บทที่ 517 ผมจะไปกับคุณ

มาร์ชจ้องมาที่นานาซึ่งนอนอยู่ข้างๆ แล้วบีบแก้มเธอเบาๆ

ฮึ่ย เขาโกรธจนอกจะแตกตายอยู่แล้ว แต่ทำอะไรเธอไม่ได้

บ้านตัวเองแท้ๆ พวกเขาเป็นเจ้าของบ้านกลับต้องมานอนในห้องรับแขก และยอมสละห้องนอนใหญ่ให้กับโซฟี

แม้ว่าเขาจะโกรธ แต่เขาเข้าใจความรู้สึกของนานา เธอถือว่าโซฟีเป็นผู้มีพระคุณช่วยเธอให้รอดชีวิต เขาทำได้เพียงตามใจเธอ

สิ่งที่กวนใจเขามากที่สุดคือจะเปิดปากบอกนานาอย่างไรว่าเคนท์และเธอเป็นพ่อลูกกัน เขาตกลงจะเปิดเผยทุกเรื่องกับเธออย่างตรงไปตรงมา แต่กลับไม่สามารถพูดออกมาได้เมื่อเผชิญหน้ากับเธอ

นานาจิตใจดีงามขนาดนี้ จะรับความจริงข้อนี้ได้มั้ย

เขานอนไม่หลับโอบกอดเธอพร้อมทอดถอนหายใจ คิดว่าเขาจะค่อยๆหาโอกาสแสดงผลการตรวจดีเอ็นเอให้เธอในเช้าวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าอย่างไรเธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าใครคือพ่อแท้ๆ ส่วนเรื่องจะยอมรับหรือจะเผชิญหน้ากับคนตระกูลกรภัควัฒน์อย่างไรก็ควรเป็นการตัดสินใจของเธอ

ท่ามกลางเรื่องราวร้อยแปดพันเก้าพัวพันกันอุตลุด เมื่อเขาหลับตาก็ได้ยินการเคลื่อนไหวจากด้านนอก มีคนกำลังเดินอยู่ที่ทางเดิน

เขาลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตัวทันที หรือว่าจะมีใครบุกเข้าไปในวิลล่า แต่มีบอดี้การ์ดเฝ้ายามอยู่ข้างนอก และระบบรักษาความปลอดภัยของวิลล่าก็ไม่แจ้งตำรวจ

ตอนนี้เสียงเดินข้างนอกกลายเป็นเสียงวิ่ง และเขายังคงได้ยินเสียงนั้น

“นานา นานา! เธออยู่ที่ไหน... เธออยู่ที่ไหนกัน! ”

เขาได้ยินเสียงโซฟี โซฟีตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ แล้วเริ่มเคาะประตูไปทีละห้อง

นานาก็ตกใจตื่นขึ้นแล้วพูดว่า “โซฟีตื่นแล้ว ฉันต้องไปอยู่กับเธอ อยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเธอต้องกลัวแน่ๆ”

มาร์ชรั้งเธอแล้วพูดว่า “เธอก็ไม่ใช่เด็กเล็กแล้ว สภาวะจิตใจของเธอเริ่มมีปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นผมควรจะออกไปดูเอง"

“ไม่ได้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะอาละวาดหนักขึ้นเมื่อเห็นคุณ และจะทำให้อธิกับป้าโบว์ตื่นขึ้นมาด้วย” นานาสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นไปปลอบโซฟีข้างนอก

มาร์ชพูดว่า “ผมจะไปกับคุณ”

นานาไม่ได้คัดค้านอีก พวกเขาเปิดประตูห้องพร้อมกัน เห็นว่าโซฟีซึ่งเดินด้วยเท้าเปล่ากำลังเตรียมจะเคาะประตูห้องถัดไป

ป้าโบว์ตื่นเพราะเสียงดังและเปิดไฟฉุกเฉินที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเห็นว่าคุณชายและคุณหญิงออกมาจากห้องรับแขก จึงกลับเข้าห้องโดยไม่ได้ว่าอะไร

โชคดีที่อธิยังไม่ถูกปลุกให้ตื่น นานารีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อปลอบเธอแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ที่นี่ปลอดภัยมาก เธอนอนต่ออย่างสบายใจได้เลย”

โซฟีกระโจนเข้าหาเธอ กอดเธอแน่น เกือบจะร้องไห้แล้วพูด “แต่ฉันนอนไม่หลับ นอนคนเดียวในห้องที่ใหญ่แบบนั้นน่ากลัวจะตาย”

นานาตบหลังเธอแล้วพูดว่า “งั้นฉันเปลี่ยนเป็นห้องเล็กให้เธอ”

โซฟีเอาหัวซบไหล่เธออย่างช่วยไม่ได้ “คืนนี้เธออยู่กับฉันได้ไหม... ”

“ไม่ได้” มาร์ชที่ยืนอยู่ด้านหลังช่วยตอบปฏิเสธแทนนานา “ถ้าเธอกลัวที่จะอยู่คนเดียว ฉันจะให้ป้าโบว์มาอยู่กับเธอ แกแก่แล้วและผ่านอะไรมามาก จัดการอะไรได้ดีกว่านานา”