บทที่ 454 ซี่โครงของตัวเอง

“แล้วทะเบียนรถคุณได้เห็นชัดเจนไหม？”

“ไม่ได้สังเกตทะเบียนรถ ผมจำได้แค่ว่ารถคันนั้นสีแดง”

รถที่ตกลงในคลองคันนั้นก็คือสีแดง แสดงว่าดาวเคยมาที่นี่ และได้เจอกับโรซี่และเด็ก！

ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าเธอเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้าน？

มีนาถามขึ้นอีกว่า： “คุณจำวันที่แน่นอนได้ไหม？”

ชายชรานับนิ้วแล้วคิดดูครู่หนึ่ง พูดวันที่วันนั้นออกมา

มีนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใช่แล้ว มันตรงกับวันที่ดาวเกิดเรื่อง ตามรายงานผลการชันสูตรศพของตำรวจ เวลาที่เสียชีวิตก็คือคืนนั้น

“แล้วหลังจากนั้นหญิงสาวที่ขับรถสีแดงขับรถกลับไปคนเดียวใช่ไหม？พื้นที่แถวนี้ของพวกคุณชอบมีคนต่างถิ่นขับรถแล้วเกิดอุบัติเหตุที่คลองน้ำนั่นเหรอ？” มีนาหวังว่าชายชราคนนี้จะสามารถให้เบาะแสได้เยอะกว่านี้

ชายชราถูกเธอป้อนคำถามรั่วๆ จนทำให้มึนงงไปหมด จึงพูดขึ้นว่า ： “คลองน้ำอะไรเหรอ ชุมชนของเราไม่มีคลองน้ำ ตอนที่กลับมาไม่เห็นรถแล้ว แต่เด็กน้อยที่อยู่ในบ้านร้องไห้หนักมาก และไม่ได้ยินเสียงผู้หญิงที่อยู่ในบ้านปลอบใจเด็กเลย เด็กคนนั้นงอแงถึงกลางดึก คืนนั้นทั้งคืนครอบครัวผมไม่มีใครได้นอนเลย จนกระทั่งกลางดึกเด็กถึงหยุดร้องไห้”

มีนาคิดในใจว่าในเมื่อเด็กร้องไห้ แสดงว่าโรซี่น่าจะไม่ได้อยู่กับดาว คงไม่มีแม่คนไหนออกไปข้างนอกโดยทิ้งลูกที่กำลังร้องไห้อยู่ให้อยู่บ้านคนเดียวหรอก

ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าดาวเจอคนร้ายระหว่างทางกลับบ้านเหรอ？

“คลองน้ำนั้นไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านของพวกคุณ แต่ก็ห่างจากหมู่บ้านพวกคุณไม่ไกลนัก เดินจากที่นี่ไปทางทิศตะวันตก เดินไปสุดทางก็จะเจอคลองน้ำนั้นแล้วหนิ่” ในขณะที่พูดมีนาได้ชี้ไปที่ทิศทางของคลองน้ำด้วย

ทันใดนั้นดวงตาของชายชราเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วพูดขึ้นว่า： “คลองน้ำที่คุณพูดถึงห่างไกลจากหมู่บ้านบ้านตั้งหลายกิโล ถูกปล่อยร้างไว้ตั้งหลายปีแล้ว คนบริเวณใกล้เคียงแถวนั้นไม่มีใครไปที่นั่นหรอก และไม่มีคนต่างถิ่นรู้สถานที่ตรงนั้นอีกด้วย หลายปีผ่านมา ไม่เคยได้ยินว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก？”

มีนารีบถามขึ้นอีกว่า： “หรือว่าเมื่อก่อนที่นั่นเคยมีเรื่องเกิดขึ้นเหรอ？”

“ใช่ ตอนนั้นผมยังเด็ก พ่อของกิ่งได้ขุดบ่อปลาไว้ที่นั่น เป็นคนแรกที่เพาะเลี้ยงปลา ซึ่งกำไรมากในตอนแรก มีอยู่ปีหนึ่งช่วงฤดูร้อนมีเด็กในหมู่บ้านสองคนไปเล่นน้ำที่บ่อเลี้ยงปลา ปรากฏว่าจมน้ำตายทั้งสองคน พ่อของกิ่งหลังจากเจอศพของเด็กไม่ได้แจ้งคนในหมู่บ้าน แต่โยนศพของเด็กไปบนเขาที่ห่างไกลจากบ่อเลี้ยงปลาไม่มากนัก ทำให้พ่อแม่ของเด็กออกตามหาเด็กและร้องไห้จนตาบอด”

“กิ่ง？” มีนาฟังที่เขาพูดน่าจะหมายถึงพ่อของคุณกิ่ง

ชายชราพูดขึ้นว่า： “กิ่งคือนักเรียนจบปริญญาตรีในหมู่บ้าน ไปเรียนหนังสือในเมือง หลังจากทำงานได้ไม่นานก็ได้แต่งงานกับคนร่ำรวยในเมือง ซึ่งนำพาทั้งตระกูลร่ำรวยไปด้วย”

มีนาเข้าใจแล้ว ที่แท้พ่อของกิ่งเคยทำเรื่องผิดศีลธรรมแบบนี้มาก่อนนั่นเอง

ชายชราพูดต่ออีกว่า： “แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ถูกคนในหมู่บ้านไปพบเจอศพของเด็กบนเขาจนได้ แล้วแจ้งตำรวจ หลังจากตรวจสอบเรื่องราวแล้ว พ่อของกิ่งก็ถูกจับ คนในหมู่บ้านโกรธมากสำหรับเรื่องที่เขาทำลายหลักฐานและศพทิ้ง จึงทำลายบ่อปลานั้นเสีย หลังจากที่พ่อของกิ่งติดคุกไปสองปีก็ได้รับการปล่อยตัวออกมาจากเรือนจำ แต่ก็ถูกชาวบ้านดุด่าลับหลัง ทำให้คิดสั้นกระโดดลงไปในบ่อปลาฆ่าตัวตาย และในเวลาต่อมาบ่อปลาก็ถูกปล่อยร้างและเริ่มมีผีออกอาละวาด บางคนบอกว่ากลางคืนมักได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อยู่เสมอ และเห็นวิญญาณผีของพ่อกิ่งล่องลอยอยู่รอบๆ บริเวณบ่อปลา……”

มีนาไม่เชื่อเรื่องภูตผีพวกนี้ ถามตัดบทเขาขึ้นมาว่า： “คุณเคยเห็นที่บ่อปลาเหรอ？”

“ ผมไม่เคยเห็นของสกปรกแบบนั้นหรอก แค่ได้ยินเขาเล่ามา” ชายชราพูดขึ้นว่า “ไม่ว่ายังไงหลังจากนั้นบ่อปลานั้นก็ถูกปล่อยให้เป็นคลองน้ำที่รกร้าง คนในหมู่บ้านไม่เคยปริปากพูดถึงเรื่องตอนนั้นอีก ไม่มีใครเคยไปที่นั่น และไม่เคยให้เด็กในบ้านตัวเองไปเล่นที่นั่นอีก แต่ว่าเรื่องเหล่านี้คนรุ่นหลังไม่มีใครรู้เรื่องเลย”

มีนายังมีข้อสงสัยอีกเยอะ แต่ชายชราคนนี้ก็ไม่สามารถบอกอะไรที่เป็นประโยชน์ออกมาได้