บทที่ 472 ไม่สิ้นไม่สุด

นานาเอื้อมมือจับคางของเขา ยิ้มพูดว่า: “คุณมาร์ช ดูจากมุมนี้คุณจะหล่อกว่าปรกตินะคะ”

“ปรกติผมไม่หล่อเหรอ”

“ก็หล่อนิดหนึ่งนะ” นานาพูดพร้อมชูนิ้ว ทำจิบนิ้วนิดๆวัดให้เขาดู

มาร์ชกุมมือที่ชูขึ้นไว้ในมือ ก้มหัวลงอยากจะจูบเธอ

เธอหลบแล้วพูดว่า: “ไม่เล่นนะ ฉันจะไปดูแบบที่ร่างไว้ มีใบสั่งอยู่อันหนึ่งถ้ายังไม่ร่างแบบออกมา ก็จะไม่ทันเวลาที่ลูกค้าต้องการ”

มาร์ชไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น จับเธอไว้ไม่ปล่อยว่า: “กลับถึงบ้าน ยังมีอะไรสำคัญกว่าผมอีก ห้ามไปดูแบบร่าง ต่อไปอยู่บ้านต้องดูแค่ผม”

“นี่คุณไม่มีเหตุผลเลย ฉันก็มีงานของฉันนะ” นานาต่อรองกับเขา

มาร์ชทำเหมือนไม่ได้ยิน ยิ้มที่มุมปากว่า: “จะให้ผมปล่อยคุณไปดูแบบร่างก็ได้ งั้นจูบผมทีหนึ่งก่อน”

นานาจูบแก้มเขาอย่างรวดเร็ว ก็จะรีบไปทำงานของตัวเอง

แต่มาร์ชกลับเอานิ้วชี้ริมฝีปากพูดว่า: “ผมว่าให้จูบตรงนี้”

นานาพูดอย่างไม่มีทางเลือก: “ไม่สิ้นไม่สุดนะ” แต่ก็เขย่งขาขึ้นมา จูบไปที่ริมฝีปากเขา

มาร์ชไม่ยอมปล่อยเธอไป รอเธอแตะโดนริมฝีปาก ก็จูบกลับอย่างดูดดื่ม จนลิ้นพันกัน

นานาโดนเขาจูบจนหน้ามืดตามัว แต่ก็ยังต้องประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิด ผลักเขาออกว่า: “คุณมาร์ช คืนนี้ฉันต้องเร่งร่างแบบจริงๆ.....คุณชอบทำแบบนี้ จนฉันไม่มีกะจิตกะใจทำงานแล้ว ถ้าทำอย่างนี้อีก ต่อไปตอนกลางคืนก็จะอยู่ที่สตูดิโอไม่กลับมาที่บ้านแล้ว”

“คุณกล้าเหรอ” มาร์ชจับคางเธอขึ้นมา แล้วจูบเบาๆริมฝีปากแดงๆของเธอ ควบคุมตัวเองไว้ว่า: “คุณไปยุ่งเหอะ ผมไปรอคุณที่เตียงนอนดีกว่า”

“อย่างนี้ถึงน่ารัก” นานายิ้มระรื่นกำลังจะเดินออกไป นึกเรื่องสำคัญเรื่องออก แล้วจับเขาไว้ไม่ปล่อย

มาร์ชรู้สึกขำว่า: “ปล่อยฉันไม่ลงแล้วเหรอ หรือว่าอยากจะสร้างความเร่าร้อนกับผมก่อน”

“ไปไหนก็ไป ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ” นานาขอความเห็นจากเขา “พวกเรารับโซฟีมาอยู่ที่บ้านเราได้ไหม เธออยู่ข้างนอกคนเดียว ฉันไม่ค่อยไว้ใจ ให้เธอพักกับพวกเรา จะอบอุ่นหน่อย ต่อให้พวกเราไม่อยู่บ้าน ที่บ้านยังมีป้าโบว์ แก้ว เธอจะได้มีเพื่อนคุย มันดีต่อจิตใจของเธอ”

มาร์ชไม่ได้ตอบเธอทันที รู้สึกว่าในคฤหาสน์จู่ ๆ มีคนเพิ่มมาอีกคน ทำให้เขารู้สึกไม่ชิน

แล้วตอนนี้โซฟีก็เป็นแบบนี้ ดูภายนอกก็ปรกติดี ปัญหาของจิตใจยังไม่หายขาด ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะทำเรื่องน่ากลัวออกมาอีก

“สิ่งที่คุณพูดมีเหตุผล แต่ขอผมคิดดูก่อน ที่บ้านมีคนแปลกหน้าเพิ่มเข้ามาอีกคน ผมกลัวว่าอธิ ป้าโบว์ และแก้วจะปรับตัวไม่ได้”

นานาเห็นว่าเขาไม่ค่อยเห็นด้วย ถามว่า: “ก็ให้เธอมาอยู่กับพวกเราด้วยกันนะ จะได้มีคนดูแลด้วย ถ้าเธออยู่คนเดียวตอนไม่ได้ทำงานชอบคิดฟุ้งซ่าน กรีดจนแขนเป็นแผลเต็มเลย เธอต้องการมีเพื่อนอยู่ด้วย”

มาร์ชจำใจพูดว่า: “คุณกลับมาถึงบ้านต้องดูแลลูก แล้วยังจะต้องดูแลเธอ แล้วผมจะทำยังไงดี เวลาที่เราสองคนอยู่ด้วยกันก็น้อยลงอีก และยังมีอารมณ์ที่ไม่คงที่ แล้วถ้าเกิดทำอะไรอันตรายอีก ผมกลัวว่าจะทำร้ายคนในบ้าน”

นานาก็ว่าสิ่งที่เขาคำนึงก็มีเหตุผลนะ แต่ถ้าจะปล่อยให้โซฟีอยู่คนเดียว เธอก็ไม่วางใจ

ตอนแรกนึกว่าสภาพจิตใจของโซฟีไม่มีปัญหาอะไรแล้ว มีสภาพแวดล้อมใหม่ งานใหม่ และรู้จักเพื่อนใหม่ๆ ก็จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมือง Cได้