บทที่ 514 ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับเธอ

นานาพยายามโทรหาโซฟีอีกครั้ง แต่ก็ปรากฏว่ายังติดต่อไม่ได้ จะรอแบบนี้ต่อไปก็คงไม่ได้ เธอบอกแม่บ้านและบอดี้การ์ดทั้งสองที่ตามมาว่า “พวกเราแยกย้ายกันไปหาเถอะ โซฟีหายไปไม่ถึงสิบสองชั่วโมง ไม่น่าจะไปได้ไกล...”

บอดี้การ์ดคนหนึ่งขัดจังหวะเธอและพูดว่า “คุณหญิงจะไปหาคุณโซฟีซึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว บางทีอาจจะแค่ไปเดินเล่นที่ไหนสักที่ เดี๋ยวคงกลับมาเอง พวกเราไม่สามารถทิ้งคุณได้ คุณมาร์ชกล่าวว่าจะต้องตัวติดกับคุณเพื่อปกป้องคุณ”

“แต่ตอนนี้ต้องเร่งหาคน” นานาพูดอย่างแน่วแน่ “นายคนหนึ่งตามฉันมา อีกคนจะแยกกันช่วยฉันหาคน”

เธอส่งภาพถ่ายของโซฟีไปยังโทรศัพท์มือถือของบอดี้การ์ดทั้งสอง จากนั้นจึงแบ่งออกเป็นสามทิศทางเพื่อค้นหาโซฟี

นานาถามร้านค้าแต่ละร้านระหว่างทางว่าเห็นผู้หญิงในรูปนั้นหรือไม่ แต่ไปจนสุดถนนริมแม่น้ำก็ไม่มีใครเห็นโซฟี

เธอรู้สึกว่าขาของเธอชาและไม่เหมือนกับเป็นขาของตัวเอง เมื่อยืนอยู่บนหาดแม่น้ำที่เต็มไปด้วยโคลนและกรวด เธอก็สงสัยว่าเมื่อคืนนี้โซฟีจะเดินลงไปในแม่น้ำและจมอยู่ใต้น้ำในแม่น้ำหรือไม่

เมื่อคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่เลวร้ายนี้ เธอรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้หาเวลาว่างมาเยี่ยมโซฟี บางทีในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาถ้าเธอได้พูดคุยกับโซฟี โซฟีก็คงไม่ทำเรื่องแปลกๆแบบนี้

นานาเดินไปตามกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวทีละก้าว บอดี้การ์ดที่ตามเธอมาหยุดเธอทันทีและพูดเสียงดังว่า “คุณหญิง คุณอย่าคิดสั้นเด็ดขาด!”

“นายคิดว่าฉันจะทำเรื่องโง่ๆเหรอ?” นานาหยุด มองดูบอดี้การ์ดแล้วพูดว่า “ฉันแค่อยากเข้าไปใกล้ๆ ดูว่าผิวน้ำจะมี เฮ้ยๆ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ถนนเส้นนี้สิ้นสุดแค่ที่นี่ พวกเราคงต้องถามพวกเขาสองฝั่ง มีเบาะแสอะไรรึเปล่า”

บอดี้การ์ดที่ตามเธอมาโทรหาบอดี้การ์ดอีกคนทันที อีกฝั่งก็ไม่มีร่องรอยของโซฟี

นานากำลังจะโทรหาแม่บ้าน เซทท์ก็โทรมา

“พี่นานา คุณหาผมเหรอ ขอโทษครับ เมื่อสักครู่ผมกำลังสอบปากคำผู้ต้องขังอยู่ในห้องสอบสวน ไม่ได้เอาโทรศัพท์มือถือไปด้วย”

“ไม่เป็นไร ฉันแค่อยากจะรู้ว่าคุณสามารถตรวจสอบกล้องวงจรปิดบนถนนในตอนเช้าตรู่ได้มั้ย” นานากล่าว

เซทท์ถามด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”

“ฉันสบายดี เป็นโซฟีที่ออกจากบ้านกะทันหันในช่วงเช้าตรู่ ตอนนี้ยังไม่เจอเลย ฉันกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ”

เซทท์กล่าวว่า “เช้าตรู่จนตอนนี้ไม่นับว่าสูญหาย เกรงว่าจะไม่สามารถตรวจสอบกล้องวงจรปิดได้บนท้องถนนได้ ฝ่ายเราตอนนี้เข้มงวดมากขึ้นเกี่ยวกับขั้นตอนการตรวจตรา”

“ก็ได้ ไม่เป็นไร นายทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันค่อยหาดูทุกที่อีกที” นานาไม่อยากทำให้เขาลำบาก

เซทท์รีบบอก “คุณบอกผมมาสิว่าเธอหายไปจากที่ไหน ผมจะช่วยคุณหาเอง คุณอย่ากังวลเกิรไป เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว บางทีเธออาจจะอารมณ์ไม่ดีและอยากจะผ่อนคลายอารมณ์ เดี๋ยวก็กลับไปเอง”

นานาอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างกังวลว่า “คุณไม่รู้ว่าช่วงนี้สภาพจิตใจเธอไม่ค่อยดีมาตลอด กลัวว่าเธอ...กลัวว่าเธอจะทำเรื่องอะไรโง่ๆ...”

“บอกผมมาสิว่าคุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมจะมาช่วคุณหาเดี๋ยวนี้” เซทท์เข้าใจความรู้สึกของนานา

นานาไม่อยากสร้างปัญหาให้พูดว่า “คุณทำงานของคุณเถอะ ไม่เป็นไร ทางนี้ยังมีคนมาช่วยฉันหา ถ้าหลังจากยี่สิบสี่ชั่วโมงยังหาไม่เจอ ฉันจะขอความช่วยเหลือจากคุณเอง”

“โอเค งั้นคุณก็ดูแลตัวเองดีๆนะ”

นานาวางสายแล้วอยากก้าวเท้า แต่รู้สึกว่าขายกไม่ขึ้นราวกับถูกตะกั่วถ่วงไว้

บอดี้การ์ดที่ติดตามเธอมากล่าวว่า “คุณหญิง ไม่งั้นคุณพักอยู่ที่นี่สักครู่ ผมจะให้เต๋อขับรถมารับคุณ”

นานากำลังจะปฏิเสธ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากป้าโบว์

“คุณหญิง มีคนส่งคุณโซฟีกลับมาแล้วค่ะ คุณรีบกลับมาเถอะ” ป้าโบว์บอก “คุณโซฟีบอกอยากเจอคุณมากค่ะ”