บทที่ 511 อยากจะทำให้คุณกลัว

นานาไม่ทันได้ตั้งตัวไม่รู้ว่าของเหลวอะไรกระเด็นเข้าตาของเธอ เธอกรีดร้องทิ้งกล่องในมือลงไป ดวงตาไม่สามารถเปิดได้ครู่หนึ่ง!

มาร์ชที่ได้ยินเสียงร้องของเธอรีบวิ่งเข้ามาเป็นคนแรก และป้าโบว์ที่หลับอยู่ในห้องคนใช้ที่ชั้นหนึ่งก็ตื่นขึ้นและออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

นานามองไม่เห็นอะไรเลย หายใจไม่ออก โบกไม้โบกมือไปข้างหน้าแบบไร้ทิศทาง รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามา ตกใจมากจนร้องขอความช่วยเหลืออย่างสะอึกสะอื้น “มาร์ช นั่นคุณหรือเปล่า”

มาร์ชเห็นของเหลวสีแดงสดบนใบหน้าของเธอ คิดว่าเธอบาดเจ็บและมีเลือดไหล หัวใจเต้นแรง รีบวิ่งเข้ามากอดปลอบแล้วถามว่า “ผมเอง เป็นอะไรไป ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”

นานากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “เมื่อกี้นี้พัสดุนั่น ฉัน ตาของฉันมองไม่เห็นแล้ว...”

ป้าโบว์ออกมาก็ตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า คุณหญิงมีเลือดเต็มหน้า บนพื้นก็เปื้อนเลือด ยังมีกล่องที่เปิดอยู่และตุ๊กตาตัวตลกที่เต็มไปด้วยเลือด

มาร์ชก้มลงมองกล่องและตุ๊กตาทันที นึกถึงพัสดุระเบิดที่เขาเห็นในทีวีทันที เพราะกลัวว่ากล่องกับตุ๊กตาจะระเบิด จึงรีบยกขาเตะพวกมันออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากถูกเตะฉับพลันตุ๊กตาตัวตลกก็ส่งเสียง “แกตายแน่! แกตายแน่...” พูดคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีกตามด้วยเสียงหัวเราะที่แปลกประหลาด

นานากลัวจนเหงื่อออกตัวเย็นเฉียบ มาร์ชประคองเธอพูดว่า “ไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่แล้ว” ทันทีที่เขาตะโกนว่า “ปาร์ค!”

ปาร์คที่หลับอยู่ในโรงรถได้ยินการเคลื่อนไหวนานแล้ว แต่เขาไม่กล้าเข้าไปในวิลล่าโดยไม่ได้รับคำสั่งจากมาร์ช

ในเวลานี้เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของมาร์ชก็รีบเข้าไป “คุณชาย เกิดอะไรขึ้นครับ”

มาร์ชประคองนานาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดว่า “นายตรวจสอบกล่องและตุ๊กตาบนพื้นว่ามีกลไกอะไรอีกไหม”

ปาร์คเดินเข้าไปใกล้กล่องและตุ๊กตาบนพื้นอย่างระมัดระวัง นั่งยองๆด้วยประสบการณ์ในฐานะทหาร ตรวจดูอย่างละเอียดเหมือนกับว่าเป็นทุ่นระเบิดแล้วพูดว่า “คุณชาย ไม่เป็นไร ตุ๊กตาตัวนี้มีเครื่องบันทึกเสียงติดตั้งในตัว และไม่มีกลไกอะไรอีกแล้วครับ”

“โอเค งั้นนายรีบไปขับรถ ฉันจะพานานาไปโรงพยาบาล ตาของเธอมองไม่เห็นแล้ว” มาร์ชพูดอย่างประหม่า

ปาร์คเอานิ้วจุ่มของเหลวสีแดงบนตุ๊กตา ดมกลิ่น แล้วพูดว่า “คุณชาย นี่ก็แค่เป็นเลือดไก่ธรรมดา มันน่าจะกระเด็นเข้าตาของคุณหญิง ทำให้การมองเห็นของคุณหญิงมัวไปชั่วขณะหนึ่ง ล้างด้วยน้ำเย็นก็ไม่เป็นไรแล้ว”

พูดจบก็ปิดอุปกรณ์เสียงของตุ๊กตาตัวตลก แล้วหยิบตุ๊กตาขึ้นมาอย่างระมัดระวังแล้วส่งให้มาร์ช

มาร์ชยังคงโอบนานาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ในขณะที่อีกมือหนึ่งหยิบตุ๊กตาขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง แต่หัวใจของเขากลับแข็งค้าง ดวงตาทั้งคู่ราวกับถูกน้ำแข็งปกคลุม ใครเป็นคนทำกันแน่

นี่มันคำเตือนข่มขู่นานาชัดๆ และยังกล้าส่งของมายังบ้านของพวกเขาอย่างโจ่งครึ่ม!

“พัสดุนี่มันยังไงกันแน่ ใครเป็นคนรับ?”

ป้าโบว์ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของนานาและรีบตอบไปว่า “เช้าวันนี้มีพนักงานส่งพัสดุมาส่งค่ะ จ่าหน้าพัสดุถึงคุณหญิง ฉันคิดว่าเป็นพัสดุของคุณหญิงก็เซ็นชื่อรับไว้ไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นฉันก็ไปทำงานและก็ลืมเรื่องนี้ไป พัสดุน่าจะทิ้งไว้ที่ตู้รองเท้าไม่มีใครแตะต้อง”

นานารู้สึกว่าตาไม่ได้ขุ่นมัวขนาดนั้น เลยพยายามลืมตาแล้วพูดว่า “มาร์ช ฉันไม่เป็นไรแล้ว ทั้งหมดที่กระเด็นใส่ตาน่าจะเป็นเลือดไก่จากกล่องนั้น เดี๋ยวฉันไปล้างในห้องน้ำก็ได้แล้ว”

มาร์ชถามอย่างกังวล “ไม่เป็นไรจริงหรือเจ็บหน้าเจ็บตาไหม มีอาการบาดเจ็บอื่นๆอีกรึเปล่า”

นานาไม่ได้กลัวขนาดนั้นแล้ว พูดอย่างผ่อนคลาย “ไม่คันไม่เจ็บ และก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร ตุ๊กตาและเลือดที่โผล่ออกมาตอนที่ฉันเปิดกล่องเมื่อกี้มันกะทันหันเกินไป ทำให้ฉันตกใจกลัว”

“ใครกัน เล่นพิเรนทร์ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!” ป้าโบว์เริ่มทำความสะอาดเลือดไก่บนพื้นด้วยความโกรธ

ปาร์คถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณหญิงไปทำให้ใครผิดใจหรือเปล่าครับ?”

นานาและมาร์ชพลันนึกถึงคนคนหนึ่งพร้อมกันนั่นก็คือโรซี่ แต่พวกเขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้