บทที่ 499 มีทั้งความสวยและความชาญฉลาด

“นักออกแบบที่ยอดเยี่ยมอย่างคุณ แต่กลับปกปิดนามสกุลของตัวเอง ช่างน่าเสียดายจริงๆ” เคนท์พูดอย่างใจเย็น

คำพูดของนานาชัดเจนเพียงพอ แต่เคนท์กลับไม่สนใจว่าเธอมีสามีหรือไม่ จึงทำให้เธอรู้สึกได้ถึงคำร่ำที่ว่าเคนท์เป็นคนเจ้าชู้นั้นเป็นความจริง

“ดอกไม้ที่คุณส่งมาให้สามารถตกแต่งห้องทำงานของฉันได้ก็จริง แต่แจกันนั้นแพงเกินไป และฉันไม่สามารถรับมาอย่างเปล่าประโยชน์ได้ ฉันจะแพ็คและส่งคืนให้คุณ ส่วนน้ำใจของคุณฉันรับไว้แล้ว”

เคนท์กล่าวว่า: “สำนักงานของคุณออกแบบเสื้อผ้าผู้ชายไหม ส่วนแจกันถือเป็นเป็นค่าออกแบบล่วงหน้า ช่วยฉันออกแบบชุดสูทผู้ชาย”

“เรามีดีไซเนอร์ชายที่เชี่ยวชาญด้านออกแบบเสื้อผ้าชาย……”

“ฉันสนใจในการออกแบบของคุณ แค่คุณมาออกแบบชุดสูทให้ฉัน คุณมีนาจะรับงานนี้หรือไม่”

นานาอยากจะปฏิเสธจริงๆ แต่เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เขาไม่ได้บอกว่าชอบเธอ และไม่ได้บอกว่าจะจีบเธอ และสองประโยคบนการ์ดนั้นก็ไม่มีความหมายไปทางนั้นอย่างชัดเจนด้วย

“งานของคุณเคนท์ต้องรับแน่นอนอยู่แล้ว และคุณมีเวลามาสำนักงานเมื่อไหร่……”

“บ่ายนี้ฉันว่าง คุณช่วยมาวัดไซส์ด้วยตนเองด้วย ฉันจะส่งที่อยู่ไปยังโทรศัพท์มือถือของคุณ จะรอคุณที่นี่”

นานาเขียนที่อยู่ที่เขาพูด โทรเรียกดีไซเนอร์ชายคนหนึ่ง พอหลังจากเธอทานอาหารที่สั่งมาเสร็จแล้ว พวกเขาก็ไปที่สนามกอล์ฟที่เคนท์กล่าว

บนสนามหญ้าสีเขียวขนาดใหญ่ เคนท์สวมชุดกีฬาเรียบง่ายกำลังตีกอล์ฟอยู่ และมีผู้ช่วยถือไวน์แดงยืนอยู่ข้างๆ

นานาพาดีไซเนอร์ชายมาและเหยียบบนสนามหญ้าสีเขียวเดินไปหาเคนท์

“คุณเคนท์ ถ้าตอนนี้สะดวก เราสามารถวัดไซส์ได้เลย”

เคนท์เหวี่ยงไม้กอล์ฟคราวในเดียวและตีลูกกอล์ฟออกไป ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆเขาส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้นทันที “คุณเคนท์ ตีได้เยี่ยมมาก”

นานาไม่เข้าใจกอล์ฟ และมองดูลูกกอล์ฟกลิ้งไปทางสนามหญ้า

เคนท์พิงไม้กอล์ฟแล้วถามอย่างอารมณ์ดีว่า: “คุณมีนาตีกอล์ฟเป็นไหม?”

นานาส่ายหัวและกล่าวว่า: “ไม่ป็นค่ะ คุณเคนท์ ผู้นี้เป็นดีไซเนอร์ของสำนักงานเรา……”

“มาร์ชไม่เคยสอนคุณหรือ? หรือเขาไม่เคยพาคุณมาสถานที่แบบนี้?” เคนท์ขัดจังหวะเธอ และไม่แม้แต่จะมองดูดีไซเนอร์ที่เธอพามา

นานาอดไม่ได้ที่จะตะลึง เธอกับมาร์ชไม่เคยมาสนามกอล์ฟจริงๆ

ปกติแล้วพวกเขามักจะยุ่งกับงานของตัวเอง และพอสุดสัปดาห์พวกเขาก็วนเวียนอยู่กับลูกๆของพวกเขา

“ฉันไม่ค่อยชอบกีฬานี้เท่าไหร่”

เคนท์หยิบไม้กอล์ฟยื่นให้เธอ เขายิ้มแล้วพูดว่า: “กีฬานี้ไม่ดีตรงไหน อากาศในสนามสดชื่น ทิวทัศน์กว้างขวาง แล้วยังสามารถยืดเส้นยืดสายและผ่อนคลายได้อย่างเต็มที่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ฉันสามารถสอนคุณได้”

นานาไม่ได้รับไม้กอลฟ์นั้นมา เธอพูดในลักษณะธุรกิจว่า: “คุณเคนท์ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ฉันว่าไว้วันหลังดีกว่าค่ะ ในโทรศัพท์ไม่ใช้บอกว่าให้ฉันมาวัดไซส์ให้หรือคะ”

เคนท์มอบไม้กอล์ฟทั้งสองในมือให้ผู้ช่วย เหยียดแขนออกแล้วพูดว่า: “วัดเลย”

นานาส่งสัญญาณให้ดีไซเนอร์ชายตามเธอไปวัดไซส์ และเคนท์ไม่ได้พูดอะไร เขาค่อนข้างให้ความร่วมมือดี

นานาหยิบสมุดบันทึกที่เธอถือมาด้วยขึ้นมาแล้วเริ่มบันทึก เคนท์ถามอย่างทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่า: “คุณเป็นคนสร้างโอกาสให้โรซี่และลูกชายของตระกูลอธิษฐ์โภคินอยู่ด้วยกันในคืนงานเลี้ยงใช่ไหม”

มือที่ถือปากกาของนานาสั่นชะงัก เคนท์คิดจะเจรจากับอีกฝ่ายอย่างสุภาพก่อน แล้วถ้าไม่มีผลค่อยใช้กำลังเพื่อช่วยโรซี่?