บทที่ 462 เปิดร้านทำธุรกิจ

มีนาฉวยโอกาสใช้ศอกตอกกลับไปที่ร่างกายของเขา แต่ยังคงโกรธอยู่จึงพูดขึ้นว่า： “คนร้ายกาจ ร้ายกาจยิ่งนัก”

“ตีคือจูบ ด่าคือรัก ผมชอบ

“ใบหน้าของคุณตอนนี้ทำไมยิ่งอยู่ยิ่งหนา ฉันรับไม่ได้จริงๆ ……”

พวกเขาทั้งสองหยอกล้อเล่นกันตลอดทางจนกลับไปถึงคฤหาสน์ ปรากฏว่าคนที่บ้านต่างพากันนอนหลับกันหมดแล้ว

เมื่อมาถึงคฤหาสน์มีนาได้ถอดรองเท้า เพราะกลัวจะทำให้อธิ ป้าโบว์ แก้วที่เพิ่งนอนหลับไปต้องตื่น

มาร์ชอุ้มเธอขึ้นมา เดินขึ้นข้างบนไปด้วยและบ่นไปด้วยว่า： “ทำไมคุณถึงหนักแบบนี้ ช่วงนี้อ้วนขึ้นไม่น้อยสินะ ถ้าอ้วนแบบนี้ต่อไปผมคงอุ้มคุณไม่ไหว”

มีนาเอาตัวพิงไว้ที่อ้อมกอดเขาเอียงหน้าถามขึ้นว่า： “ใครบอก ฉันไม่ได้อ้วนขึ้นสักหน่อย ใครใช้ให้คุณอุ้ม ฉันมีขาฉันเดินเองได้”

“ผมเป็นห่วงขาของคุณไม่ได้เหรอ？” มาร์ชก้มหน้ามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

มีนายอมเขาจริงๆ ตอนนี้คำหวานแบบไหนก็พูดออกมาได้ แต่ก็รู้สึกหวานอยู่ในใจ

……

หลังจากที่มีนาเพลิดเพลินกับความโรแมนติกร้อยแปดอย่างที่เขามอบให้แล้ว ผลลัพธ์ของวันรุ่งขึ้นก็คือเมื่อไปถึงสตูดิโอนั่งหาวทั้งวัน

โชคดีที่สตูดิโอของเธอยังไม่เปิดกิจการอย่างเป็นทางการ และก็ยังไม่มีลูกค้าเข้ามา เธอแค่ฟุบลงไปบนโต๊ะก็เกือบผล็อยหลับไป

“ที่นี่คือสตูดิโอเอนเจลแฟชั่นใช่ไหม？” มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนสอบถามอยู่หน้าประตู

มีนารีบทำตัวกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าประตู เห็นหญิงวัยกลางคนที่สง่างามสวมสูทแฟชั่นสีม่วง พูดออกมาเบาๆ ว่า “ขอโทษนะคุณคือดีไซเนอร์ที่ชื่อมีนาใช่ไหม？”

มีนายิ้มพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า： “หวัดดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ？”

“มีคนแนะนำคุณให้ฉัน บอกว่าชุดราตรีที่คุณออกแบบนั้นพิเศษมาก ไม่มีซ้ำกับคนอื่นแน่นอน”

มีนาพูดอย่างถ่อมตัวว่า： “ชื่นชมเกินไปแล้ว คุณต้องการออกแบบชุดราตรีเหรอ？”

หญิงวัยกลางคนที่สง่างานตอบอืมออกมา： “ฉันชื่อกิ่ง หรือคุณจะเรียกฉันว่าคุณกิ่งก็ได้”

“คุณบอกว่าคุณคือคุณกิ่งเหรอ？” มีนารู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก

ความจริงแล้วพวกเขาเคยเจอหน้ากันมาก่อน เพียงแต่ทุกครั้งต่างฝ่ายต่างไม่ค่อยได้สังเกตซึ่งกันและกันเท่านั้นเอง

มีนาจำได้มีอยู่ครั้งหนึ่งที่โรงพยาบาล ได้มองเห็นเธอไกลๆ แค่เเว๊บเดียว เคยเจอตอนงานแต่งของโรซี่ และงานศพของดาวแต่ก็ไม่ได้มองเธออย่างชัดเจน

นี่เป็นครั้งแรกสำหรับการเผชิญหน้ากันอย่างใกล้ชิด และดูเหมือนคุณกิ่งก็ไม่เคยสังเกตเธอมาก่อนเลยเหมือนกัน

ครั้งก่อนเธอไปบ้านชนบทที่โรซี่เคยพักอาศัยอยู่ และได้ยินเรื่องราวของตระกูลกรภัควัฒน์ที่คนในชุมชนเล่าให้ฟัง ความจริงแล้วเธอก็อยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณนายกิ่งคนนี้เหมือนกัน

“คุณมีนา คุณรู้จักฉันไหม เมื่อก่อนพวกเราเคยเจอหน้ากัน？” กิ่งยิ้มแล้วถามออกมา

มีนารีบพูดขึ้นว่า： “ฉันเคยเจอคุณกิ่งมาหลายครั้งแล้วเหมือนกัน แต่คุณคงไม่เคยสังเกตฉัน”

“โอะ เป็นแบบนี้เหรอ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าพวกเราถือว่ามีวาสนาต่อกัน” กิ่งมองสำรวจเธอ ยิ่งมองยิ่งเหมือนแม่สามีตอนสาวๆ

ก่อนหน้านี้เธอเคยหาคนไปตรวจสอบมีนา และรายงานแจ้งว่าเธอเป็นลูกสาวของตระกูลจรัลพรไพศาลที่เลี้ยงไว้ที่ต่างประเทศ ความจริงแล้วคือถูกทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

ตระกูลจรัลพรไพศาลปกปิดเรื่องที่เธอเคยติดคุก มีลูกก่อนแต่งงาน เธอถึงได้แต่งงานกับมาร์ช

แต่คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่มีประวัติไม่ได้แบบนี้จะผูกมัดใจของมาร์ชไว้ได้อย่างเหนียวแน่น เธอกับมาร์ชเลิกรากันและกลับมาคืนดีกันแบบนี้หลายครั้ง และเคยไปมีผู้ชายอื่นมาก่อน แต่ก็ยังคงยืนหยัดเป็นภรรยาของมาร์ชได้อย่างเหนียวแน่นจนถึงทุกวันนี้

เธอไม่เข้าใจว่ามีนาผู้หญิงคนนี้ดีกว่าลูกสาวของเธอโรซี่ตรงไหน？