บทที่ 504 ไม่เคยรักฉันเลย

พอเข้าสถานีตำรวจเคนท์ทนไม่ไหวเตือนพวกเขาว่า: “ถ้ายังไม่หุบปากเหม็นๆ ของพวกคุณ ฉันมีปัญหาทำให้ตระกูลอธิษฐ์โภคินของพวกคุณไม่มีจุดยืนในเมือง Cแน่ ”

พวกเขาทั้งสามคนไม่กล้าออกเสียงต่อหน้าเคนท์อีก พวกเขาพึ่งเข้าใจตอนนี้ว่าต่อให้ลูกสาวของเคนท์เป็นฆาตกร ก็ไม่กระทบอำนาจของเคนท์ที่อยู่ในเมือง C

ตำรวจแยกสอบปากคำพวกเขา ปรากฏว่าพวกเขาไม่รู้โรซี่อยู่ไหนจริงๆ

คนที่ไปบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ก็ไม่เจอโรซี่ แต่ทางตำรวจก็สั่งคนไปตรวจสอบภาพของโรซี่ที่ออกจากโรแรมจากกล้องวงจรปิด

คนที่ทานข้าวกับโรซี่ในคืนนี้ก็ไม่รู้ว่าโรซี่ทำอะไรผิด ทางตำรวจก็เลยปล่อยพวกเขาไป

……

ชาร์วีขับรถพาโรซี่ไปถึงริมแม่น้ำ แล้วจอดรถ

โรซี่เอียงคอมองไปทางเขาถามว่า: “ทำไมพาฉันมาที่นี่ พาฉันไปเถอะ ไปจากเมืองC อะไรฉันก็ไม่ต้องการแล้ว แค่อยากจะโบยบินไปกับคุณ”

“คุณยอมทิ้งทุกอย่างแล้วโบยบินไปกับผมจริงเหรอ” ชาร์วี มองไปทางเธอพูดว่า: “งั้นพวกเราไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กรับลูกของคุณออกมา ไปจากที่นี่ด้วยกัน......”

“อย่า ฉันไม่เอาเด็กคนนั้นแล้ว แค่เราสองคนไปที่ที่ไม่มีคนรู้จัก” โรซี่กอดคอเขาไว้ “ที่แน่ ๆ ฉันไม่ยอมแต่งกับคนที่ชื่อติณห์ ถ้าแต่งกับมันฉันขอหนีไปจากที่นี่พร้อมคุณดีกว่า”

“สรุปฉันก็เป็นแค่เครื่องที่จะช่วยคุณหนีจากติณห์เหรอ” ชาร์วีก้มลง จ้องมองเธอถามว่า: “ว่าแต่คุณจะหนีติณห์ หรือว่าจะหนีการจับกุมของการตำรวจ”

โรซี่อธิบายอย่างรีบร้อนว่า: “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ถ้าคุณรักฉัน แล้วคุณจะยอมทนเห็นฉันแต่งงานกับคนอื่นเหรอ วันนั้นตอนคุยโทรศัพท์คุณบอกว่าคิดดีแล้ว ยอมแต่งงานกับฉันนี่”

ชาร์วีมีความลังเลนิดหนึ่ง ว่าตัวเองควรทำยังไง

โรซี่กอดคอเขาไว้ กัดเบาๆที่ติ่งหูเขา “คุณรักฉันเข้าแล้วใช่ไหม ที่คุณไปดูแลฉันที่ต่างจังหวัด จริงๆแล้ววคืออยากจะ.....กับฉัน”

เธอพูดแล้วก็จูบลงไปบนริมฝีปากของชาร์วี ชาร์วียังมีสติอยู่ก็ผลักเธอออก “ฉันไปดูแลคุณ ก็แค่อยากดูแลเฉยๆ ไม่เคยคิดที่จะฉวยโอกาสยามคุณอ่อนแอทำอะไรคุณ”

โรซี่หัวเราะขึ้นมาอย่างไม่เชื่อ “คุณพูดแบบนี้อยากหลอกใคร พวกผู้ชายไม่ใช่ชอบรูปร่างหน้าตาของฉันเหรอ ที่สำคัญยังมีฐานะทางบ้านของฉัน.....”

