บทที่ 493 หัวใจเต้นรัว

แม้ว่าตอนนี้โรซี่จะมีชื่อเสียงที่ไม่ดี และว่ากันว่าเคนท์ไม่สนใจเธอแล้ว แต่ว่าเธอเป็นคนเริ่มเข้าหาก่อน และรูปลักษณ์ที่มีเสน่ห์ยั่วยวนของเธอ ยังคงทำให้คุณติณห์หัวใจเต้นรัว ดังนั้นเขาจึงไปรอเธอที่ห้องพักผ่อนก่อน

ทันทีที่คุณติณห์จากไป โรซี่ก็เรียกบริกรมาทันที เธอแอบๆยัดทิปให้เขา แล้วพูดอะไรบางอย่างที่หูของเขา

บริกรถือถาดไวน์เดินไปหานานาและผู้อำนวยการออกแบบของRJ ลิลลี่ แล้วถามว่า: “ต้องการค็อกเทลไหมครับ”

นานาพยักหน้าเล็กน้อย เอื้อมมือออกไปหยิบไวน์สองแก้ว แก้วหนึ่งมอบให้ลิลลี่และแก้วหนึ่งถือไว้ในมือ

ในเวลานี้จู่ๆบริกรก็ล้มลง ไวน์ในถาดทั้งหมดหกใส่มีนาและกระเซ็นโดนเสื้อผ้าของลิลลี่บางส่วนด้วย แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเท่านานา

ชุดสีน้ำเงินของนานาถูกย้อมด้วยค็อกเทลหลากสี สีหน้าของลิลลี่เปลี่ยนไปทันที เธอจ้องไปที่บริกร แล้วพูดว่า: “ทำงานยังไงกันแน่ ทำไมถึงไม่ระหวัง!”

บริกรขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอโทษครับ ขอโทษครับ”

นานามองลงไปที่เท้าของบริกร และไม่เห็นคราบลื่นใดๆ เธอคิดว่าคงเป็นเพราะบริกรถือถาดไม่อยู่ และชุดราตรีบนร่างกายของเธอเป็นแบบนี้แล้ว เธอจึงต้องออกจากงานไปก่อน

“ลิลลี่ ช่างมันเถอะ เขาก็ไม่อยากหรอก และฉันดีใจมากที่ได้รู้จักเธอคืนนี้ เดี๋ยวพอเธอเห็นแบบร่างที่ฉันส่งไปที่บริษัทเธอ เราค่อยหาโอกาสพูดคุยกันอีก ฉันไปก่อนล่ะ” พอพูดจบ นานาก็ต้องการตามหามาร์ช ถ้าจะออกจากงานก่อน เธอต้องบอกเขาด้วย

ลิลลี่เช็ดคราบไวน์บนชุดราตรีของเธอ และพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “งั้นก็ได้ ไว้คราวหน้าเรามาคุยกันใหม่นะ”

บริกรพูดกับนานาด้วยความรู้สึกผิดว่า: “คุณผู้หญิง ในห้องพักผ่อนของเรามีชุดสำรองให้ คุณสามารถไปที่ห้องพักผ่อนสองเปลี่ยนชุดได้ ส่วนชุดที่เปื้อนผมจะรีบไปซักแห้งให้ทันที และค่าใช้จ่ายซักแห้งผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

ก่อนที่นานาจะพูดอะไร ลิลลี่ก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า: “มีชุดสำรองแค่ชุดเดียวหรือ ดูสิชุดของฉันมีคราบไวน์ด้วย หาสำรองให้อีกไม่ได้หรือ?”

“ขออภัยครับ มีชุดสำรองเพียงชุดเดียว ขนาดกำลังพอดีกับหุ่นของคุณผู้หญิงคนนี้ คราบไวน์บนชุดของคุณไม่ชัดเจนนัก แต่หลังงานเลี้ยงจบ พรุ่งนี้คุณสามารถส่งมาซักได้ ค่าซักยังคงฟรีให้คุณอยู่ครับ” บริกรอธิบายอย่างระมัดระวัง

ลิลลี่พูดอย่างโกรธเคือง: “โรงแรมของคุณบริการอะไรกันแน่ ขอโทษมีประโยชน์ไหม คราวหน้าระวังกว่านี้หน่อย! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหญิงมีนาช่วยไว้ ฉันจะเรียกผู้จัดการของคุณมาแน่”

“ลิลลี่ อย่าโกรธไปเลย ไม่อย่างนั้นเธอไปเปลี่ยนชุดราตรีสำรอง ส่วนฉันจะกลับก่อนดีกว่า” นานาอยากให้เธอสงบลง

ลิลลี่ไม่อยากหาเรื่องบริกร เธอยิ้มแล้วพูดกับนานาว่า: “ฉันไม่เป็นไร คราบไวน์บนชุดราตรีของฉันมองไม่ค่อยเห็น แต่ชุดราตรีของเธอเกือบจะพังหมด เธอไปเปลี่ยนดีกว่า ตอนนี้ไม่เห็นคุณมาร์ช ถ้าให้เธอกลับคนเดียวก็ไม่ดี ไปเถอะ ไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร”

นานาเห็นด้วย คืนนี้เธอมาที่ในฐานะคุณหญิงมาร์ช และด้วยฐานะของมาร์ช งานเลี้ยงยังไม่จบ ภรรยาของเขากลับกลับไปแบบนี้ไม่ดีเลย

“งั้นฉันไปเปลี่ยนชุด” นานาพูดแล้วเดินตามบริกรไปที่ห้องพักผ่อนสอง

มาร์ช เคนท์และลุคค์สนทนากันเสร็จ แล้วแต่ละคนมีธุระของตัว เลยต้องกลับไปที่งานเลี้ยง

มาร์ชมองไปรอบๆ แต่เขาไม่เห็นร่างของนานา เขารู้สึกแปลกๆ เธอไปห้องน้ำเหรอ?

ในเวลานี้ เขาเห็นว่าลิลลี่ยังคงอยู่ในงานเลี้ยงและพูดคุยกับคนอื่นๆ เขาจึงเข้าไปถามอย่างสุภาพว่า: “สวัสดีครับ ภรรยาของฉันอยู่ที่ไหน เธอคือคนที่คุยกับคุณเมื่อกี้นี้”

นี่เป็นครั้งแรกที่ลิลลี่เห็นมาร์คใกล้ชิดขนาดนี้ ในภายนอกของความหล่อเหลา ท่าทีอันสูงส่งและสง่างามของเขาเหนือกว่านายแบบทั้งหมดที่เธอเคยเจอ

เธอรู้สึกทึ่งมาก ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า: “ภรรยาของคุณไปเปลี่ยนชุดราตรีที่ห้องพักผ่อน เมื่อกี้มีบริกรทำถาดไวน์หกใส่ชุดราตรีของเธอ”