บทที่ 503 คดีฆาตกรรมอะไร

ติณห์ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิด คีบสเต๊กแกะใส่ในถ้วยเธอ ยิ้มพูดว่า: “คุณสวยจังเลย รูปร่างก็อวบอิ่ม กินเยอะหน่อย อีกหน่อยจะได้ช่วยผมคลอดลูกได้ดี”

เขาพูดสิ่งที่นึกว่าตลกแล้วหัวเราะขึ้นมาเอง เคนท์ฝืนยิ้ม กิ่งสีหน้าซีดจนยิ้มไม่ออก อยากจะเอามาคที่เคยมียกเลิกงานแต่งครั้งนี้มาก

แต่เคนท์ไม่ปริปากพูด เธอก็ไม่กล้าออกเสียง

แม่ของติณห์รู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ปรกติ รีบหัวเราะกลบเกลื่อนพูดว่า : “ลูกชายฉันชอบพูดตรงไปตรงมา ดูก็รู้ว่าคุณโรซี่ตั้งท้องง่าย ผู้หญิงที่เคยตั้งท้องไม่ต้องกลัวว่าต่อไปจะตั้งท้องยากหรอก”

กิ่งเกือบจะโมโห แต่ดูเคนท์เหมือนกับไม่ได้ยิน กำลังดื่มไวน์ตรงหน้า เหมือนไม่สนใจคนตระกูลอธิษฐ์โภคินพูดอะไรกัน

โรซี่รู้สึกว่าโดนคนตระกูลอธิษฐ์โภคินรังแกถึงบนหัวแล้ว แต่พ่อแม่ก็ไม่พูดอะไรแทนเธอสักคำ กำหมัดไว้แน่น ทนไม่ไหวลุกขึ้น “ขอโทษค่ะ ขอตัวไปห้องน้ำนะคะ”

เธอออกจากห้องวีไอพี ตรงไปที่ห้องน้ำ นึกถึงหน้าตาพ่อแม่ของติณห์น่ากลัวกว่าติณห์อีก แต่พ่อแม่ของเธอก็ทำใจแข็งจะให้เธอแต่งกันคนแบบนี้ ก็รู้สึกเจ็บหัวใจอย่างแรง

เธอมองหน้าที่โป๊ะแป้งอย่างหนาในกระจก ในใจน้ำนองเป็นแอ่ง แต่ไร้คลื่น

มาถึงวันนี้ โดนคนตระกูลอธิษฐ์โภคินทำเหมือนกับแม่หมูในตลาดวิจารณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า จะโทษใคร

ทันใดนั้นเธอหัวเราะกับกระจก ทั้งหมดเป็นเพราะมีนา

ทั้ง ๆที่มีนาอะไรก็เทียบกับเธอไม่ได้ แต่กลับมีทุกอย่าง ความรักจากมาร์ช ไมตรีจากดาว และลูกชายที่น่ารัก ไม่รู้มีความสุขกว่าเธอแค่ไหน

เป็นเพราะมีนา เป็นเพราะเธอทั้งหมด เธอไม่สมควรมีชีวิตอยู่ ควรจะตายไปนานแล้ว

โรซี่ล้างหน้าอยู่ในห้องน้ำ แล้วแต่งหน้าตัวเองใหม่อย่างสวยงาม ไม่คิดจะกลับเข้าห้องวีไอพีอีก

แต่เธอพึ่งออกจากห้องน้ำ ก็มีคนมาดักเธอไว้

“โรซี่ ผมอยากคุยกับคุณ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองคนที่ขวางเธอไว้คือชาร์วี รีบตกลงว่า: “ได้ พาฉันไป”

ชาร์วีไม่พูดอะไรอีก กระชากแขนเธอแล้วออกจากโรงแรมนี้

……

เคนท์ก็แทบจะทนคนของตระกูลอธิษฐ์โภคินไม่ไหว หวังจะให้รีบทานอาหารมื้อนี้ให้เสร็จ แต่เห็นโรซี่ไปห้องน้ำตั้งนานก็ไม่กลับมา พูดเตือนกิ่งว่า: “คุณไปดูที่ห้องน้ำสิ ทำไมเธอยังไม่กลับมา”

กิ่งรีบลุกขึ้นไปตามหาโรซี่ และอยากออกจากห้องไปสูบอากาศข้างนอก

แต่เธอกลับไม่เจอโรซี่ในห้องน้ำ รู้สึกตกใจ โรซี่ไปอย่างนี้แล้วเหรอ

โอ๊ย แล้วอย่างนี้จะทำยังไงดี โรซี่กลับไปแล้วอย่างนี้ เคนท์ต้องโมโหมากแน่เลย

กิ่งพยายามทำให้ตัวเองสงบลง คิดไว้ว่าโรซี่น่าจะกลับบ้านไปก่อนแล้ว ก็ต้องบอกกับเคนท์ว่าโรซี่ไม่ค่อยสบายกลับไปก่อนแล้ว

คิดเสร็จแล้ว เธอก็รีบโทรไปสั่งคนรับใช้ที่บ้านไว้ ถ้าโรซี่กลับไปถึงบ้านให้รีบแกล้งป่วยนอนอยู่ที่ห้อง

แล้วเธอก็ยิ้มเดินกลับไปที่ห้องวีไอพี นั่งข้างเคนท์ว่า: “โรซี่ รู้สึกไม่ค่อยสบายกลับไปก่อนแล้ว”

เสียงของเธอไม่เบาไม่ดังเกินไป แต่ก็เพียงพอให้คนตระกูลอธิษฐ์โภคินได้ยิน

เคนท์ได้ยินเธอพูดอย่างนี้ กลับไม่โกรธ พูดแค่ว่า: “ใช่เหรอ งั้นพวกเราก็กลับไปดูสิ ดูสิว่าเธอไม่สบายตรงไหน”

ติณห์หน้าดำทันที แต่พ่อแม่ของเขายังแกล้งหัวเราะพูดว่า: “คุณเคนท์ ยังมีอาหารตั้งเยอะยังไม่ได้แตะเลย.....”

กิ่งรับรู้ได้ถึงความหมายของเคนท์ คือไม่ต้องการเสวนากับคนบ้านนี้อีก รีบพูดว่า: “ไว้คราวหน้านะคะ รายละเอียดของงานแต่งก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ต่อไปก็เป็นญาติกัน ไม่ต้องกลัวไม่มีโอกาสเจอกัน”