บทที่ 489 แหวกหญ้าให้งูตื่น

“นานา เมื่อกี้ฉันฝันร้าย ฉันกลัวมากจนไม่กล้านอนในห้องนั้นคนเดียว” โซฟีกอดเธอแน่น และแนบติดที่หลังเธอ

นานาดิ้นหลุดจากเธอ หันไปมองหน้าเธอ และเห็นว่าผมบนหน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ดูเหมือนว่าเธอกำลังฝันร้ายจริงๆ เธอจึงไม่กล้าตำหนิเธอ และเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเธอแล้วพูดว่า: “ไม่เป็นไร มันเป็นแค่ฝันร้าย ถ้าอย่างนั้นเธอนอนบนโซฟา ฉันจะไปตักน้ำมาให้”

พอพูดจบเธอก็ลุกขึ้นนั่ง อยากลุกจากโซฟาแล้วไปที่ห้องครัว

โซฟีจับมือเธอไม่ปล่อย “อย่าไป ฉันกลัวมาก ช่วยอยู่กับฉันแบบนี้ได้ไหม”

นานาจึงต้องนั่งลง ปล่อยให้เธอวางหัวบนตักของเธอ เธอปลอบเธอแล้วพูดว่า: “นอนเถอะ ฉันไม่ไปไหน ฉันจะอยู่ที่นี่ดูแลเธอ”

แค่ได้นอนบนตักเธอ โซฟีก็พอใจมากแล้ว เธอไม่กล้าคาดหวังมากเกินไป เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอกลัว

นานาตบแขนของเธอเบาๆเหมือนปลอบอธิ เธอนั่งพิงบนโซฟาแล้วหลับตาลง

ในเวลานี้เธอไม่สามารถคิดอะไรมากได้ เธอจึงต้องดูแลโซฟีเหมือนผู้ป่วย อดทนและเชื่อว่าโซฟีจะค่อยๆดีขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น แม่บ้านที่เร็นแนะนำก็มาตรงเวลา

นานาเพียงถามคำถามสองสามคำกับเธอ และเห็นว่าเธอมีระเบียบและเรียบร้อย รู้สึกว่าไม่เลวเลย

โซฟีก็พอใจมากกับแม่บ้านที่ชื่อใหม่ ดังนั้นเธอจึงวางใจออกจากบ้านของโซฟีไป

มีนามาที่สำนักงานโดยตรง เมื่อเห็นคำสั่งต่างๆที่ต้องดำเนินการบนโต๊ะ เธอจึงยุ่งกับงานในทันที

ยุ่งกับงานจนถึงเที่ยง เมื่อกี้นานาเพิ่งสั่งอาหารไป มาร์ชก็โทรมาแล้ว

“ภรรยารับ ตอนเช้าเธอยุ่งมากไหม? กินข้าวหรือยัง?”

นานาวางหัวบนมือข้างหนึ่งอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วพูดกับโทรศัพท์ว่า: “อืม ฉันเพิ่งสั่งอาหาร ไว้เดี๋ยวฉันจะกิน”

“เมื่อคืนอยู่ที่บ้านโซฟีเป็นอย่างไรบ้าง นอนหลับสบายดีไหม?” มาร์ชถามด้วยความเป็นห่วง

นานาปลอบใจตัวเองและพูดว่า: “ฉันนอนจนรุ่งสาง ไม่เป็นไรแล้ว อารมณ์ของโซฟียังดีอยู่”

“งั้นก็ดีแล้ว ให้โซฟีพักผ่อนสักพัก” มาร์ชแนะนำ “ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันของเธอ ให้เธออย่าเพิ่งไปทำงานที่แอมทีจะดีกว่า”

“ฉันเข้าใจ แม่บ้านที่จ้างก็มาดูแลเธอแล้ว สองวันให้หลังค่อยพูดล่ะกัน”

“โอเค งั้นฉันไม่พูดกับเธอล่ะ ไว้เราเจอกันตอนกลางคืนค่อยพูดคุย” มาร์ชวางสายก่อน

นานานอนงัวเงียอยู่บนโต๊ะและรู้สึกปวดหัว ปัญหาทางจิตใจของโซฟีรุนแรงมากและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เรื่องนี้เธอควรบอกมาร์ชยังไงดี และมีวิธีอะไรที่จะช่วยโซฟีได้

พอเลิกงานกลับบ้าน นานาเกือบหลับระหว่างกินข้าว

อธิยิ้มให้เธอและพูดว่า: “แม่ครับ ถ้าแม่ง่วงก็ไปนอนก่อนเถอะ ตื่นมาค่อยกิน ผมจะเหลือกับข้าวที่อร่อยๆไว้ให้แม่กิน”

นานาหยิกใบหน้าเล็กๆของอธิ และความเครียดทั้งหมดของเธอก็หายไป “แม่ไม่ง่วง กินข้าวกันก่อน”

เมื่อมองไปที่ท่าทางที่เหนื่อยล้าของเธอ มาร์ชก็รู้ว่าเมื่อคืนนี้เธอคงจะนอนหลับไม่สนิทที่บ้านของโซฟีแน่ และตอนกลางวันที่คุยโทรศัพท์ เธอไม่ได้บอกความจริง

หลังจากนานาทานอาหารเสร็จ เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอทิ้งมาร์ชและอธิไว้ข้างหลัง คิดจะงีบหลับอยู่ในห้องครู่หนึ่ง

ทันทีที่เธอเข้ามาในห้อง เธอทิ้งตัวลงบนเตียงที่แสนสบาย กอดหมอนแล้วหรี่ตาลง

เมื่อเธอผล็อยหลับไป เธอรู้สึกว่ามีคนมาคลุมผ้าห่มให้เธอ เธอลืมตาขึ้น ดึงผ้าห่มขึ้น และเห็นมาร์ชอยู่ข้างๆ เธอจึงเอื้อมมือไปกอดมาร์ชทันที