ตอนที่ 515
บทที่ 515 ผมอยากนอนกับคุณ
October 28, 2026
มาร์ชถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ทำไมคุณไม่ให้บอดี้การ์ดที่ติดตามคุณบอกผมว่าโซฟีหายไป และตอนนี้เธอก็นอนบนเตียงของเรา...”
นานาเสียงเบาๆโบกมือให้เขาออกไปค่อยคุย แล้วลุกขึ้นดึงเขาออกจากห้องนอนใหญ่
หลังจากออกจากห้องนอน นานายิ้มเขย่งขาและเกี่ยวคอเขาแล้วพูดว่า “คุณสามี ฉันรู้ ฉันรู้ โซฟีออกจากบ้านกะทันหันในตอนเช้าตรู่ฉันตกใจมาก ถึงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรกับแต่เธอก็อ่อนระโหยโรยแรงมาก คืนนี้ให้เธอนอนพักที่ห้องเราสักพักโอเคไหมคะ”
มาร์ชคว้าแขนเธอแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่โอเค”
นานาเห็นว่าเขายังคงดูไม่โอเคจึงพูดอย่างออดอ้อน “เธอเพิ่งผล็อยหลับไปจะเรียกเธอให้ตื่นขึ้นมาอีก คุณจะใจร้ายไปไหม ไม่เห็นจะเป็นไร พรุ่งนี้ฉันกับแก้วจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผ้านวมหมอนของทุกๆอย่างเปลี่ยนให้หมด”
มาร์ชช่วยเธอไม่ได้จริงๆจ้องมาที่เธอแล้วถามว่า “คืนนี้เราจะนอนที่ไหนกันดี”
นานามองไปที่ห้องอื่นแล้วพูดว่า “ฉันจะนอนกับอธิ คุณก็ ก็นอนในห้องหนังสือก็ได้...”
“ไม่ได้” มาร์ชเอนตัวไปทางเธอแล้วพูดว่า “ผมอยากนอนกับคุณ”
“งั้นเราไปนอนในห้องรับแขกกันเถอะ ยังไงที่บ้านมีหลายห้อง” นานารู้สึกว่าเขากดน้ำหนักลงมาจนหมดและเขาไม่สามารถยืนไหวได้ โยกเยกไปสองก้าวรู้สึกเจ็บเจ็บปลายเท้าจนต้องกัดฟัน
มาร์ชมองมาที่เธอที่กำลังแยกเขี้ยวยิงฟันและสูดหายใจเยือกเย็นแล้วรีบถามว่า “เป็นอะไรไป วันนี้คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
นานาเห็นว่าเขายืนตัวตรงในที่สุดก็ชี้ไปที่เท้าแล้วพูดว่า “ไม่ได้รับบาดเจ็บ แค่เจ็บเท้า”
เมื่อพูดถึงเท้าที่เธอรู้สึกเจ็บยกมันขึ้น เธอพบว่ามีเลือดไหลออกมาจากข้างเท้า
มาร์ชเห็นแล้วบอกทันทีว่า “ตุ่มน้ำที่เท้าของเธอแตก วันนี้เพื่อหาโซฟีคงเดินไปไม่น้อยล่ะสิ”
นานากัดฟันแล้วพยักหน้า “ไม่เป็นไร ฉันจะไปประคบยาพรุ่งนี้ก็ดีแล้ว...”
มาร์ชอุ้มเธอขึ้นโดยไม่รอให้พูดจบพาเธอไปที่ห้องหนังสือ วางเธอบนเก้าอี้ที่สบายแล้วสั่งเธอว่า “นั่งลง อย่าขยับ”
เขาออกไปหากล่องยา ไม่ทันรู้ตัวก็หาเข็มที่เรียวยาวเล่มหนึ่งออกมาซึ่งไม่รู้ว่าหามาจากที่ไหน
เท้าพุพองของนานายังเจ็บอยู่ พอเห็นเข็มยาวๆอยู่ในมือเขา ก็รู้สึกทั้งเจ็บและกลัวจึงถามว่า “คุณต้องการจะทำอะไร”
มาร์ชเยาะเย้ย แกล้งทำเป็นฆาตกรเลือดเย็นนั่งอยู่ข้างๆคว้าเท้าข้างหนึ่งมาวางบนตัก “ทำอะไร! คุณคิดว่าฉันกำลังทำอะไร แน่นอน จะเอาตุ่มพองที่เท้าของเธอออกให้หมดแล้วใส่ยา”
นานาพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ “ไม่ต้อง แบบนั้นมันจะเจ็บมาก”
มาร์ชอดหัวเราะไม่ได้ “ภรรยาของฉันเข้มแข็งมาตลอดไม่ใช่เหรอ ยังมีตอนที่เธอกลัวด้วย” พูดพลางคว้าเท้าของเธอแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เธอขยับ
เมื่อเข็มในมือของเขากำลังจะแทงลงไป นานาไม่กล้ามองแล้วตะโกนว่า “คุณมาร์ชเมตตาด้วยเถิด... อา...เจ็บ! เจ็บ...”
มาร์ชยกเข็มขึ้นแล้วแทงตุ่มน้ำอีกสองตุ่มที่เท้าของเธอ รีบใช้สำลีก้านทายาหยุดเลือดและลดการอักเสบแล้วพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “คุณร้องสิ ร้องให้ดังกว่านี้อีกสิ ให้ดีเรียกป้าโบว์ แก้วมาด้วย เกรงว่าพวกเขาจะคิดว่าเรามีอะไรกันในห้องหนังสือ”
นานาก็หุบปากทันที จ้องมาที่เขา แล้วพูดอย่างยอมแพ้ว่า “เบาๆหน่อย”
มาร์ชจัดการกับแผลพุพองที่เท้าข้างหนึ่งเสร็จแล้ว คว้าเท้าอีกข้างหนึ่งของเธอแล้วพูดอย่างโกรธเคืองว่า “พยายามทำอย่างสุดชีวิตเพื่อหาใครสักคน ตอนนี้รู้แล้วว่ามันเจ็บ มาดูกันว่าทีหลังจะยังไม่สะทกสะท้านอีกไหม”
“อ้า อ่า...” นานาร้องออกมาเสียงหลงสองครั้ง แต่โชคดีที่เท้าข้างนี้มีตุ่มพองเพียงสองตุ่ม
มาร์ชทายาให้เธอเสร็จ แต่เขาจับเท้าเธอไม่วางบีบข้อเท้าเธอแล้วพูดอย่างแรงว่า “ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีกก็บอกผมเป็นคนแรกนะ”
“อืม อืม เข้าใจแล้ว” นานาคิดกับตัวเองว่าเขาใช้โอกาสล้างแค้นตอนที่เขาเจาะตุ่มพุพอง
“อืม อะไรอืม คุณเป็นเป็ดหรือไง จำไว้ให้ดี” มาร์ชฉวยโอกาสสะกิดใจที่ฝ่าเท้าของเธอ
นานาเริ่มคันจนดิ้นทันที อยากจะดึงเท้าตัวเองกลับแล้วพูดว่า “ทำอะไรเนี่ย ฉันรู้แล้ว ก็แค่หาคนไม่ใช่หรือไง มีบอดี้การ์ดตามฉันตลอด จะเกิดอันตรายอะไรขึ้นได้ไง! คุณมาร์ชฉันจะโมโหแล้วนะถ้าคุณยังทำแบบนี้อีก”