บทที่ 474 ไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น

“ไม่มีอะไรผิดปรกติ แต่สภาพจิตใจเธอไม่ดีตลอดเลย แต่คุณก็ลองคิดดูเปลี่ยนเป็นใครที่ต้องอาศัยอยู่ที่แบบนั้น แล้วไม่มีคนที่บ้านสนใจ สภาพจิตใจก็ให้ดีได้ยังไง”

“ฉันรู้แล้ว” มาร์ชเห็นว่าเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโรซี่เลย แล้วพูดขึ้นอีก ว่า “ระวังตัวเองบ้าง ไม่ว่าเธอจะแย่ขนาดไหนมันก็เป็นสิ่งที่เธอทำตัวเอง”

ชาร์วีกลับไม่เห็นด้วยสิ่งที่พูด: “ในสายตาคุณนอกจากคุณมีนาแล้ว ก็ไม่เคยเห็นความดีของผู้หญิงคนอื่นหรอก”

พูดจบเขาก็ไม่อยู่ต่อ เดินออกจากห้องทำงานของมาร์ช

เมื่อเขากลับถึงห้องทำงานของตัวเอง ก็กำลังโมโหที่มาร์ชอคติต่อโรซี่ ก็ได้รับข้อความที่ส่งมาจากโรซี่

ในนั้นพูดว่านัดเจอเขาคืนนี้ คิดไม่ถึงว่าเธอจะเป็นฝ่ายติดต่อเขาเอง

ตั้งแต่โรซี่กลับมาที่เมืองC ก็ไม่เคยติดต่อกับเขาอีก

เขาเคยลองโทรเข้ามือถือเธอสองรอบ ปลายสายก็ไม่มีคนรับสาย แล้วช่วงนี้ก็ไม่เห็นเธอเข้าสังคมของพวกไฮโซ ไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เธอกลับบ้านแล้วเกิดอะไรขึ้น อยู่สุขสบายดีไหม

“ไม่มีปัญหา เจอกันคืนนี้” ชาร์วีรีบตอบ

……

ตอนกลางคืน นานานัดโซฟี อยากจะคุยกับเธอเรื่องที่จะหาแม่บ้าน

วันนั้นที่ไปเดินชอปปิ้ง เธอเป็นคนเสนออยากจะพาโซฟีกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่ตอนนี้มาร์ชไม่ค่อยยินยอม โซฟีไปพักที่บ้านของพวกเขาไม่ได้

เธอก็ต้องบอกกับโซฟีก่อน และก็ต้องระวังคำพูดของตัวเองด้วย

พวกเขานัดกันที่ร้านอาหารฝรั่งเศส ที่มีอาหารที่โซฟีชอบที่สุด

นานากินไปพูดกับเธอว่า ไม่งั้นก็หาแม่บ้านสักคน

สีหน้าของโซฟีซีดลง ถามว่า: “เพราะมาร์ชไม่ตกลงให้ฉันไปพักที่บ้านพวกเธอเหรอ คราวที่แล้วฉันไม่ตั้งใจทำให้เขาบาดเจ็บ เขาก็คงคิดว่าฉันเป็นคนบ้า”

“ไม่ใช่ เขากับฉันก็พาเธอไปตรวจมาแล้ว ผลการตรวจก็ปรกติดี เขาไม่ใช่ไม่รู้” นานาพยายามอธิบาย “เขานะ ก็ชอบหึง กลัวว่าถ้าที่บ้านมีคนเพิ่มขึ้นแล้วฉันจะละเลยเขา แต่ถ้าเธอไม่อยากได้แม่บ้าน คืนนี้ฉันกลับไปคุยกับเขาอีกครั้ง”

“อย่าเลย ถ้าเธอไปคุยเรื่องนี้อีกคุณมาร์ชคงไม่พอใจ อย่าให้ฉันเป็นสาเหตุไปกระทบความสัมพันธ์ของพวกเธอสองสามีภรรยาเลย” โซฟีดื่มผลไม้ จริงๆแล้วเธออยากเห็นหน้านานาทุกวัน อยากให้นานาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

แต่เธอก็รู้ว่านานาไม่ใช่ของเธอ ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเธอได้บ่อยๆ

“ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้บอบบางขนาดนั้น วางใจได้ คืนนี้ฉันกลับไปปรึกษาเขาอีกครั้ง เขาคงตกลงนะ”

โซฟีพูดว่า: “อิจฉาเธอจัง เจอผู้ชายอย่างคุณมาร์ช แล้วเขาไม่รังเกียจ ผ่านมาของเธอกับพลที่เหรอ”

คำพูดนี้ทำให้นานาอึ้งไปเล็กน้อย ตอนแรกเธอก็เคยกังวล กลัวว่ามาร์ชจะยอมรับไม่ได้ แล้วไม่สามารถปล่อยมันผ่านไปได้

แต่ดูตอนนี้แล้วเหมือนเธอจะคิดมากเกินไป มาร์ชรักเธอมากจริงๆ จนไม่เอาเรื่องนั้นเก็บไว้ในใจ ตอนนี้พวกเขามีความสุขมากๆ

มีความสุขจนเหมือนไม่ใช่ความจริง แต่ครั้งนี้เธอจะคว้าความสุขที่ได้มาอย่างยากเย็น จะไม่ให้คาดกันหรือปล่อยมือกัน

โซฟีเห็นเธอไม่พูด และเห็นความหวานและความสุขที่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้ของเธอว่า: “บนโลกนี้จะมีคนที่ไม่รังเกียจที่เคยผ่านผู้ชายมาเหรอ”

“มีแน่นอน อย่าหมดความมั่นใจต่ออนาคตและความรัก ขอแค่เจอคนที่ใช่ ก็จะมีความสุขเหมือนอย่างฉัน” นานาพูดอย่างมั่นใจ

“แต่ฉัน คนคนนั้นของฉันอยู่ที่ไหน” จริงๆแล้วโซฟีไม่กล้ามองผู้ชายและความรัก ตั้งแต่ร่างกายจนถึงในใจ เธอรู้สึกต่อผู้ชายมีแต่รังเกียจและคลื่นไส้