บทที่ 523 คนมีชื่อเสียงมักจะลืมง่าย

กลับไปถึงบ้านตอนค่ำ มาร์ชกับชาร์วีได้ปรึกษากันทางโทรศัพท์แล้ว พรุ่งนี้ชาร์วีจะเป็นคนไปดูแลยิ้มที่โรงพยาบาลเอง ถ้ามีความคืบหน้าอะไรชาร์วีจะแจ้งให้พวกเขาได้รู้

นานากลัวว่าแค่ได้เห็นยิ้มก็จะพลอยเศร้าไปด้วย จึงเห็นด้วยกับการตัดสินใจของมาร์ช

เช้าตรู่ของวันต่อมา เธอไปทำงานที่สตูดิโอตามปกติ เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานก็รู้สึกประหลาดใจ บนโต๊ะมีดอกไม้ช่อหนึ่ง เป็นช่อดอกฟอร์เก็ตมีน็อตสีม่วงกับสีชมพูที่เธอชอบ

ห้องทำงานของเธอก็โดนใครบางคนจัดใหม่อีกต่างหาก มองๆด้วยความงุนงง กำลังจะไปถามณชาที่เคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ แต่แค่หันกลับมาก็เจอกับใบหน้ายิ้มแย้มของโซฟี

“นานา เธอมาสักที ห้องทำงานที่ฉันจัดให้เธอชอบไหม?”

นี่นานาถึงนึกขึ้นได้ เมื่อวานโซฟีคงจะมาทำงานที่สตูดิโอแล้ว พยักหน้าตอบ: “ชอบ ดอกไม้นี่สวยจัง”

“ฉันจำได้ว่าตอนอยู่ปารีส เธอชอบฟอร์เก็ตมีน็อตประเภทนี้ที่สุดเลย” โซฟีเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ “ฉันเห็นของมากมายในห้องทำงานของเธอจัดวางเอาไว้อย่างลวกๆ ไม่ได้ตั้งใจวางเอาไว้เท่าไหร่ จึงช่วยเธอจัดให้เป็นระเบียบหน่อย ดูดีขึ้นเยอะเลย”

นานารู้สึกว่าการจัดวางของเมื่อก่อนกับตอนนี้จะเป็นยังไงก็ได้ เพียงแต่เธอชินกับตำแหน่งเดิมไปแล้ว โซฟีมาช่วยเธอปรับเปลี่ยนอย่างนี้ พวกอุปกรณ์ที่จำเป็นในการทำงานเธอก็ไม่รู้จะไปหามาจากไหน

แต่เธอคงตำหนิโซฟีไม่ได้ แค่ยิ้มๆ แล้วนั่งลงไปที่หน้าโต๊ะทำงานถามขึ้น: “เมื่อวานมาทำงานรู้สึกยังไงบ้าง ชอบห้องทำงานของตัวเองไหม?”

โซฟีตอบอย่างเบิกบาน: “ฉันชอบที่นี่มาก เพียงแต่ฉันอยากทำงานออกแบบในห้องเดียวกับเธอ เธอไม่ต้องเตรียมห้องทำงานส่วนตัวไว้ให้ฉันโดยเฉพาะหรอก”

“อ้อ ที่สตูดิโอฉันทำงานออกแบบกันตามลำพังน่ะ ถึงยังไงห้องทำงานของเธอก็อยู่ข้างห้องฉันนี่นา มีเรื่องอะไรก็แค่ใกล้ๆ” นานาพูดๆแล้วก็เริ่มก้มหน้าดูแบบร่างที่อยู่บนโต๊ะ

โซฟีจึงใช้มือบังแบบร่างของเธอเอาไว้พูดขึ้น:

“เมื่อก่อนตอนอยู่ที่สตูดิโอของเอ็มม่า เราก็ทำงานในห้องเดียวกัน ทำงานร่วมกันได้ดีมากๆเลยนะ”

นานาจึงต้องมองไปที่เธออีกครั้ง: “เมื่อก่อนเราเป็นนักเรียน มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่จะมีห้องทำงานส่วนตัว”

“แต่ว่า......”

นานาพูดแทรกเธอขึ้นมา: “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ก็รีบไปทำงานเถอะ มีงานออกแบบอีกเยอะเลยนะที่ต้องเร่งมือทำ”

โซฟีเก็บมือของตัวเองกลับมาอย่างจำใจ ถามต่อ: “ทำไมเมื่อวานเธอถึงไม่มาล่ะ ที่บ้านมีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?”

“อืม ลูกมีปัญหานิดหน่อย”

โซฟีจึงรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง: “อธิเป็นอะไร ไม่สบายเหรอ?”

นานาตอบกลับไปอย่างคลุมเครือ: “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ยังดีที่เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“งั้นก็ดี” โซฟียิ้มให้เธอ “งั้นฉันไปร่างแบบแล้วนะ ตอนเที่ยงกินข้าวกัน”

นานาทำท่า OK ให้เธอ แล้วก้มหน้าปรับแก้แบบร่างในทันที

โซฟีเพิ่งจะออกไปจากห้องทำงานของเธอไม่นาน ณชาก็หอบพัสดุจำพวกเอกสารหลายฉบับเข้ามา ส่งไปให้เธอ: “พี่นานาคะ นี่เป็นพัสดุของพี่ทั้งหมดค่ะ”

“อื้ม เธอวางไว้ก่อน” จู่ๆนานาก็นึกถึงอะไรบางอย่างจึงเงยหน้าขึ้นมาพูดต่อ “ต่อไปตอนที่พี่ไม่อยู่ เธอเป็นคนรับผิดชอบล็อกห้องทำงานของพี่นะ อย่าให้ใครเข้ามา”

“รวมถึงโซฟีเพื่อนสนิทพี่ด้วยใช่ไหม?” ณชาถามด้วยความขุ่นเคือง

นานาพอฟังออกเหมือนเธอจะไม่ค่อยพอใจโซฟีเท่าไหร่ จึงถามขึ้น: