บทที่ 473 อยู่ห่างเธอหน่อย

สตูดิโอเอนเจลแฟชั่น

นานากำลังเปิดดูแบบที่กองเท่าภูเขาบนโต๊ะทำงาน อยากคัดเลือกบางส่วนออกมา เตรียมการคัดเลือกดีไซเนอร์สองสามคนและพนักงานต้อนรับ1คน

สตูดิโอพึ่งเปิดมาได้ไม่นาน แต่งานที่รับไว้มันล้นมือจนเธอทำไม่ทัน ถ้าจะอาศัยเธอคนเดียวคือไม่สามารถรองรับได้

“พี่นานา ยุ่งขนาดนี้เลยเหรอครับ” เร็นเคาะประตูห้องทำงานของเธอ ไม่มีคนตอบ ก็หอบกล่องอันใหญ่เดินเข้ามาเอง เห็นว่าตรงหน้าของนานามีเอกสารเป็นกอง

นานาเงยหน้ามองไป กล่องบังหน้าเขาไว้ ก็ยังนึกว่าเป็นพนักงานส่งของ พูดว่า: “ขอบคุณมากค่ะ ลำบากแล้วนะคะ วางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ”

พูดจบก็ก้มหน้าคัดแบบต่อ เร็นวางกล่องลง เปิดฝาด้านบนออกว่า: “คุณดูสิ ชอบไหม.....”

“ฉันให้คุณวางไว้แล้วก็ไปได้ ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้มาเปิดพัสดุของคนอื่นด้วย” นานาเงยหน้าขึ้นมาอีกก็เห็นว่าเป็นเร็น ไม่ใช่พนักงานส่งของ

“พี่นึกว่าผมเป็นพนักงานส่งของเหรอ” เร็นยื่นหน้าเข้าใกล้เธอถามว่า “ดูว่าผมเหมือนพนักงานส่งของตรงไหน”

นานาไม่พูดด้วยดีๆ ว่า: “ห่างฉันไปไกลหน่อย มาหาฉันมีเรื่องอะไร”

เร็นยืนตัวตรง ทำหน้าจริงจังชี้ไปที่กล่องกระดาษว่า: “นี่เป็นของขวัญสำหรับเปิดกิจการ งานเปิดงานครั้งก่อน ผมมาช้าไป เมื่อมาถึงงานเลี้ยงก็เลิกแล้ว”

นานาพึ่งมองไปทางด้านกล่องกระดาษ เป็นปี้เซี๊ยะเรียกทรัพย์ “ขอบคุณนะ ที่ทำงานของฉันกำลังต้องการของพวกนี้พอดีเลย”

“งั้นผมก็ให้ของขวัญตรงตามความต้องการเลย พี่จะตั้งไว้ที่ไหน ผมช่วยตั้งให้เสร็จ” เร็นเอาปี้เซียะออกอย่างระวัง มองรอบห้องทำงานเธอ หาที่เหมาะ

“เคาน์เตอร์หน้าประตู ฉันเตรียมไว้สำหรับเป็นบริเวณรับแขก” นานาชี้ไปทางประตูที่มีชั้นที่สั่งทำมา

เร็นวางของตั้งโชว์ไว้บนนั้น ให้ตัวหนังสือหันหน้าออกไปทางประตู หมายถึงการเรียกทรัพย์เข้า

หลังจากที่เข้าวางเสร็จก็ไม่มีท่าจะกลับไป มาถึงหน้าโต๊ะทำงานของนานาถามว่า: “แบบเยอะขนาดนี้คุณเป็นคนแบบเหรอครับ”

“ไม่ใช่ ฉันประกาศรับสมัครงานบนอินเทอร์เน็ต นี่เป็นแบบที่ดีไซเนอร์ที่ส่งเข้าสมัครงาน” นานาไม่มีเวลาคุยกับเขา ก้มหน้ายุ่งต่อ

เร็นหยิบแบบที่เธอวางไว้ข้างๆขึ้นมา ถามว่า: “ผมขอดูหน่อยได้ไหม”

“อืม ตามสบาย”

เร็นนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานเธอ ตั้งใจดูแบบร่างในมือ เลือกออกมาแผ่นหนึ่งที่ออกแบบได้เก๋มาก

นานามองแล้วพูดว่า: “ใช่ ดีไซเนอร์คนนี้ความคิดสร้างสรรค์ใช้ได้ ฉันคัดไว้แล้วสำหรับให้เขาเข้ามาสัมภาษณ์”

เร็นถามยังสงสัยว่า: “บนนี้ไม่มีชื่อและเบอร์ติดต่อ คุณจะติดต่อกลับยังไง”

“คุณชายใหญ่ อยู่ด้านหลัง”

เร็นถึงสังเกตเห็นว่าด้านหลังของแบบที่ร่าง คือประวัติส่วนตัวและเบอร์ติดต่อ “พวกคุณรับสมัครดีไซเนอร์จะต้องประหยัดขนาดนี้เลยเหรอ ประหยัดแม้กระดาษ A4 ก็ไม่ยอมใช้”

“นี่เขาเรียกรักษาสิ่งแวดล้อม ง่ายและชัดเจน”

เร็นมองรูปถ่ายและประวัติ ความเคยชินในการมองผู้หญิงก็คือดูหน้าตา แล้วผิวปากขึ้นว่า: “เฌอ หน้าตาใช้ได้ ใบสมัครงานก็ทำได้สวย ไม่งั้นก็เลือกคนนี้เลยไหม”

นานาไม่พูดด้วยดีๆแย่งแบบร่างออกจากมือของเร็นว่า: “คุณทำอย่างกับการรับสมัครงานเป็นการเลือกนางสนม ไม่มีอะไรแล้วก็รีบกลับไปเฝ้าร้าน อย่ามากวนฉัน”

เร็นจำใจลุกขึ้น ควักบัตรเชิญใบหนึ่งวางไว้บนโต๊ะเธอ “ถึงเวลาก็มาชมแล้วชี้แนะด้วยนะครับ”

นานาหยิบบัตรเชิญขึ้นมาดู เป็นการโชว์ครั้งแรกของRJแบรนด์ระดับสากลที่พึ่งเข้ามาที่เมืองC ถามอย่างสงสัยว่า: “คุณมีบัตรเชิญได้ยังไง หรือว่าที่ร้านได้ร่วมมือกับRJ”

เร็นไม่ตอบเธอ แค่ยิ้ม แล้วหันหลังเดินออกไป

นานานึกขึ้นเรื่องหนึ่ง เรียกเข้าไว้ถามว่า: “เร็น คุณเคยเปิดบริษัทรับทำความสะอาดใช่ไหม”