บทที่ 451 เสียใจเกินไป

เทมป์อยากเข้าไปเพื่อขัดขวางการข้นย้าย “แกพูดไปเรื่อย พี่สาวแกยังไม่ตาย เธอก็แค่นอนหลับไป ฉันสามารถเรียกเธอให้ตื่นขึ้นมาได้……”

เร็นเก็บความเสียใจไว้แล้วบีบไปที่ไหล่เขาแรงๆ เห็นทีมกู้ภัยที่กำลังยกศพของดาวขึ้นไปในรถโรงพยาบาล แล้วปลอบใจเทมป์ว่า： “พี่เขย พี่สาวเธอได้ไปดีแล้ว พี่เป็นแบบนี้แล้วเธอจะขึ้นสวรรค์อย่างสบายใจได้ยังไง？”

“ปล่อยฉัน แกอย่ามาจับฉัน！เธอยังไม่ตาย เมื่อกี้ตอนอยู่ใต้น้ำเธอยังพูดคุยกับฉันอยู่เลย！”

“เทมป์ พี่ตั้งสติหน่อย！นั่นมันภาพลวงตา” เร็นที่ตัวเองก็เสียใจมากอยู่แล้ว และยังต้องมาปลอบใจเขาไปด้วย จึงต้องตะโกนออกมาว่า “พี่รู้ดีกว่าใคร เมื่อวันตอนที่ตำรวจเจอเธอเกิดอุบัติเหตุ ก็ตรวจอย่างแน่ใจแล้วว่าเธอไม่มีลมหายใจตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว และแม่ผมก็รับมันไม่ได้จนเป็นลมไปในทันที ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลย พี่คิดว่าพี่เสียใจคนเดียวเหรอ พวกเราเป็นคนในครอบครัวของเธอจะไม่เสียใจเหรอ พี่ทำแบบนี้ไม่ยอมจบสักที พี่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของพวกเราไหม ！”

เทมป์ตกตะลึงแล้วคุกเข่าลงไปกับพื้น และไม่ได้บ้าคลั่งที่จะช่วยดาวให้รอดชีวิตอีก มองดูรถโรงพยาบาลที่ปิดประตูแล้วขับไกลออกมา

เร็นไม่ได้จับตัวเขาไว้อีก ตบไปที่ไหล่ของเขา “พี่สาวเป็นคนรักสวยรักงามที่สุด พี่ก็ให้พวกเขาแต่งหน้าแต่งตัวสวยๆ ให้เธอ ให้เธอได้จากไปอย่างสงบเถอะ”

มีนาเห็นฉากนี้แล้ว เสียใจมากจนต้องเอาใบหน้าไปซบกับไหล่ของมาร์ชไว้ และร้องไห้ออกมาเงียบๆ

“พวกเรากลับก่อนเถอะ ถึงแม้จะเสียใจแค่ไหนก็ต้องดูแลร่างกายตัวเองให้ดี”

มีนาไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ร้องไห้แล้วเดินตามเขากลับไป

สิบวันต่อมา ถึงแม้มีนาจะเสียใจ แต่ก็ต้องยอมรับความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ดาวขับรถเกิดอุบัติเหตุแล้วตกลงไปในคลองน้ำจนเสียชีวิตไป

ไม่มีอะไรเที่ยงแท้และแน่นอนบนโลกนี้ ใครก็คาดคิดไม่ถึงว่าดาวจะจากไปแบบนี้ ทิ้งพ่อแม่และคนในครอบครัว ทิ้งคนที่เธอรักที่สุด แล้วไปอยู่อีกโลกใบหนึ่ง

งานศพของดาวจัดได้ยิ่งใหญ่และเป็นหน้าเป็นตา มีนักธุรกิจไม่น้อยที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลอุตตมสุวิบูลย์มาในงานนี้ด้วย ทุกคนล้วนใส่สูทสีดำ และสีหน้าเคร่งขรึม

ลุคค์สองสามีภรรยามีลูกสาวลูกชายอย่างละหนึ่งคน ลูกสาวมาด่านจากไปกะทันหันแบบนี้ ทำให้ทั้งสองคนดูแก่ไปมากทีเดียวในชั่วค่ำคืน

ตอนต้อนรับแขก ดวงตาของทั้งคู่แดงก่ำ นอกจากจะเสียใจมากแล้ว สายตาที่มองไปที่แขกนั้นดูว่างเปล่า สายตาแม่ของดาวยิ่งดูเฉื่อยชา

เร็นกำลังวุ่นกับการต้อนรับแขกที่มาในงานศพ เทมป์นั่งอยู่คนเดียวที่ข้างโต๊ะหน้าศพ เหมือนดังร่างที่ไร้วิญญาณ

มาร์ชพามีนามาถึงในงานศพอย่างเงียบๆ และทักทายกับพ่อแม่ของดาวสองสามคำ

พวกเขาเข้าใจถึงความทุกข์ที่คนผมขาวต้องส่งคนผมดำ ไม่ว่าจะพูดคำปลอบใจมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่เวลาเท่านั้นที่จะช่วยลุคค์สองสามีภรรยาให้เดินออกมาจากความทุกข์ได้

มาร์ชเจอคนรู้จักในงาน และได้เข้าไปพูดคุยกับคนพวกนั้นในอีกมุมหนึ่งที่เตรียมไว้ให้สำหรับแขก

มีนาค่อยๆ เดินไปอยู่ข้างเทมป์ ไม่ว่าเธอจะเสียใจแค่ไหนแต่ก็เทียบกับเทมป์ไม่ได้ที่ต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดไป

“เทมป์” มีนาตบลงไปที่ไหล่เขาเบาๆ

เทมป์เหมือนปีศาจเข้าสิงหันหน้ามาหามีนา ไม่พูดอะไรมีแต่น้ำตาที่ไหลออกมา

“นายเป็นยังไงบ้าง？คนตายเขาได้จากเราไปแล้ว นายต้องเข้มแข็งหน่อย……”

เทมป์ไม่ได้ฟังมีนาพูดอะไร จับข้อมือของมีนาไว้ รับไม่ได้กับความจริงที่เกิดขึ้น พูดพึมพำออกมาว่า： “เธอยังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่ ทำไมเธอต้องดื่มเหล้าแล้วขับรถไปในพื้นที่ห่างไกลที่มีคลองน้ำแบบนั้นด้วย และยังขับรถพร้อมคนเข้าไปในน้ำอีกด้วย？มันเป็นไปไม่ได้ เธอขับรถเก่งกว่าฉันอีก ถึงแม้จะขับรถตอนกลางคืน ก็ไม่มีทางที่จะไม่เห็นคลองน้ำ！นี่มันเรื่องอะไรกัน มันเรื่องอะไรกันแน่……”

เขาพึมพำพูดประโยคสุดท้ายออกมาตลอดเวลา

ใช่แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกับดาวกันแน่？