บทที่ 505 คุณเก่งที่สุดเลย

ชาร์วี มองจากกระจกหลังเห็นโรซี่โดนตำรวจจับไปแล้ว ก้มหัวลงไปหยิบเครื่องบันทึกเสียงที่อยู่ในช่องเก็บของในรถ ไม่รู้ว่าเสียงที่บันทึกไว้สามารถช่วยให้ตำรวจหาสาเหตุการของตายที่แท้จริงของดาวได้ไหม

เขากำเครื่องบันทึกเสียงไว้ในมืออย่างแน่น คิดไม่ถึงว่ามาร์ชจะพูดถูก เขาโดนโรซี่ทำให้หลงจนขาดสติ เกือบกลายเป็นคนส่งเสริมการทำผิดแล้ว แต่ในใจก็มีความรู้สึกเจ็บปวดแบบพูดไม่ออก

เขาหยิบมือถือขึ้น โทรหามาร์ช

ปลายสาย รับอย่างรวดเร็ว “ชาร์วีแกไปไหนแล้ว แผลบนตัวสาหัสไหม”

“ยังไม่ตายหรอก คุณอยู่ไหน ฉันอยากเจอคุณ” ชาร์วีบอกชื่อสถานที่นัดเจอกันแล้ววางสาย

……

หลังออกจากสถานีตำรวจ สีหน้าของเคนท์ดำยิ่งกว่าก้นหม้อ สะกดอารมณ์โกรธไว้ตลอดทาง

กิ่งกระวนกระวายใจอย่างมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมโรซี่ไปเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมได้ยังไง

ตั้งแต่โรซี่กลับมาจากต่างจังหวัดก็อยู่แต่ในบ้านตลอด ถ้าออกไปข้างนอกบ้างก็มีเธอไปด้วย นอกจากงานเลี้ยงคืนนั้นที่ไปมั่วอยู่กับติณห์ ก็ไม่เคยไปมาหาสู่ใครเลย

เธอนึกขึ้นได้ หรือว่าโรซี่ได้ฆ่าเด็กคนนั้นไปแล้วก่อนที่จะกลับมาเมือง C แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ เธอแค่ให้โรซี่เอาเด็กส่งให้คนอื่น ไม่ได้ให้ฆ่าเด็กคนนั้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งคิดไม่ออก เธอตามเคนท์เข้าคฤหาสน์ตระกูลกรภัควัฒน์ รีบถามคนรับใช้ในบ้านอย่างเสียงดังว่า “คุณหนูล่ะ อยู่ในห้องเธอไหม รีบไปเรียกเธอออกมา”

“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง คุณหนูออกไปกับพวกคุณแล้วก็ยังไม่กลับมาเลยค่ะ” คนรับใช้ในบ้านตอบ

เคนท์พูดอย่างเย็นชาว่า: “ที่นี่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับพวกเธอแล้ว ลงไปได้”

คนรับใช้ในบ้านออกจากห้องรับแขกแล้ว เคนท์หันกลับมาตบหน้ากิ่งไปหนึ่งที พูดเสียงทุ้มว่า: “ไอ้โง่ ถ้ามันอยู่บ้าน ตำรวจน่าจะบุกมาจับตัวที่บ้านตั้งนานแล้ว”

กิ่งไม่ทันระวังตัว โดนตบจนถอยหลังไป ในหูเหมือนมีเสียงดัง

“คุณเคนท์ คุณตบฉัน”

เคนท์สีหน้าเคร่งเครียดพูดว่า: “ให้คุณดูมันไว้ดี ๆ แล้วเป็นไง กลับมาไม่กี่วัน ก็ทำเรื่องขายหน้ากับติณห์ แล้วก็ไปพัวพันกับคดีฆ่าคนอีก คุณจะให้มันมาทำลายชื่อเสียงที่สร้างมาเป็นร้อยปีของตระกูลกรภัควัฒน์เหรอ”

กิ่งน้ำตาไหลดั่งสายฝนพูดว่า: “ทางตำรวจน่าจะเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ เธอไม่ไปเกี่ยวพันกับคดีฆาตกรรมหรอก..... ”

“เข้าใจผิด ผมว่าไม่เหมือน ดูทางตำรวจแล้วตั้งข้อหาให้มันเป็นผู้ต้องสงสัย แล้วเธอไปเกี่ยวกับการตายของใคร” คำพูดแต่ละคำของเคนท์ฟังดูเยือกเย็น ไม่ต้องสงสัย “พวกคุณยังมีอะไรปิดปังฉันอยู่อีก รีบพูดมา”

กิ่งใช้น้ำตาปกปิดความผิดว่า: “ไม่มี ฉันไม่เคยปกปิดอะไรกับคุณเลย อันนี้คุณรู้ โรซี่ไม่ได้ฆ่าคน ไม่ได้ฆ่าแน่นอน.....คุณต้องเชื่อลูกนะ”

“ฉันไม่สนใจว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมไหม หามันให้เจอ แล้วรีบส่งออกไป ถือว่าตระกูลกรภัควัฒน์ไม่มีลูกสาวคนนี้ ห้ามมันกลับมาเมืองCอีก” เคนท์ตัดสินใจเด็ดขาด โมโหจนลุกเป็นไฟเดินไปที่ห้องหนังสือแล้ว

กิ่งรู้สึกหน้าข้างที่โดนตบปวดแสบปวดร้อน มองตามหลังของเคนท์ สีหน้าโศกเศร้า

เธอก็ไม่รู้ว่าโรซี่หนีไปไหนแล้ว ตอนอยู่ที่สถานีตำรวจทางตำรวจก็ไม่ยอมบอกกับเธอ ว่าโรซี่ไปเกี่ยวข้องการตายของใคร

ในใจเธอไม่มีเป้าหมาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่เคนท์พูดไม่ผิด ตอนนี้ไม่ว่ายังไง ต้องรีบส่งเธอออกไป ทางที่ดีคือให้ทุกคนรู้ว่าเธอหายตัวไปแล้ว

อย่างนี้ก็ไม่กระทบต่อตระกูลกรภัควัฒน์ ต่อให้เคนท์รู้ความจริงว่าโรซี่เคยคลอดลูก ไม่แน่อาจจะให้อภัยเธอด้วยก็ได้

เธอต้องรักษาตำแหน่งคุณนายตระกูลกรภัควัฒน์ไว้ก่อน ถึงจะดำเนินแผนการต่อจากนี้ได้