บทที่ 477 เสียใจ

กิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “ไม่มีทางที่มันจะใช้ไม่ได้ผล แม่ตรวจสอบมาแล้วว่าเขาไม่เคยมั่นใจในเรื่องผู้หญิงเลย การที่เขาบอกว่าเขาไม่เคยคิดที่จะแต่งงาน บางทีเขาอาจจะพูดความจริง และบางทีเขาอาจจะไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผู้ชายแบบนี้ต้องการบางอย่างเพื่อมากระตุ้นเขาและทำให้เขารู้ว่าลูกคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขา”

โรซี่ถามอย่างจนปัญญา: “แล้วจะยั่วเขาได้ยังไง? แม้แต่หนูที่เป็นผู้หญิงเป็นฝ่ายเริ่มพูด เขายังบอกว่าขอคิดดูก่อนเลย แม่ แม่รู้ไหมว่าคืนนี้หนูรู้สึกอับอายและขายหน้ามากขนาดไหน แม่อย่ามายุ่งกับหนูอีกเลย!“

เธอสะบัดแขนจากกิ่ง และเดินตรงไปที่ห้องของเธอ

กิ่งที่คิดไม่ออกว่าจะยั่วเขาได้อย่างไร จึงต้องปล่อยโรซี่ไปก่อน

เธอต้องคิดเกี่ยวกับมัน พยายามคิดให้ดีๆ

……

หลังจากอธิหลับไปแล้ว มีนาที่อยู่ในห้องก็พลิกหน้านิตยสารแฟชั่นล่าสุดดู พลางมองไปที่ประตูเป็นระยะๆ เธอใจลอย และเอาแต่คิดว่าทำไมมาร์ชถึงยังไม่กลับมา แล้วการประชุมอะไรสำคัญมากขนาดที่ต้องประชุมจนถึงดึกดื่น?

ทันใดนั้นเธอก็คิดว่าจะไปซื้อขนมกินเล่นสำหรับยามดึก และจะไปที่ NX Group เพื่อพบเขา แต่เมื่อลุกขึ้นยืนเธอก็รู้สึกลังเล

ถ้าไปหาเขาแบบนี้ จะเป็นการรบกวนงานเขาไหม?

เธอนั่งลงอีกครั้ง และสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เขาเป็นถึงประธานกรุ๊ปใหญ่ การที่เขาจะยุ่งจนถึงดึกดื่นมันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

ปกติเขามักจะกลับบ้านตรงเวลา ดังนั้นเธอจะเอาเวลาที่พนักงานทั่วไปเข้างานเลิกงานมาตัดสินเขาไม่ได้

ถ้าในอนาคตเขายุ่งกับงานอยู่เสมอ เธอจะไม่กลายเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ตำหนิตัวเองเหรอ

มีนาอ่านนิตยสารต่อ และยิ้มให้ตัวเอง ดูเหมือนว่าชีวิตกับอาชีพของเธอตอนนี้จะสงบสุขและราบรื่นดี แต่เธอกลับต้องมากังวลว่ามาร์ชจะกลับบ้านตรงเวลาหรือไม่

ในขณะที่กำลังคิดเกี่ยวกับมัน เธอก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ชั้นล่าง มาร์ชกลับมาแล้ว

เมื่อกี้เธอกำลังคิดอยู่ว่าไม่ว่าเขาจะกลับบ้านตอนไหน เธอก็ควรจะทำสิ่งที่ต้องทำ นั่นคือไปนอนซะ

แต่ทันทีที่เธอได้ยินเสียง เธอก็ลุกขึ้นทันที และก้าวออกจากห้องไปโดยไม่มีการยับยั้งชั่งใจ เธอรีบลงไปที่ชั้นล่าง และเห็นว่าป้าโบว์กำลังถามมาร์ชอยู่ว่าเขากินข้าวเย็นมาหรือยัง

มาร์ชพูดกับป้าโบว์อย่างอารมณ์ไม่ดี: “กินมาแล้ว คุณรีบไปพักผ่อนเถอะ”

ป้าโบว์ช่วยเขาวางกระเป๋า และเมื่อเห็นว่ามีนากำลังมา เธอจึงกลับเข้าไปในห้อง

มีนากระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขา กอดเขาแล้วถามว่า: “ทำไมเพิ่งจะกลับมา การประชุมคืนนี้มันสำคัญมากเหรอ?”

“มีโครงการใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนากรุ๊ปในอีก 1-2 ปีข้างหน้า” มาร์ชกระซิบขณะกอดเธอ

มีนารู้สึกสงสารเขาและพูดว่า: “ที่รักทำงานหนัก คงเหนื่อยสินะ ไปเถอะ กลับไปพักผ่อนที่ห้องกัน ฉันจะเตรียมน้ำร้อนให้คุณแช่ตัว”

มาร์ชที่อารมณ์ไม่ค่อยดีตลอดทางกลับมา เริ่มรู้สึกดีขึ้นมา เขายิ้มและพูดว่า: “คุณกลายเป็นผู้หญิงหวานหยดย้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

มีนาปล่อยเขา แกล้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า: “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหวานนะ ไม่ใช่เพราะคุณบอกให้ฉันทำตัวออดอ้อนหรอกเหรอ งั้นหลังจากนี้ฉันจะไม่สนใจคุณแล้ว”

มาร์ชตามไปง้อเธอ ยอมรับผิดอย่างเชื่อฟังและพูดว่า: “อย่าโกรธสิ ผมผิดเองโอเคมั้ย เป็นผู้หญิงหวานก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ดีสักหน่อย ผมชอบที่คุณเป็นแบบนี้ คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัว”

มีนาหยุดทะเลาะกับเขา และกลับไปที่ห้องเพื่อเตรียมน้ำให้เขาอาบ เพราะเห็นว่าท่าทีของเขานั้นดูเหนื่อยมาก

มาร์ชเห็นนิตยสารที่เธอเปิดค้างไว้วางอยู่ จึงหยิบมันขึ้นมาอ่านสองสามครั้ง และเหตุการณ์ในอดีตทั้งหมดก็พลั่งพรูเข้ามาในใจของเขาอีกครั้ง

เมื่อเห็นหุ้นขอตระกูลธวัชพลังกรร่วงแล้วร่วงอีก คุณย่าที่รู้สึกเสียใจ ก็เกิดหัวใจวาย

เมื่อเขาไปถึงโรงพยาบาล คุณย่าของเขาก็กำลังจะเสียชีวิต แม้แต่แพทย์โรคหัวใจที่ดีที่สุดก็ช่วยอะไรไม่ได้