บทที่ 453 แรงกระตุ้นความโกรธ

มีนามองเขา เธอเองก็รู้แค่ความฝันอย่างเดียว ไม่มีใครเชื่ออยู่แล้ว จึงพูดขึ้นว่า： “มาร์ช ฉันรู้แล้ว คงเป็นเพราะฉันคิดมากไปเอง นอกจากคุณ ฉันจะไม่บอกคนอื่นว่าเคยฝันแบบนี้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี พรุ่งนี้คุณไปเจอเทมป์ ต้องการให้ผมไปเป็นเพื่อนด้วยไหม？” มาร์ชก้มลงไปจูบหน้าผากของเธอ

“ไม่ต้อง คุณไปทำงานของคุณเถอะ ในที่สุดเขาก็ยอมติดต่อมาก่อนเพื่อเจอหน้าฉัน ฉันอยากพูดคุยเป็นเพื่อนเขานานหน่อย เขาจะได้ไม่ต้องเสียใจมาก”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมไม่ไปเป็นเพื่อนคุณนะ หลังจากคุยกับเขาเสร็จแล้ว ผมค่อยไปรับคุณ ถึงตอนนั้นคุณค่อยส่งที่อยู่มาให้ผมอีกที”

มีนาพยักหน้า ยิ้มกอดเขาแล้วพูดขึ้นว่า： “ดึกมากแล้ว พวกเราพักผ่อนกันเถอะ”

คืนนั้นหลังจากที่มาร์ชหลับแล้ว ทำยังไงเธอก็นอนไม่หลับ แค่หลับตาก็นึกถึงเรื่องของดาว ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแปลกใจ เธอไม่สามารถปล่อยเรื่องนี้ไว้เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้

วันรุ่งขึ้น เมื่อมาร์ชออกไปจากคฤหาสน์แล้ว เธอก็ขับรถไปตามตำแหน่งที่อยู่ที่เคยส่งให้กับดาว อยากขับไปดูหนึ่งรอบตามจีพีเอสนำทางที่ดาวเคยขับผ่าน

มีนาออกเดินทางจากเมืองC กว่าจะขับรถมาถึงชุมชนที่ป้าโบว์บอกก็เป็นเวลาค่ำแล้ว ระหว่างทางไม่ได้ขับผ่านคลองน้ำที่ดาวเกิดเรื่องเลย

เธอได้วิเคราะห์ดูอย่างละเอียดแล้ว จีพีเอสทั้งสองเส้นทางไม่มีเส้นทางไหนที่ขับผ่านคลองน้ำเลย

ตลอดทางนอกจากแวะเติมน้ำมันครั้งหนึ่งแล้ว ก็ไม่ได้แวะที่ไหนให้เสียเวลาอีก ถ้าหากดาวขับรถช้ากว่าเธอเล็กน้อย ถึงจุดหมายปลายทางก็แค่ช้าไปกว่าหนึ่งถึงสองชั่วโมงเท่านั้นเอง

เธอจอดรถไว้ทางเข้าหมู่บ้าน แล้วไปสอบถามบ้านที่โรซี่เคยพักอาศัยอยู่ เดินตามทางที่คนในชุมชนบอก มาถึงหน้าบ้านที่โดนเด่นและโอ่อ่าที่สุดในชุมชน หน้าประตูมีกุญแจเป็นพวงล็อคอยู่ และไม่มีคนพักอาศัยอยู่แล้ว

มีนาสอบถามข้อมูลจากบริเวณใกล้เคียงอีกครั้ง คนในชุมชนเล่าให้ฟังเด็กและหญิงสาวที่พักอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ได้ย้ายออกไปแล้ว

หลังจากที่บ้านหลังนี้ได้ทำการปรับปรุงใหม่เมื่อหลายปีก่อน ก็ไม่มีคนมาพักอาศัยอยู่จนกระทั่งเมื่อหนึ่งปีก่อนมีหญิงสาวมาจากในเมืองเข้าไปพักอาศัยอยู่ข้างใน

หญิงสาวคนนั้นพักอาศัยได้ไม่นานก็ไปคลอดลูกที่โรงพยาบาลในเมือง และพาเด็กกลับมาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ระยะหนึ่ง อาทิตย์เกินเพิ่งย้ายออกไปเอง

บ้านที่ใกล้กับบ้านของโรซี่มากที่สุดหลังนั้น มีหญิงชราคนหนึ่งเข้ามาพูดกับมีนาอย่างกระตือรือร้นว่า： “ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ก่อนหน้านั้นแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในหมู่บ้านเลย บางครั้งก็นั่งที่ลานหน้าบ้านเพื่ออาบแดด คุณกิ่งเคยมาเยี่ยมเยียนแล้วสอง ครั้ง และมีชายร่างสูงและหล่อเหลาคนหนึ่งคอยมาดูแลเธอและลูกๆ อยู่เป็นประจำ”

มีนารู้ว่าชายหนุ่มที่เธอพูดถึงก็คือชาร์วี แต่คุณกิ่งแม่ของโรซี่ทำไมถึงมาแค่สองครั้งเอง

เธอค้นหารูปถ่ายของดาวจากโทรศัพท์ เพื่อเอาให้คนในครอบครัวนี้ดู แล้วถามขึ้นว่า： “พวกคุณจำได้ไหมว่าผู้หญิงคนนี้เคยมาที่นี่หรือเปล่า？”

ทุกคนในครอบครัวนี้ต่างพากันส่ายหัว และตอบออกมาอย่างมั่นใจว่า： “ไม่เคยเห็น และไม่เคยมาที่ชุมชนนี้มาก่อน”

มีนารู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที คิดในใจว่าหรือว่าดาวได้ดื่มเหล้าจริง ระหว่างทางขับรถผิดเส้นทาง จึงมาไม่ถึงชุมชนนี้

เธอเดินมาถึงหน้าชุมชน เปิดประตูรถ รู้สึกว่าเสียเวลาทั้งวัน ไม่พบร่องรอยเบาะแสอะไรเลย

เวลานี้โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นมาพอดี มาร์ชเป็นคนโทรมา

เมื่อรับสายขึ้นมา เธอยังไม่ทันพูดอะไร เสียงมาร์ชก็ดังขึ้นอย่างร้อนรน “มีนา วันนี้คุณไม่ได้ไปหาเทมป์ คุณขับรถไปไหนเหรอ？”

“มาร์ช ขอโทษด้วย ความจริงแล้วฉันนัดกับเทมป์พรุ่งนี้ วันนี้ฉัน ฉันขับรถไปดูบริเวณใกล้เคียงที่ดาวเกิดอุบัติเหตุ”

มาร์ชสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเก็บอั้นอารมภ์โกรธไว้ ถามออกมาว่า： “ตอนนี้ดึกแล้ว คุณยังอยู่ในพื้นที่ห่างไกลที่นั่นใช่ไหม？”

“ฉันอยู่ที่ชุมชนใกล้เคียงที่นั่นแห่งหนึ่ง ปลอดภัยดี คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันกำลังจะขับรถกลับ”

“คุณจะขับรถกลับมาเส้นทางไหน ส่งตำแหน่งจีพีเอสให้ผม ขับรถตอนกลางคืนต้องระวังหน่อย ผมจะไปรับคุณที่จุดพักรถบนทางด่วนที่ใกล้ที่สุด”