บทที่ 476 น่าสงสาร

มาร์ชและมีนาไม่ควรพุ่งเป้าไปที่เธอ มันไม่จำเป็นเลยจริงๆ

“ไม่เจ็บใช่มั้ย?”

โรซี่พยักหน้าและพูดว่า: “ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะ”

“ผมไม่ควรให้คุณกินหม้อไฟเลย ถ้าผมรู้แต่แรกว่าท้องคุณไม่ค่อยดี พวกเราควรจะไปกินซุปลูกเดือยหรืออะไรทำนองนั้น”

“แค่คุณชอบก็พอแล้ว อีกอย่างฉันคิดว่าหม้อไฟของร้านนี้อร่อยจริงๆ มันทำให้ฉันอดไม่ได้ เลยกินมันเยอะจนเกินไป”

“จริงสิ แล้วที่คุณบอกว่าออกมารับลมมันหมายความว่าอะไร? ก่อนหน้านี้ผมโทรหาคุณสองครั้งแล้ว แต่คุณก็ไม่ยอมรับสาย มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

โรซี่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา: “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่พ่อโมโหที่ฉันทำให้ขายหน้า เลยไม่ให้ฉันออกไปข้างนอก เขายึดโทรศัพท์มือถือของฉันไว้ด้วย และให้ฉันปิดประตูอยู่แต่ในบ้านเพื่อพิจารณาตัวเอง”

ชาร์วีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่ผมไม่สามารถติดต่อคุณได้”

โรซี่เสียใจและร้องไห้พลางพูดว่า: “เรื่องนี้จะโทษพ่อไม่ได้หรอก ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง เมื่อก่อนฉันโง่มากๆ ทำเรื่องโง่ๆไปเยอะแยะมากมาย ซึ่งทำให้พ่อของฉันต้องเสียหน้า ฉันเองก็รู้ว่าฉันเป็นคนผิด และตอนนี้ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่ แต่สิ่งเหล่านั้นมันเกิดขึ้นไปแล้ว ฉันควรจะต้องทำยังไง?”

ความเสียใจของเธอดูจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง แต่ดูแล้วกลับยิ่งเหมือนจริง ซึ่งทำให้ชาร์วีรู้สึกเห็นอกเห็นใจและสงสารเธอ

ชาร์วียื่นทิชชู่ให้เธอ และปลอบเธอ: “ยังไม่สายเกินไปที่คุณจะเริ่มต้นใหม่ ความโกรธของคุณท่านก็เป็นแค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่เป็นไรหรอก”

“พ่อจะยกโทษให้ฉันจริงๆเหรอ เขาจะไม่รังเกียจฉันที่ฉันทำให้เขาขายหน้าเหรอ?” โรซี่ยังคงดูน่าสงสาร

“ใช่ อย่าเศร้าไปเลย ร้องไห้จนตาบวมจะไม่สวยเอานะ”

โรซี่กลั้นน้ำตาของเธอ และพูดอย่างเศร้าสร้อย: “แม้ว่าเมื่อก่อนพ่อของฉันจะเคยดีกับฉัน แต่นั่นก็เพราะว่าท่านเห็นแก่หน้าแม่ฉัน อันที่จริงเขามักจะรู้สึกว่าฉันมันไร้ประโยชน์ และช่วยอะไรเขาไม่ได้ แม้ปากจะบอกว่ารักฉัน แต่ไม่เคยให้ฉันทำอะไรในVE Groupเลย แค่ต้องการให้ฉันแต่งงานกับสามีที่มีความสามารถ และสามารถช่วยเหลือบริษัทของเขาได้ ตอนนี้ฉันกลายมาเป็นแบบนี้ สำหรับเขาแล้วฉันไม่มีอะไรดีเลย ฉันมันก็แค่คนไร้ประโยชน์……”

“อย่าพูดถึงตัวเองแบบนั้น” ชาร์วีทนไม่ได้ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ จึงกระซิบกับเธอว่า “ผมจะบอกอะไรกับคุณอย่างหนึ่งนะ บางทีมันอาจจะทำให้พ่อของคุณเลิกดูถูกคุณ”

“เรื่องอะไร?” โรซี่จ้องมองที่เขาด้วยความคาดหวัง

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ VE Group ต้องการร่วมมือกับเราในเฟสที่สองของโครงการสนามเด็กเล่น แต่ตอนนี้มาร์ชไม่ได้ตั้งใจที่จะร่วมมือแค่กับกับ VE Group เท่านั้น เขาต้องการหาบริษัทอื่นมาเพิ่ม อย่างน้อยๆก็สามบริษัท”

โรซี่ถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าแบบนั้นมันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีสำหรับVE Group แล้วฉันควรทำอย่างไร?”

“คุณท่านคงจะไม่ต้องการให้นักลงทุนรายอื่นเข้าร่วมอย่างแน่นอน คุณก็แค่นำเรื่องนี้ไปบอกเขา เขาจะรู้เองว่าต้องทำอย่างไร” เมื่อพิจารณาถึงรายได้ในอนาคตของสวนสนุก ชาร์วียังคงรู้สึกว่าการร่วมมือกับVE Groupที่มีกำลังเพียงพอยังคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

เขาขอให้โรซี่กระจายข่าวนี้ และต้องการให้ฝ่ายของตระกูลกรภัควัฒน์คิดหาวิธีรับมือ เพื่อให้มาร์ชยอมตกลงในแผนการร่วมมือกับตระกูลกรภัควัฒน์เท่านั้น

โรซี่ยิ้มอย่างโล่งใจและพูดว่า: “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตอนนี้ฉันคงจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ทุกครั้งที่ฉันเศร้าและเสียใจมากที่สุดมักจะเป็นคุณที่คอยห่วงใยฉันและช่วยเหลือฉัน”

“นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ อันที่จริง มันก็เป็นความผิดของผม ที่จับคู่คุณกับมาร์ชซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อประโยชน์ของNX Group จนทำให้คุณมาถึงจุดนี้”

โรซี่ถามเขาด้วยรอยยิ้มว่า “คุณรู้สึกผิด เลยอยากจะชดเชยให้ฉันเหรอ?”

ชาร์วีหลบสายตา ก้มศีรษะลงและพูดว่า: “คงงั้น”

จู่ ๆ โรซี่ก็จับมือของเขาและพูดว่า: “ในเมื่อคุณต้องการจะชดเชยให้ฉัน งั้นคุณยินดีที่จะสู่ขอฉันไหม?”

ชาร์วีเงียบไปด้วยความประหลาดใจ คำพูดของโรซี่นั้นกะทันหันเกินไป ให้เขาสู่ขอเธอ ก็คือเธอต้องการจะแต่งงานกับเขา