บทที่ 507 น้ำตาแห่งความสุข

มาร์ชได้เสียงขึ้นจมูกของเธอ รีบพูดว่า: “อย่าร้องไห้ ผมไม่ได้หมายความถึงอย่างอื่น ครั้งนั้นผมได้เตรียมงานแต่งไว้ที่รีสอร์ตที่มีชื่อเสียงของที่นั่นไว้ให้กับคุณ ผมอยากพาคุณไป ชดเชยความเสียใจของครั้งที่แล้ว ดีไหม”

นานาตอบอืมเบา ๆ น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาก พูดไม่ออกในเวลานี้

มาร์ชอยู่ด้านหลังเธอแม้ว่าจะมองหน้าเธอไม่ชัด แต่ก็รู้สึกได้ว่าเธอยังร้องไห้อยู่ ว่าเรื่องนี้เดิมคือต้องการให้เธอดีใจ

จนทำให้เขาเมาสร่างไปครึ่งแล้ว พูดว่า: “ต้องโทษผมที่ไม่เชื่อคุณตั้งแต่แรก ก็พาอธิไปต่างประเทศอย่างนั้นเลย”

“ที่พักผ่อนชื่อดัง งานแต่ง....” นานาสามารถวาดฝันถึงท้องฟ้าสดใส เมฆสีขาววิวที่สวยงาม กลั้นน้ำตาไว้ว่า “ฉันไม่เคยโทษคุณเลย นี่คือน้ำตาแห่งความสุข”

มาร์ชพลิกตัวเธอหันมา ทำให้เธอต้องหันหน้ามองเขา ช่วยเธอเช็ดน้ำตาบนหน้า พูดอย่างเอ็นดูว่า: “แล้วคุณอยากไปไหม ถ้าไม่อยากไปก็แล้วไป”

เขาก็กลัวว่าจะสะกิดโดนความเจ็บปวดที่ผ่านมาเหล่านั้น เพราะคิดไม่รอบคอบ

นานาเอาหน้าแนบกับหน้าเขาพูดว่า: “ฉันอยากไป รอคดีของดาวตัดสินแล้ว พวกเราก็ไปกัน”

มาร์ชกอดเธอไว้แน่น จูบเส้นผมของเธอ จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย จัดงานงานที่สวยงามที่สุดให้เธอ “โอเค นอนนะ”

……

กลางคืน เคนท์และกิ่งแยกห้องนอน

กิ่งนอนคนเดียวในห้องที่หรูหรา นอนอยู่บนเตียงที่เย็นไร้ความอบอุ่นแล้วก็นอนไม่หลับ ฟังเสียงลมพัดกิ่งไม้อย่างเงียบ ๆ

เสียงสั่นของมือถือทำให้เธอลุกขึ้นทันที ถามด้วยเสียงที่เบาและแหบแห้งว่า: “คนหาเจอหรือยัง อยู่ที่ไหน”

ฝั่งตรงข้างก็พูดเสียงเบาว่า: “โดนตำรวจจับตัวไปแล้ว ยังไม่ปล่อยออกมา ฉันเช็ดกล้องวงจรปิดโรงแรมที่พวกคุณไปทานข้าวแล้ว เธอออกจากห้องน้ำแล้วก็โดนคนที่ชื่อชาร์วีพาตัวไป ตอนหลังทางตำรวจเจอรถของชาร์วี และก็เจอเธอด้วย”

“งั้นคนอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว” จิตใจของกิ่งที่แย่อยู่แล้วไม่รู้จะแย่ยังไงได้อีก

“ใช่”

“แล้วใครโดนฆ่าล่ะ แล้วเธอไปเกี่ยวพันได้ยังไง”

ฝั่งตรงข้ามพูดว่า: “ฉันกำลังให้คนสืบอยู่ ถ้าสืบได้แล้ว จะรีบติดต่อคุณ”

กิ่งฟังเสียงของฝั่งตรงข้าม รู้ว่าเขากำลังจะวางสายแล้ว รีบพูดว่า: “อย่าพึ่งวางสาย ใจฉันว้าวุ่นและกลัวมาก คุยเป็นเพื่อนฉันสักพักนะ ถ้าลูกสาวของเราฆ่าคนจริง จะโดนตัดสินประหารชีวิตนะ ถึงตอนนั้นจะทำยังไงดี ฉันมีแค่ลูกคนนี้คนเดียว....”

“เคนท์ล่ะ ไม่อยู่ข้างคุณเหรอ” ฝั่งตรงข้ามพูดเสียงเบากว่าเดิมว่า: “คุณใจเย็นๆก่อน อย่าให้เรื่องเล็กแค่นี้ ทำลายแผนการทั้งหมดของพวกเรา”

กิ่งเหมือนจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ ร้องไห้พูดว่า: “เรื่องเล็กเหรอ เคนท์ทอดทิ้งโรซี่แล้ว และอีกไม่นานก็จะทิ้งฉัน วันนี้ถ้าเขามีลูกสาวที่เหมือนริสาอย่างมากและกำลังจะทำความรู้จักกันแล้ว เขาก็จะไม่เชื่อฉันอีก ไม่เชื่อลูกของเราอีก.....ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้อีกแล้ว ฉันอยาก....”

“อะไรน่ะ เคนท์ยังมีลูกเก็บอยู่ข้างนอกอีกเหรอ ทำไมคุณไม่บอกผมเร็วกว่านี้” ฝ่ายตรงข้ามไม่สนใจสิ่งที่เขาระบาย สนใจแต่ลูกสาวของเคนท์ที่โผล่ออกมาอีกคน “ผู้หญิงคนนั้นคือใคร”

กิ่งตอบอย่างเย็นชาว่า: “ผู้หญิงคนนั้นตอนนี้เป็นภรรยของมาร์ช ตัวเธอเองน่าจะยังไม่รู้เรื่องนี้”

“โอเค ผมรู้แล้ว เรื่องของโรซี่คุณวางใจ ต่อให้เคนท์ไม่สนใจเธอแล้ว ผมก็จะหาทางออกเอง จะไม่ยอมให้เธอต้องเข้าคุกหรอก อย่าคิดมาก รีบพักผ่อนนะ” ฝ่ายตรงข้ามพูดจบก็รีบวางสายเลย