“คุณพูดไม่ผิด บนร่างของคุณมันมีสิ่งที่ดึงดูดผม แต่ผมดูคุณไม่ออกแล้ว” ชาร์วีสูดหายใจเข้าถามว่า: “ก่อนที่ดาวเกิดเรื่อง เคยไปหาคุณที่ต่างจังหวัดใช่ไหม”

“ไม่นี่ ฉันจะเคยเจอเธอได้ยังไง” โรซี่ปล่อยเขา ยิ้มเบาๆ

ชาร์วีเอาบิลรูดบัตรเครดิตออกจากกระเป๋ามาหนึ่งใบ บนนั้นมีลายเซ็นหวัด ๆ วางไว้หน้าของโรซี่ว่า: “นี่เป็นใบเสร็จบัตรเครดิตของดาววันที่บนใบเสร็จก็เป็นช่วงเช้าของวันเดียวกับที่เธอเกิดเรื่อง”

“ออเหรอ ก่อนเธอเกิดเรื่องไปชอปปิ้งแล้ว มันเกี่ยวอะไรกับฉัน” โรซี่เงียบผิดปรกติ

ชาร์วีพูดต้อนว่า: “ตามวันที่บนนั้นเช้าอีกวัน ผมได้ไปบ้านพักของคุณที่ต่างจังหวัด แต่บิลใบนี้ผมก็เจอมันตกอยู่หน้าบ้านของคุณ ตอนนั้นผมไม่ได้ใส่ใจ ก็เก็บขึ้นใส่เข้ากระเป๋ากางเกง กางเกงตัวนั้นก็โยนทิ้งไว้ในตะกร้าซักผ้าลืมซัก สองวันก่อนเจอบิลใบนี้ ผมตรวจเช็ดลายเซ็นบนบิล และยังมีบันทึกรายการซื้อของของดาว ทั้งหมดเป็นของใช้เด็กอ่อน”

โรซี่รู้สึกตลกพูดว่า: “แค่ใบเสร็จใบเดียวมันยืนยันอะไรได้ ต่อให้เธอเคยเจอฉันเป็นคนสุดท้าย แล้วจะยืนยันได้ไงว่าฉันเกี่ยวข้องกับความตายของเธอยังไง”

“ตอนนั้นดาวก็ใกล้แต่งงานแล้ว เธอไม่มีเหตุผลที่จะไปที่ห่างไกลขนาดนั้น และยังเกิดอุบัติเหตุด้วย ในเมื่อมีแค่คุณที่เคยเจอเธอคนสุดท้าย ก็น่าจะรู้ว่าเธอเกิดอะไรขึ้นในตอนท้าย”

โรซี่เอียงหัว แล้วหัวเราะพูดว่า: “สรุปแล้วคืนนี้คุณมาหาฉัน ไม่ใช่อยากจะพาฉันโบยบินหนีไป แต่มาเป็นนักสืบ เสียดายที่ไม่มีหลักฐาน แม้กระทั่งทางตำรวจยังยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุ ต่อให้มาร์ชมันมีความสามารถขนาดไหนแล้วจะทำยังไงกับฉันได้”

เธอเดาออกแล้วที่ชาร์วีเป็นอย่างนี้เพราะมาร์ชพูดอะไรแน่ ๆ และมาร์ชจะพูดอะไรกับชาร์วี นั้นก็เพราะมีนาเป็นคนเริ่มขึ้น

คราวที่แล้วที่เจอมีนา ก็รู้ว่ามีนาสงสัยการตายของดาวเกี่ยวข้องกับเธอ คิดไม่ถึงว่ามีนาและมาร์ชสามารถพูดจนให้ชาร์วีมาสืบจากเธอ