บทที่ 524 โหดร้าย

โซฟีชมเธอ: “ด้วยความสามารถของเธอแล้ว พวกเขาสายตาเฉียบแหลมนะที่อยากได้เธอไปร่วมงานด้วย ไม่แน่ต่อไปสตูดิโอของพวกเราอาจจะอยู่เหนือกว่าพวกเขาก็ได้”

“ฉันไม่กล้าคิดหรอก”

โซฟียิ้มพูดขึ้น: “ดีใจก็ส่วนดีใจนะ ยังไปกินข้าวกลางวันอยู่หรือเปล่า?”

ปกตินานาจะให้ณชาโทรสั่งมาให้กินที่สตูดิโอ รู้สึกว่าทำอย่างนี้มันประหยัดเวลาดี จะได้เก็บเรี่ยวแรงที่มากขึ้นมาลงกับงาน

แต่แค่คิดว่าโซฟีกับเธอไม่เหมือนกัน ไม่สามารถให้โซฟีสั่งอาหารมากินเหมือนกับเธอได้ การออกไปกินอาหารกลางวันตามปกติสักมื้อ ก็ถือว่าช่วยให้โซฟีได้คลายเครียด

“อืม ไปกันเถอะ เราออกไปกินข้าวฉลองกันหน่อย” นานานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดต่อ “ไม่งั้นเราชวนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆไปด้วยไหม ฉันจะได้บอกข่าวดีนี้กับพวกเขาเลย”

โซฟีแค่อยากกินข้าวกับนานาสองคน ไม่อยากให้ใครมารบกวน จึงพูดขึ้น:

“รอให้พรุ่งนี้เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการก่อนแล้วค่อยบอกคนอื่นๆดีกว่า ประกาศเรื่องนี้ตอนมื้อเที่ยงวันนี้มันดูรีบร้อนเกินไป”

“เธอนี่รอบคอบเสมอเลยนะ” นานาหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา “เราออกไปกินข้าวกลางวันกันก่อนเถอะ”

พวกเธอหาร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง หลังจากโซฟีมาอยู่ที่เมือง C ยังคงไม่คุ้นเคยกับอาหารจีนเท่าไหร่ ต้องอาหารตะวันตกนี่แหละถึงจะถูกปากเธอ

ช่วงมื้อกลางวันเหมือนพวกเธอได้ย้อนกลับมาในวันเวลาที่เรียนหนังสืออยู่ที่ปารีสเลย ทั้งสองคนพลางพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย พลางดื่มกาแฟดื่มชานม กินสลัดกับสเต๊ก

โซฟีวางสเต๊กที่หั่นเรียบร้อยแล้วลงไปในจานของนานาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เนื้อวัวนี่นุ่มมากเลย เธอลองชิมดูสิ”

แต่นานาคืนเธอกลับไป: “ฉันก็มี เธอกินเถอะ”

โซฟีจึงเอาสเต๊กใส่ปากของตัวเอง ฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี

นานาชำเลืองมองเธอ จู่ๆก็รู้สึกว่าเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว

ในตอนนี้บนมือถือของนานาก็มีข้อความหนึ่งเข้ามา ชาร์วีนั่นเองที่ส่งมา

นานาจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมา กดดูข้อความ

“คุณหญิง ผลการตรวจออกมาแล้ว วินิจฉัยว่าเป็นลูคีเมียชนิดเฉียบพลันที่มีความรุนแรง จำเป็นต้องดำเนินการปลูกถ่ายไขกระดูกให้เร็วที่สุด”

เธอจ้องมือถือ ทั้งร่างกายนิ่งงัน คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่รอคอยจะเป็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด

นานาวางมีดกับส้อมในมือลง ถามกลับไป: “ตอนนี้ยิ้มยังสบายดีอยู่ไหม?”

ชาร์วีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: “เธอยังเล็กมาก ไม่รู้เรื่องไม่เข้าใจอะไรเลย อยู่ที่โรงพยาบาลนี้มีห้องของเล่นสำหรับเด็ก ทั้งยังมีคนอยู่เป็นเพื่อนเธอ หมอและพยาบาลดีกับเธอมากๆ ไม่ว่าจะเป็นใครเธอก็ยิ้มให้อย่างสดใสทั้งนั้น”

“อีกเดี๋ยวฉันจะเข้าไปหาเธอ”

ชาร์วีจึงตอบกลับมาอีก “ไม่ต้องหรอก ช่วงบ่ายผมจะพาเธอไปเจาะไขกระดูก ถ้าคุณกับคุณชายมีเวลาค่อยมาหาเธอพรุ่งนี้แล้วกัน”

นานาตอบอืมกลับไป วางมือถือลง อารมณ์หม่นหมองสุดๆ

โซฟีที่อยู่ข้างๆชำเลืองเห็นข้อความที่พวกเขาส่งหากันแล้ว จึงถามออกมา: “เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นลูคีเมีย อาการหนักเหรอ?”

“เด็กที่สถานสงเคราะห์น่ะ ฉันกับมาร์ชอยากช่วยเด็กคนนี้” นานาไม่ได้บอกเรื่องของยิ้มให้โซฟีรู้

โซฟีนึกถึงอะไรบางอย่างจึงพูดขึ้น:

“เป็นเด็กในสถานสงเคราะห์ที่เธอเคยอยู่เมื่อก่อนใช่ไหม เธอกับคุณมาร์ชนี่ใจบุญจังเลยนะ”

นานาอืมตอบรับอย่างคลุมเครือ คิดๆว่าวันนี้คงต้องทำงานให้มากขึ้นหน่อย พรุ่งนี้เช้าต้องไปเซ็นสัญญาที่RJ ส่วนตอนบ่ายต้องหาเวลาไปเยี่ยมยิ้มที่โรงพยาบาลด้วย

โซฟีเห็นนานาไม่อยากพูดอะไรมาก ก็รู้สึกว่านานาแสดงท่าทีห่างเหินกับเธอ ไม่เห็นเธอเป็นเพื่อนสนิท ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะค่อนข้างขุ่นเคือง