว่าการเรียนชุดนี้จัดทำขึ้นมาตามความต้องการของคุณเลยนะ ให้สอดคล้องกับที่คุณเรียนมาก่อนแล้วหนึ่งปี จะไม่ให้คุณได้เรียนซ้ำกับสิ่งที่เคยเรียนมามันเสียเวลา”

“ออ” นานาผลักเขาออก อ่านรายละเอียดเอกสารของตารางเรียนออนไลน์ ในที่สุดก็จะได้ทำสิ่งที่เรียนค้างไว้ให้สำเร็จได้

มาร์ชทนไม่ได้ที่โดนเธอทิ้งไว้ แกล้งไอเบาๆสองที พูดอย่างมะนาวไม่มีน้ำว่า: “นี่ไม่เอาผัวอีกแล้วเหรอ”

“โอ โอ๋” นานารีบวางเอกสารลงอย่างเสียดาย ปลอบเขาว่า: “ผัวสำคัญกว่า ผัวดีที่สุด ผัวเหนื่อยแล้วนะคะ”

“นี่สิถึงจะดี” มาร์ชอุ้มเธอขึ้นมา โยนเธอลงที่เตียง ทับเธอไว้ว่า: “สมควรที่จะต้องให้รางวัลสักหน่อยไหม ติดต่อเอ็มม่า ขอความช่วยเหลือทางปารีสที่มีอยู่ทั้งหมด กว่าจะติดต่อเจรจากับเขาเปิดสอนคลาสเรียนออนไลน์”

“สมควร......” นานาหน้าแดงใจเต้นจ้องมองเขา เผลอตัวเลียริมฝีปาก

ในสายตาเขาที่เธอทำแบบนี้เป็นการดึงดูดมากพอที่จะทำให้เขาทำผิดได้ เธอยังคิดไม่ออกว่าจะรุกเข้าหายังไง จูบของเขาก็ประทับลงมารัว ๆ

ความรักที่มากล้นจนกอดรัดฟัดเหวี่ยง

หลังกอดรัดฟัดเหวี่ยง ในฝันของนานาทันใดก็รู้สึกหนาว เหมือนร่างกายจมอยู่ในน้ำที่หนาวเย็น

ในหูเธอมีเสียงที่โศกเศร้าดังขึ้น “นานา นานา...... ฉันหนาวมาก หนาวมากเลย......”

ดาว มันเป็นเสียงของดาว นานาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ลืมตาโต มองเห็นดาวยืนอยู่หน้าของเธอ ทั้งร่างกายเปียกไปด้วยน้ำเหมือนคนที่ถูกแช่อยู่ในน้ำ

“ดาว เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” นานาเห็นหน้าเธอไม่ชัด พยายามที่จะเข้าใกล้เธอ “เธอจะไปไหน พวกเราทุกคนเป็นห่วงเธอ”

“ที่นี่ทั้งดำทั้งมืด ฉันหนาวมาก หนามมากเลย” เสียงของดาวเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่เสียงของคนพูด

นานารู้สึกได้ว่ารอบทิศทั้งสีทั้งดำทั้งมืด อยากที่จะจับมือเธอพูดว่า: “ข้างนอกฝนตกเหรอ เธอตากฝนเหรอ.......”

ยังไม่ทันพูดจบ นานายืนมือออกไปก็คว้าโดนอากาศ มองเห็นหน้าของดาวชัดเจน

เธอตกใจร้องเสียงดัง “ดาว ดาว……เธอเป็นอะไร”

ตาของดาวดำโป๋มองไม่เห็นลูกตา ใบหน้าบวมขาวซีด ไม่เหมือนคนที่ยังมีชีวิตอยู่เลย