บทที่ 512 ตกใจกว่าเธอเสียอีก

เขาสั่งปาร์คว่า “ฉันไม่ต้องการให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองอีก คืนนี้นายต้องติดต่อบริษัทรักษาความปลอดภัยทันที ต้องมีบอดี้การ์ดมาปกป้องนานาในตอนเช้าวันพรุ่งนี้ และต้องมีบอดี้การ์ดคุ้มกันในวิลล่าแห่งนี้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“เข้าใจแล้วครับ คุณชาย ผมจะติดต่อบริษัทรักษาความปลอดภัยที่เปิดโดยอดีตสหายของผมทันที” ปาร์คกำลังจะออกไปข้างนอกและนึกถึงอะไรบางอย่างแล้วพูดว่า “คุณชาย ไม่ต้องห่วง คืนนี้ผมจะคุ้มครองอยู่นอกวิลล่า รับรองว่าคุณและคุณหญิงต้องปลอดภัยครับ”

มาร์ชพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า “ลำบากคุณแล้ว”

……

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อนานาลุกขึ้นมาไม่เจอมาร์ช

เธอล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงมาชั้นล่าง ก็เจอแค่ป้าโบว์ที่อยู่บ้าน

“คุณหญิง คุณไม่นอนอีกหน่อยเหรอคะ คุณชายบอกว่าเมื่อคืนคุณหญิงตกใจมาก เลยขอให้คุณพักผ่อนเยอะๆอยู่บ้าน” ป้าโบว์จัดโต๊ะให้เธอและกล่าว

นานาเดินไปที่โต๊ะอาหาร แต่ไม่เห็นอธิเลยถามว่า “แล้วมาร์ชกับอธิ พวกเขาออกไปข้างนอกแล้วเหรอ?”

“คุณชายออกไปตอนรุ่งสาง ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไร นายน้อยเพิ่งไปโรงเรียนอนุบาล แก้วก็อยู่กับเขา” ป้าโบว์พูดแล้วหันไปยกอาหารเช้าในครัว

นานาเห็นชายร่างกำยำสองคนยืนอยู่ที่ประตูจึงถามป้าโบว์ด้วยความแปลกใจว่า "คนข้างนอกคือใคร ตำรวจเหรอ?”

ป้าโบว์วางอาหารเช้าไว้ข้างหน้าเธอแล้วพูดว่า “คุณชายจ้างพนักงานรักษาความปลอดภัยมาเฝ้าที่ประตูสองคน และมีอีกสองสามคนที่คอยลาดตระเวนอยู่รอบๆตลอดเวลา ก็กลัวว่าจะมีใครมาทำร้ายคุณหญิงและนายน้อย”

นานาทำเสียงเข้าใจ เมื่อคืนเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นมาร์ชตกใจกว่าเธอเสียอีก สิ่งเดียวที่เธอสงสัยคือทำไมไม่แจ้งตำรวจ

เป็นไปได้ไหมว่ามาร์ชรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากแจ้งตำรวจ?

นานารู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เธอเชื่อว่ามาร์ชต้องมีเหตุผลของตัวเอง

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เธอขับรถไปที่ห้องทำงานตามปกติเหมือนทุกที

เมื่อเห็นเธอออกไป บอดี้การ์ดทั้งสองที่ประตูก็เดินตามเธอไปทันทีและพูดว่า “คุณหญิง คุณมาร์ชสั่งให้พวกเราปกป้องคุณอย่างใกล้ชิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ”

นานาพยักหน้าและพูดว่า “โอเค พวกคุณตามฉันมาก็พอ”

……

เคนท์มาที่สำนักงานแต่เช้า เมื่อคืนไม่ได้กลับ และพักที่โรงแรมหนึ่งคืน

ทันทีที่เขาออกจากลิฟต์ เลขาก็ทักทายและพูดว่า “คุณเคนท์อรุณสวัสดิ์ค่ะ เอ่อ คุณมาร์ชรออยู่ที่ประตูสำนักงานแล้ว ฉันบอกเขาแล้วว่าไม่ได้นัดหมายไว้รอไปก็ไม่มีประโยชน์ค่ะแต่เขาไม่ฟัง... …”

“โอเค ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เคนท์ไม่เข้าใจว่าทำไมมาร์ชถึงมาหาเขาเช้าขนาดนี้ โครงการสนามเด็กเล่นเฟสสอง คืบหน้าไปอย่างราบรื่น เมื่อวานไม่ได้ยินว่าลูกน้องพูดว่ามีปัญหาอะไร มาดูก่อนแล้วกันว่าเขาต้องการทำอะไร

เมื่อผ่านบริเวณที่นั่งรอนอกออฟฟิศ มาร์ชบิดถุงกระดาษแล้วยืนขึ้นและเดินไปหาเขา “คุณเคนท์อรุณสวัสดิ์ครับ ไม่คิดว่าคุณจะมาเร็วกว่าพนักงานทั่วไป”

“แต่ยังไม่เช้ากว่าคุณมาร์ชน่ะสิ” เคนท์ยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ มองมาที่เขาแล้วพูดว่า “มีอะไรจะพูดก็ไปที่ออฟฟิศเถอะ”

มาร์ชตามเขาเข้าไปในออฟฟิศ เมื่อคืนนี้ครุ่นคิดทั้งคืนถ้าหากจะมีใครข่มขู่นานาเพื่อโรซี่ก็คงเป็นได้แค่เคนท์และภรรยา

และไม่ว่าจะเป็นใครระหว่างพวกสามีภรรยาเป็นคนทำ เขาก็แค่มาหาเคนท์ก็รู้ทุกอย่างแล้ว

“ฉันรู้ว่าช่วงนี้VE Groupมีเรื่องต่างๆมากมายเกิดขึ้น แต่มีบางอย่างต้องรบกวนคุณ”

เคนท์ปลดกระดุมชุดสูทของเขาแล้วนั่งลงถามว่า “อย่าวกไปวนมาเลย มีอะไรก็พูดตรงๆได้เลย ฉันจะรอฟัง”