บทที่ 527 ทะเลาะๆกันก็จะจืดจางไปเอง

มาร์ชวิเคราะห์ออกมา:

“ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งคือเธอแสดงได้แนบเนียนเกินไป ถึงจะหมดหนทางติดสินบนผู้เชี่ยวชาญที่ทำการประเมิน แต่อาจจะมีคนที่อยู่เบื้องหลังคอยสอนโรซี่ สอนเธอว่าควรจะแกล้งเป็นบ้ายังไง”

ตอนที่เขาพูด แววตาก็แสดงความกังวลออกมาอย่างชัดเจน

นานาถาม: “คนที่สอนเธอจะเป็นใครได้บ้าง?”

“ไม่รู้น่ะสิ” มาร์ชไม่ได้พูดความกังวลในใจออกมา แต่สิ่งที่กลัวที่สุดนอกจากเคนท์กับกิ่งแล้ว ยังมีใครก็ไม่รู้ที่คอยช่วยโรซี่อยู่ลับๆ และศักยภาพของคนๆนี้ก็ดูถูกไม่ได้ด้วย

……

โซฟีมาถึงด้านในของผับที่อยู่ใจกลางเมืองริมทะเลสาบแล้ว ก็มีลุงผมขาวโพลนที่นั่งอยู่ตรงมุมกวักมือมาทางเธอ

เธอเดินเข้าไปนั่ง ทักทายลุงคนนั้นเล็กน้อย

ลุงสั่งค็อกเทลที่เหมาะกับผู้หญิงมาให้เธอดื่ม แล้วคุยกับเธอไปเรื่อยเปื่อยจนเธอคลายความประหม่าและความกังวลลงได้

เธอจึงเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในระหว่างที่ได้อยู่กับนานาในช่วงนี้ รวมไปถึงบางเรื่องที่รับรู้ได้จากความรู้สึกของตัวเองต่างก็บอกลุงคนนี้ไปหมด

บุคลิกของลุงผมขาวคนนี้ดูเป็นคนมีความรู้ท่าทีสง่าผ่าเผย การพูดการจาไม่เหมือนคนทั่วๆไป ช่วยเธอวิเคราะห์อย่างใจเย็น ทำให้เธอเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง รู้แล้วว่าตัวเองควรจะทำยังไง

เธอได้รู้จักลุงคนนี้ในช่วงที่นานาไม่ได้มาหาเธอ

ตอนนั้นเธอกลัดกลุ้มใจจึงลงไปเดินเล่นที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆเขตชุมชน เวลาที่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตมักจะเจอลุงคนนี้เลือกของอยู่ที่โซนสินค้านำเข้าเสมอๆ

เธอก็ชอบเดินเล่นอยู่ในโซนอาหารนำเข้าเช่นกัน ได้ซื้อเครื่องปรุงรสของฝรั่งเศสนิดๆหน่อยๆ

มีวันหนึ่งเธอหยิบกระป๋องเครื่องปรุงรสของฝรั่งเศสขึ้นมา แล้วอ่านคำอธิบายภาษาฝรั่งเศสด้านหลังออกเสียง ทำให้ลุงคนนี้ซึ่งอยู่ข้างๆพอดีตอบเธอเป็นภาษาฝรั่งเศสกลับมา

ทำให้เธอทั้งประหลาดใจ และตกใจในเวลาเดียวกัน สัญชาตญาณที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เอาแต่คิดจะหนีไปให้ไกลๆเพียงอย่างเดียว

แต่ตอนที่เธอลนลานจะวิ่งหนีดันชนเข้ากับชั้นวางสินค้าที่อยู่ด้านหลังล้มลงไป สร้างความตื่นตกใจให้กับพนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ต

ผลิตภัณฑ์สินค้านำเข้าแพงๆบนชั้นหล่นลงมาแตกหมด พนักงานจึงควบคุมตัวเธอเอาไว้ให้เธอชดใช้ค่าเสียหาย

แต่เธอไม่มีเงินชดใช้ ควบคุมสติอารมณ์ไม่ได้ไม่รู้จะทำยังไงดี

พนักงานให้เธอบอกคนในครอบครัว แต่เธอไม่อยากให้นานามา

เธอรู้ว่าตนเองสร้างปัญหาอีกแล้ว ถ้านานารู้คงยิ่งไม่อยากสนใจเธอ

ก็ตอนที่พนักงานกำลังจะแจ้งตำรวจ ลุงคนนี้กลับก้าวออกมาอย่างกล้าหาญ ชดใช้ค่าเสียหายแทนเธอ พาเธอออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต

ลุงถามเธอว่าบ้านอยู่ไหน แต่เธอยังจมอยู่ท่ามกลางความเสียใจที่ตัวเองได้ทำผิดพลาดไป ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ในตอนนั้นโซฟีโดนลุงคนนี้พามาถึงริมทะเลสาบใจกลางเมืองด้วยสมองที่ว่างเปล่า คำพูดที่ลุงปลอบใจเธอมาตลอดทาง ไม่ได้เข้าหูเธอเลยสักประโยค

มาถึงริมทะเลสาบ มองเห็นระลอกคลื่นเหนือผิวน้ำใสแจ๋วที่อยู่ใต้แสงไฟ เธอแค่อยากจะกระโดดลงไปในทะเลสาบ ทำให้ตัวเองกลายเป็นปลาตัวน้อยที่ไร้ความกังวล

ลุงจึงดึงเธอเอาไว้อย่างหนักแน่น รู้สึกได้ว่าเธอจะกระโดดลงไปในทะเลสาบ พูดขึ้น: “แม่หนู อย่าทำเรื่องโง่ๆเชียวนะ เจอเรื่องยากๆหรือเรื่องที่ไม่น่ายินดีอะไรก็บอกลุงได้ บนโลกนี้ไม่มีปัญหาที่แก้ไขไม่ได้หรอก ลุงช่วยเธอได้นะ”

ตอนนี้โซฟีจึงได้สติกลับมา มองไปทางลุง ถามด้วยความสับสน:

“ลุงช่วยฉันได้เหรอ?” แค่พูดออกไปจู่ๆเธอก็น้ำตาคลอด้วยความน้อยใจสุดๆ