บทที่ 460 ชอบพิธีกรรมแบบนี้

มาร์ชพูดขึ้นอย่างโกรธเคืองเล็กน้อยว่า： “บอกว่าผมเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง ถ้าผมโรแมนติกขึ้นมา คุณจะรับไหวไหม？”

มีนารีบตอบกลับไปว่า “รับไม่ไหวค่ะ”

มาร์ชเริ่มพูดมากขึ้น บ่นเพิ่มเติมอีกว่า： “ผมว่าคนที่ไม่มีความโรแมนติกน่าจะเป็นคุณมากกว่า แม้แต่การให้ความร่วมมือกับผมยังทำไม่เป็นเลย คุณดูคุณสิ เคยบ้างไหมที่ยั่วยวนเอาใจผม เคยสร้างความโรแมนติกให้ผมบ้างไหม……แม้แต่เสียงร้องครางบนเตียงก็ไม่เคย……”

“คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย！”

เขายังบ่นไม่เสร็จ มีนาอยากเอาอะไรยัดปากเขา จึงเอาซาลาเปายัดเข้าไปในปากเขา “ถ้าคุณยังพูดไร้สาระอีกฉันจะไปแล้วนะ เชิญคุณโรแมนติกคนเดียวเหอะ”

มาร์ชรีบร้างมือของเธอไว้ “อย่าโกรธง่ายแบบนี้สิ ผมแค่พูดเล่น ปรกติคุณก็เซ่อแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ？”

“คุณยังจะพูดต่ออีกเหรอ！”

“ผมไม่พูดละ ผมไม่พูดละ” มาร์ชลุกขึ้นดันเธอให้นั่งลง แล้วกดกริ่งในห้องเพื่อเรียกใช้บริการ “อย่าเพิ่งโกรธเลย หลังจากนี้ยังมีเรื่องโรแมนติกอีกเยอะ”

เวลานี้มีคนถือไวโอลินเดินเข้าไปในห้องวีไอพีส่วนตัว ไฟภายในห้องที่ถูกปิดลงแล้ว จู่ๆ ก็มีเงาสะท้อนของดวงดาวสะท้อนแสงสว่างออกมา

มาร์ชฉวยโอกาสไปจูบเธอ แล้วค่อยนั่งกลับไปที่เดิม

มีนายังไม่ทันได้อาย ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พนักงานเดินเข้ามาต่อเนื่องเรื่อยๆ นำดอกไม้ ไวน์แดง และอาหารที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้วางไว้บนโต๊ะ

มาร์ชยกแก้วไวน์ขึ้นมา ยิ้มมองไปที่เธอ “ที่รัก ชนแก้ว การใช้ชีวิตก็ต้องมีพิธีกรรมแบบนี้แหละ”

“ชนแก้ว” มีนายกแก้วขึ้นมา ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันชอบพิธีกรรมแบบนี้”

“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าพวกเราต้องกินอย่างยิ่งใหญ่และโรแมนติกแบบนี้บ่อยๆ”

“ได้ ฉันตามใจคุณ”

“หลังจากนี้ทุกเทศกาล วันเกิดคุณ วันเกิดผม วันเกิดอธิ และวันครบรอบแต่งงาน……พวกเราก็ต้องมีพิธีกรรมแบบนี้”

มีนารู้สึกอบอุ่นในใจ จึงไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก “ที่รัก ฉันรักคุณ”

“ผมก็เหมือนกัน”

มีนานึกถึงคำพูดที่เขาบ่นเมื่อกี้ มองไปที่เขายิ้มแล้วถามออกมาว่า： “ฉันเซ่อขนาดนี้ คุณรักฉันตรงไหนกันแน่”

“ก็รักที่คุณเซ่อไง” มาร์ชตอบกลับทันทีโดยอัตโนมัติ

มีนาไม่พอใจจึงถามเขาอีกว่า： “แต่เมื่อกี้ที่คุณพูดว่าอะไรนะไม่มีจังหวะ หมายความว่าอะไรเหรอ？หรือว่าคุณเคยได้ยินเสียงผู้หญิงคนอื่นร้องครวญครางมาก่อน……”

เธอเห็นว่ายังมีคนเล่นไวโอลินอยู่ในห้องส่วนตัว จึงอายที่จะพูดคำพูดของเขาให้ครบถ้วนออกมา

มาร์ชรู้สึกว่ามีเหงื่อออก พระเจ้าเป็นพยาน เขาไม่เคยได้ยินเสียงครวญครางบนเตียงของหญิงอื่นมาก่อนเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอชอบพูดว่าเขาไม่เข้าใจผู้หญิง ทำให้เขาต้องไปขอความช่วยเหลือจากชาร์วี

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ชาร์วีจะได้มาเป็นอาจารย์ของเขา ไม่เพียงแต่สอนวิธีและเทคนิคในการเอาใจผู้หญิง แถมยังวิดีโอคอลมาสอนอีกด้วย ยังยุยงให้เขาดูอะไรต่อมิอะไรมากมาย และบอกเขาเกี่ยวกับวิธีการฟังจังหวะเสียงครวญครางของผู้หญิง เพื่อมาวิเคราะห์ว่าผู้หญิงมีความสุขจริง หรือว่าเสแสร้งออกมา

เมื่อกี้เป็นเพราะว่าเขาโมโหเลยพูดหลุดปากออกมา

“ผมไม่ได้พูด คุณฟังผิดหรือเปล่า” มาร์ชเหมือนเด็กน้อยขี้อายรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “เร็นให้คุณไปช่วยเขา แต่ก็ไม่ขับรถมาส่งคุณ แถมให้คุณเรียกรถกลับมาคนเดียวอีก？เจอคนอย่างเจย์มันอันตรายแค่ไหน”

：