บทที่ 488 ไม่มีคนดีๆเลย

“โอเค” จู่ๆโซฟีก็ดีใจมาก และหวังเสมอว่านานาจะอยู่กับเธอแบบนี้ตลอด

ตอนนี้เธอเชื่อใจแค่นานาเท่านั้น และมีความแค้นต่อคนอื่นๆ

หลังจากทานอาหารเสร็จ โซฟีก็เปิดเพลง เปิดไวน์แดงหนึ่งขวด และพูดคุยกับนานา

นานามองไปที่แก้วไวน์แดงที่อยู่ในมือโซฟี และพูดว่า: “ดื่มได้แค่แก้วเดียว อย่าดื่มมากเกินไปล่ะ”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เคยมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว เธอสามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันแบบนี้ และพวกเราสามารพูดคุยกันแบบนี้อีก”

“ถ้าไม่สบายใจอะไรมาคุยกับฉันได้ทุกเมื่อ เราอยู่เมืองเดียวกัน ไม่ได้ห่างมากอะไร” เมื่อนานาเห็นเธออารมณ์ดี จึงลองถามว่า: “ยาที่หมอจ่ายให้ครั้งก่อน ทำไมเธอไม่กินล่ะ?”

โซฟีมองที่แก้วของเธอแล้วพูดว่า: “เมื่อก่อนฉันกินยามาเยอะแล้ว ฉันไม่อยากกินยาพวกนั้นอีก เธอก็คิดว่าฉันยังเป็นบ้าอยู่ใช่ไหม”

“ไม่ใช่ ฉันคิดว่าเธอปกติดี” นานาใส่ใจกับคำพูดมาก และพูดว่า “เธอแค่มีอารมณ์แปรปรวนนิดหน่อย และรู้สึกหดหู่บ้างเป็นบางครั้งหรือเปล่า? ยาพวกนั้นแค่จะปรับอารมณ์ของเธอ เธอวางใจทานได้”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะกินมันทุกวันตามคำแนะนำ”

นานาชนแก้วกับเธอและพูดว่า: “ตอนสมัยอยู่ปารีส สิ่งที่ฉันคิดถึงมากที่สุดคือเวลาที่ฉันนั่งจิบกาแฟและอาบแดดริมแม่น้ำแซน”

โซฟีจิบไวน์แดงแล้วพูดว่า: “ฉันก็คิดถึงวันเวลาที่ไร้ความกังวลนั้นเช่นกัน”

ในใจนานาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและพูดว่า: “เธอไม่ควรคบเป็นเพื่อนกับฉันในตอนนั้น ฉันเป็นคนทำให้เธอต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง”

โซฟีดื่มไวน์ในแก้ว เอนตัวไปทางเธอ โอบรอบคอเธอแล้วพูดว่า: “เธอไม่ต้องรู้สึกผิด เป็นฉันเองที่อยากจะช่วยเธอ และฉันไม่เสียใจเลย”

นานาวางมือบนแขนของเธอ “โซฟี ขอบคุณ ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ ที่ให้ฉันได้พบเธอ”

“นานา ถ้าไม่มีคุณมาร์ช เธอจะอยู่กับฉันทุกวันไหม เราสองคนที่น่าสงสารสามารถอยู่ด้วยกันและปลอบโยนกันและกัน……”

นานารู้สึกว่าบรรยากาศผิดปกติไปอย่างอธิบายไม่ถูก เธอจับมือของเธอออกแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ถ้าเธอรู้สึกเหงา และต้องการใครสักคนมาคุยด้วย เธอสามารถมาหาฉันได้ตลอดเวลา มาร์ชจะไม่คัดค้าน อันที่จริงเขาอยากเจอเธอและห่วงใยเธอด้วย แต่ฉันไม่ให้เขามา เกรงว่าเขาจะรบกวนเธอ”

โซฟีปิดปากเงียบ มองออกไปนอกหน้าต่างของห้องนั่งเล่น ซึ่งในภายใต้ความมืดนั้นทำให้เธอรู้สึกเกรงกลัว

เธออดไม่ได้ที่จะครั่นเนื้อครั่นตัวและพูดว่า: “หลังจากเจอเรื่องเหล่านั้น ทำให้ฉันเข้าใจว่าผู้ชายในโลกนี้ไม่มีคนดีๆเลย พลเป็นปีศาจ…… คนเหล่านั้นที่ใช้เงินเพื่อสนองตัวเองนั้นก็เลวไปหมด แล้วคุณมาร์ชจะเป็นข้อยกเว้นเหรอ เขาชอบเธอ หรือชอบความปรารถนาที่จะพิชิตเธอคนเดียว……”

“โซฟีไม่ใช่แบบนั้น ทุกสิ่งในโลกมีทั้งดีและไม่ดี เธอไม่สามารถสรุปผู้ชายทุกคนได้” นานาแนะนำเธอและพูดว่า “ดูเหมือนว่าเธอยังไม่ลืมความเจ็บปวดในอดีต ไม่เป็นไร มันต้องใช้เวลา”

“นานา ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจ ไม่มีผู้ชายคนไหนน่าไว้ใจและพึ่งพิงได้ เราปลอบใจกันเองยังจะดีกว่า……”“โซฟีโลกใบนี้ยังมีผู้ชายน่าไว้ใจและมีผู้ชายที่คุ่มค่าแก่การความรัก แต่เธอยังไม่เคยเจอ……”

“ล้อเล่นนะ ตอนนั้นฉันเจอเธอที่นั่น” โซฟีถามเธอ “ทำไมเธอถึงมาอยู่ในสถานที่แบบนั้น พลบังคับให้เธอทำงานที่นั่นด้วยเหรอ?”

“ไม่ใช่ ฉันถูกคนอื่นลักพาตัวไป พลเขา เขามาเพื่อพาฉันออกไป……”

โซฟีไม่ฟังคำอธิบายของเธอและขัดจังหวะเธอพูดว่า: “ถ้าคุณมาร์ชรู้ว่าเธอเคยไปทำงานที่นั่น เขาจะยังรักเธออยู่หรือเปล่า?”

นานาจ้องมาที่เธอด้วยดวงตาเบิกกว้าง ไม่เข้าใจว่าเธอพยายามจะสื่ออะไร

“เขาไม่รู้ใช่ไหม” ดวงตาของโซฟีฉายแววดีใจออกมา “เพราะฉะนั้นความรักที่เขามีต่อเธอ มันไม่น่าเชื่อถือเลย ถ้าเขารู้ เขาจะทิ้งเธอไปอย่างแน่นอน……”