บทที่ 450 คนเราย่อมมีสุขมีภัยที่เราคาดไม่ถึง

มาร์ชเห็นบนหน้าเธอเป็นห่วงจนใจอยู่ไม่สุข ก็ยังอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอว่า: “วันนี้ที่บริษัทไม่มีเรื่องอะไร ถ้ามีปัญหาอะไรชาร์วีจะติดต่อผมเอง ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่ ผมห่างจากคุณไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ถ้าไม่เห็นวันเดียวเหมือนห่างกันสามปี”

นานารู้ว่าเขาต้องการพูดให้เธอดีใจ แต่เธอหัวเราะไม่ออกจริงๆ ต้องหันไปใส่ใจกับการออกแบบเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซาง

มาร์ชไม่แกล้งเธออีก หยิบสมุดบันทึกที่พกติดตัวมาต่างคนต่างยุ่งกับงาน

จนฟ้าเริ่มมืด มาร์ชรู้สึกเมื่อยเอวและปวดต้นคอ ยืดแขนออกเพื่อยืดเส้นยืดสายว่า: “นักดีไซเนอร์ชื่อดังในอนาคตยุ่งเสร็จหรือยัง พวกเราจะกลับบ้านได้หรือยังครับ”

นานาสะบัดหัวไหล่เบา ๆ มองแสงยามค่ำออกไปทางหน้าต่าง แล้วหันมาดูมือถือตัวเอง ก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย

“อืม กลับบ้านกัน งานทำยังไงก็ไม่มีวันหมด ถ้ากลับเย็นอีก อธิก็จะบ่นอีกแล้ว”

มาร์ชมองหน้าเธอก็ยังเคร่งเครียด เสนอขึ้นว่า: “ไม่งั้นเราไปดูหนังตลกกัน เดี๋ยวผมเลี้ยง”

นานาเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ตอนเก็บของนึกอะไรออก พูดกับเขาว่า: “ใช่แล้ว ฉันมีไลน์ของเร็น หรือลองติดต่อเขาดู ดูว่าเขาจะรู้ข่าวคราวของดาวและเทมป์ไหม”

มาร์ชถาม: “พวกคุณแอ๊ดไลน์กันตั้งแต่เมื่อไร”

“คุณก็ไม่ต้องมาหึงในเวลานี้ หาคนสำคัญกว่า” นานาแทบจะทนเขาไม่ได้ ผู้ชายที่เย็นชาทำไมกลายเป็นน้ำมะนาวสักแล้ว

มาร์ชก็รู้ว่าเรื่องไหนสำคัญกว่าพยักหน้าตอบ

นานารีบหาไลน์ของเร็นจนเจอ โทรไลน์ติดต่อไป

ปลายทางก็ไม่รับสาย ในขณะที่คิดว่าเขาไม่รับสายแล้ว ทันทีก็มีเสียงตอบรับ

ก่อนที่นานาจะเปิดปากพูด มีเสียงต่ำที่โศกเศร้าของเร็นส่งมาว่า “พี่สาวผมตายแล้ว พวกเราอยู่ที่เธอเกิดเหตุ พี่เขยเสียใจจะเป็นจะตายยังแช่อยู่ในบ่อน้ำ”

นานาอึ้งไปทันทีพูดอะไรไม่ออก เร็นพูดง่ายๆไม่กี่คำก็วางสายลง

มาร์ชอยู่ข้างๆของนานา เห็นตาของเธอแดงขึ้นทันที ถามว่า: “เร็นพูดอะไรกับคุณ ดาวไม่เป็นไรใช่ไหม”

นานารู้สึกแขนขาอ่อนแรง มองตาที่เป็นห่วงของมาร์ช ค้างไปหลายวินาที ถึงจะมีเสียงสั่นพูดออกมา: “เธอเกิดเรื่องแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น” มาร์ชถามขึ้นอีก

นานาโผล่เข้ากอดเขาไว้แน่น ร้องไห้ว่า: “เธอตายแล้ว เร็นบอกว่าเธอตายแล้ว”

มาร์ชก็อึ้งไปด้วย รู้ว่าต่อให้เร็นเสเพลยังไง ก็ไม่เอาเรื่องอย่างนี้มาล้อเล่น

เขาไม่พูดอะไรอีก คิดแค่จะเป็นที่พักพิงให้เธอ ต่อให้ฟ้าพังลงมา จะยังมีเขาค้ำฟ้าไว้ให้เธอ

ตอนที่นานาร้องไห้เสียใจ เขาก็สอบถามไปทั่วถามสถานที่เกิดเหตุของดาว แล้วพา นานาไปที่เกิดเหตุในคืนนั้นเลย

เป็นบ่อน้ำที่ห่างไกลมาก ฟ้าพอมีแสงสลัว เป็นแสงรอบทิศจากไฟสำรอง หน่วยกู้ภัยกำลังเร่งมือค้นหา ข้างๆยังมีรถเครนขนาดใหญ่

เมื่อนานาถึงสถานที่เกิดเหตุ มองไปก็เห็นเร็นยืนเท้าสะเอวอยู่ริมน้ำ เธออยากเข้าไปถามด้วยตัวเอง แต่มันก้าวขาไม่ออก มันโหดร้ายมาก

ถ้าไม่มีมาร์ชประคองไว้ เห็นสถานการณ์อย่างนี้ เธอคงยืนก็ยืนไม่นิ่ง

มาร์ชมองความต้องการเธอออก ว่า: “เดี๋ยวผมไปคุยกับเร็น”