บทที่ 478 จูบผมทำไม

คุณย่าไม่อยู่แล้ว เดิมทีเขาคิดจะให้เงินบำนาญแก่ป้าเค้ก และส่งเธอกลับบ้านเกิดเพื่อใช้ชีวิตในวัยชราอย่างสงบสุข

แต่ในตอนที่ป้าเค้กไป เธอไม่ยอมรับเงินจากเขา เธอกลับบ้านเกิดตัวเองและไม่อยากจะเจอเขาอีก

และในที่สุดคืนนี้เขาก็บอกกับมีนา ว่าเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกผิดและเสียใจมากที่สุด เขาคิดว่ามีนาจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณย่าของเขา

แต่มีนาไม่ได้ถาม เธอกลับสนใจแค่ว่าเขาเศร้าหรือไม่ นี่ถึงจะเรียกว่ารู้ใจ มันทำให้เขารู้สึกประทับใจมาก

มีนาพูดอย่างอ่อนโยนว่า: “ฉันจะไม่ถามคำถามโง่ๆ แม้ว่าคุณจะเกลียดพ่อคุณ เกลียดสองแม่ลูกวรรณ แต่คุณคงจะไม่ทำร้ายคุณย่า ตอนนั้นฉันอาศัยอยู่ในบ้านของตระกูลธวัชพลังกร แม้ว่าเรื่องฉันกับคุณจะเป็นแค่การแสดง แต่ฉันมองออก ว่าคุณย่ารักคุณจริงๆ และคุณเองก็มองท่านเป็นคนที่สนิทที่สุด”

“แต่ผมทำร้ายท่านจริงๆ เพราะผมอยากทำลายTP Group เลยทำให้ท่านตาย ถ้าผมไม่ดำเนินการตามแผน ท่านอาจจะยังมีชีวิตอยู่และสบายดี และผมคงจะสามารถดูแลท่านได้จนท่านอายุเก้าสิบปี”

น้ำตาของมาร์ชไหลออกมา และภายในตาของมีนาเองก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอปลอบโยนเขา: “คุณย่าที่อยู่บนสวรรค์ ท่านคงจะไม่โทษคุณหรอก ท่านจะรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณ วรรณต่างหากที่เป็นคนผิด แม้ว่าคุณจะไม่ทำลายตระกูลธวัชพลังกร แต่สุดท้ายแล้วมันก็จะตกไปอยู่ในมือวรรณ ถ้าเป็นแบบนั้นจะขาดทุนมหาศาลและทุกอย่างก็จะสลายหายไป ถ้าคุณไม่ซื้อกรุ๊ปของตระกูลธวัชพลังกรไว้ในนามของNX ตระกูลธวัชพลังกรอาจจะไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว ตอนนี้NXได้เก็บสมบัติดั้งเดิมของตระกูลธวัชพลังกร ไว้บ้างแล้ว ไม่เช่นนั้นคงจะไม่เหลืออะไรเลย”

“มีนา คุณย่าจะรู้เรื่องพวกนี้บนสวรรค์ แล้วจะไม่โทษผมอีกงั้นเหรอ? แต่จนถึงวันนี้ป้าเค้กยังไม่ยกโทษให้ผมเลย เพราะงั้นคุณย่าที่อยู่บนสวรรค์ก็คงจะไม่มีวันยกโทษให้ผมเหมือนกัน!”

ครั้งแรกที่มีนาเห็นมาร์ชผู้ที่เคยเข้มแข็ง รู้สึกอ่อนแอและเศร้า เธอเงยหน้าขึ้นและจูบลงไปบนใบหน้าของเขาด้วยความทุกข์ใจ “นี่มันไม่ใช่ความผิดของคุณ อย่าโทษตัวเองเลย เข้าใจไหม?”

มาร์ชเริ่มรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ยังถามด้วยใบหน้าที่เย็นชา: “เมื่อกี้คุณจูบผมทำไม?”

มีนางุนงงกับคำถามของเขา ไม่รู้จะตอบเขายังไง เธอผลักเขาออกแล้วพูดว่า: “ก็แค่ปลอบคุณเฉยๆ อย่าคิดมาก”

เธอหันหลังกลับพลางหาวหนึ่งครั้ง เตรียมตัวจะนอน แล้วพูดว่า: “ง่วงจัง นอนแล้ว……”

มาร์ชดึงเธอกลับอย่างง่ายดาย และจูบเธออย่างดุเดือด

เธอถูกจูบและไม่มีแรงขัดขืน จึงกอดเขาไว้แน่น

ลิ้นของเขาค่อยๆคลายออก พลางเอาหัวซุกคอเธอแล้วพูดในลำคอว่า: “มีนา ผมรักคุณ”

เขาพูดคำสามคำนี้อย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ราวกับเสียงลม แต่มีนารู้สึกได้ถึงความรักอันลึกซึ้งที่หนักแน่นราวกับภูเขา น้ำตาเธอไหลไม่หยุด

“คุณร้องไห้ทำไม?” มาร์ชผลักเธอออก กอดเธอแล้วพูดว่า “เมื่อกี้คุณบอกว่าจะไปนอน งั้นรีบไปนอนเถอะ สตูดิโอของคุณเพิ่งเปิด และช่วงนี้มีเรื่องมากมาย”

มีนาเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่าอืม “ฉันก็รักคุณเหมือนกัน”

“ผมรู้”

“จริงสิ มาร์ช วันนี้ฉันบอกกับโซฟีเกี่ยวกับเรื่องการจ้างแม่บ้าน เธอไม่เห็นด้วย และไม่ต้องการมาที่บ้านของพวกเรา เธอบอกว่าเธอสามารถอยู่คนเดียวได้” มีนายังคงกังวลเล็กน้อย

มาร์ชหลับตาลง และฟังมีนาที่พูดถึงโซฟีไม่หยุด เขารู้สึกแค่ว่าไม่ว่าข้างนอกจะมีปัญหามากแค่ไหน แต่เมื่อเขากลับถึงบ้าน กลับมาอยู่ข้างภรรยา เรื่องทั้งหมดก็จะหายไป

“ผมคิดว่านะ ควรเชิญใครซักคนมา แล้วให้เธอลองเจอก่อน บางทีเธออาจจะเปลี่ยนใจและตกลงหลังจากเจอตัวจริง แต่ถ้าเธอไม่เห็นด้วยจริงๆ ก็ไม่ต้องเชิญมา แล้วพวกเราก็ค่อยไปรับเธอมาบ่อยๆ คุณคิดว่าไง?”

มีนารู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล “ถ้างั้นฉันก็จะไหว้วานเร็นดู เมื่อก่อนเขาเคยเปิดบริษัทแม่บ้าน ถ้าเขาสามารถหาคนที่เหมาะสมได้ ฉันก็จะทำตามที่คุณบอก”

“เร็น?” มาร์ชไม่ง่วงอีกต่อไป เขาลืมตาขึ้นแล้วถาม “วันนี้เร็นไปที่สตูดิโอของคุณมา เด็กคนนี้ยังไม่ตายใจนะสิ…...”