บทที่ 452 กลัวคุณถูกเอาเปรียบ

พูดจบเธอมองไปที่มีนาด้วยสายตาเรียบเฉย และในขณะที่จะพูดอะไรกับมีนานั้น มาร์ชเดินมาพอดี แล้วมากอดไหล่ของมีนาไว้ ถามออกมาว่า： “เป็นยังไงบ้าง พวกเราไปจุดธุปไหว้พร้อมกันดีกว่า”

มีนามองไปที่เขา ตอบอืมออกมา แล้วเดินไปหน้าโลงศพที่ตั้งรูปผู้เสียชีวิตไว้

เวลานี้เทมป์ยืนขึ้นมาทันที แล้วยื่นธุปให้พวกเขาด้วยตัวเอง

ในขณะที่มีนาจุดธุปนั้นสายตาของมาร์ชจ้องมองอยู่ตลอดเวลา โรซี่ที่ยืนอยู่อีกด้านของโต๊ะไหว้ ได้แต่แอบมองมาร์ชอยู่เงียบๆ

เธอมองดูพวกเขาจนกระทั่งจุดธุปไหว้เสร็จ แล้วก็จูงมือกันเดินไปที่จุดพักผ่อนของห้องโถงเซ่นไหว้ผู้ตาย มาร์ชยังคงปลอบใจมีนาอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เธอต้องเสียใจมากจนกระทบต่อร่างกาย

โรซี่กำมือข้างหนึ่งไว้แน่น ภายใต้ความสงบภายนอกนั้นหัวใจกลับเต้นแรงมาก และฝ่ามือก็กำลังออกเหงื่อ

ตั้งแต่ต้นจนจบมาร์ชไม่เคยหันมามองทางด้านเธอเลย ในสายตาของเขามีแต่นางผู้หญิงเลวมีนาคนเดียว

เธอเสียสละเพื่อมาร์ชตั้งมากมาย ในสายตาของเขาก็เหมือนแค่ลิงที่กระโดดโลดเต้นไปมา เธอเกลียด เกลียดชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้！

มาร์ชนั่งอยู่ตรงบริเวณจุดพักผ่อนเป็นเพื่อนมีนา ถามออกมาอย่างเป็นห่วงว่า： “ทำไมคุณถึงไปพูดคุยกับโรซี่ได้？”

“ฉันไม่ได้พูดคุยกับเธอ อยู่ปลอบใจเทมป์ตลอด เธอเดินเข้ามาจุดธูปไหว้เอง” มีนาอธิบายออกมา

มาร์ชกอดไหล่เธอไว้แน่น พูดขึ้นว่า： “ถ้าอย่างนั้นก็ดี ผมกลัวคุณจะเสียเปรียบ ได้เจอโรซี่อีกครั้ง รู้สึกว่าว่าสติของเธอยิ่งอยู่ยิ่งไม่ปรกติ”

“ได้สิ ฉันรู้ ฉันไม่ไปยุ่งกับเธออยู่แล้ว แต่ถ้าเธอยังเหมือนเมื่อก่อนกล้ามายุ่งกับฉันอีก ฉันก็จะสู้กลับอย่างไม่เกรงใจเหมือนกัน” มีนาพิงไหล่เขาไว้ และกำลังคิดว่าดาวเกิดเรื่องระหว่างทางที่ไปหาโรซี่ใช่หรือเปล่า？

ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็คงจะเป็นความผิดของเธอ

ครั้งก่อนที่เจอดาว เธอยืนยันรับประกันกับดาวว่าลูกของโรซี่ไม่ใช่ของมาร์ช จึงได้บอกกับดาวว่า ป้าโบว์อยู่บ้านที่ชนบทเคยเจอกับโรซี่ และเรื่องที่เคยเห็นเด็กคนนั้น

เธอก็อยากให้ดาวได้ไปเจอกับเด็กคนนั้นด้วยตัวเอง จะได้รู้ว่าโรซี่พูดโกหก ดาวจะได้ไม่เข้าใจมาร์ชผิดอีก

คิดไม่ถึงว่าดาวจะเกิดอุบัติเหตุเพราะเรื่องนี้ และเมื่อนึกถึงเรื่องพวกนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียใจ

“ทำไมเหรอ ใส่น้อยเกินไปหรือเปล่า ทำไม่มือคุณยิ่งอยู่ยิ่งเย็น？” มาร์ชจับมือของเธอไว้ รู้สึกว่าเธอเย็นไปทั้งตัว

มีนาพูดขึ้นว่า： “เมื่อกี้เห็นเทมป์เสียใจหนักขนาดนั้น ฉันก็รู้สึกปวดใจ มาร์ช ถ้าเกิดวันหนึ่งฉันก็จากไปเหมือนดาวแบบนี้ คุณไม่ต้องเสียใจมากนะ เสียใจแค่ระยะหนึ่งก็พอ และต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไป……”

“คุณพูดแบบนี้ทำไม” มือของมาร์ชที่โอบไหล่เธอไว้ กอดแน่นขึ้นไปอีกแล้วพูดขึ้นว่า “มีนา ถ้าคุณกล้าทิ้งผมไปเหมือนดาว ผมไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแน่ คุณได้ยินไหม？”

มีนารู้สึกว่าคำพูดของเขาเหมือนเด็กกำลังงอแง พูดออกมาอย่างหมดหนทางว่า： “แต่เรื่องตายเป็นเรื่องที่ไม่เที่ยง ใครก็ไม่สามารถควบคุมได้？คนตายได้ตายไปแล้ว คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ควรใช้ชีวิตให้ดีต่อไปถึงจะถูก”

“ผมไม่สน ผมพูดจริงจัง ถ้าคุณไม่อยู่แล้ว ผมคงต้องตายแน่ ฉะนั้นคุณต้องดูแลตัวเองดีๆ” มาร์ชพูดออกมาอย่างเผด็จการและไม่มีเหตุผล

มีนาพูดขึ้นอย่างซาบซึ้งใจว่า： “ได้ ฉันรู้แล้ว”

เธอเองก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ถ้าหากว่ามาร์ชจากเธอไปก่อน เธอจะสามารถมีชีวิตต่อไปอีกได้หรือไม่？

คำตอบก็เหมือนกันคือไม่ได้ ถ้าโลกนี้ไม่มีมาร์ชแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็คงใช้ชีวิตอย่างทรมาน

“คุณมาร์ช คุณมีนา ขอบคุณที่พวกคุณให้เกียรติมาในงาน” เร็นหาเวลาว่างมาทักทายพวกเขา