บทที่ 550 ไม่ได้ตายดีแน่

“งั้นฉันควรทำยังไงดี ยอมรับความจริงกับเขาตอนนี้เหรอ” กิ่งนั่งอยู่ขอบเตียงไม่ขยับ รู้สึกว่าโดนเคนท์สั่งไปสั่งมา อยู่ภายใต้อำนาจเขา ค่อยแต่รับคำสั่งจนเป็นความเคยชิน

ภูผาพูดว่า: “มันยังไม่ใช่เวลาที่จะพูดความจริง คุณควรถามคนใกล้ตัวของเคนท์ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ค่อยกลับไปก็ยังไม่สาย”

กิ่งยังคิดไม่ออกหันมองเขาว่า: “แล้วเมื่อไรถึงจะเปิดเผยความจริง ฉันหมดความอดทนแล้ว โรซี่ก็ไม่อยู่แล้ว แล้วทำไมคุณยังบอกไม่ถึงเวลา”

ภูผาตบลงไปที่หัวเธอ ถามว่า: “คุณอยากให้เขารีบตายขนาดนั้นเลยเหรอ คุณไม่เคยอ่อนไหวต่อเขาเหรอ”

กิ่งตอบโต้ทันทีว่า: “อ่อนไหวเหรอ คุณรู้นี่ ฉันรู้สึกขอบคุณคุณ และก็รักคุณ เพื่อคุณฉันยอมใช้ชีวิตตัวเองทั้งชีวิต คุณยังไม่เชื่อฉันเหรอ”

“กิ่ง คุณทำได้ดีมาก” ภูผาเสียงอ่อนโยนลงพูดว่า “ฉันไม่ใช่ไม่เชื่อคุณ แต่ฉันค่อย ๆ เดินมาถึงวันนี้ จนกระทั่งมีอำนาจที่จะแก้แค้นตระกูลกรภัควัฒน์ จะให้เคนท์ที่เกิดมาก็วาสนาดีได้ลิ้มลองดูว่ารสชาติของหมาจนตรอกเป็นยังไง ฉันไม่ต้องการให้เขาตาย แต่ต้องการให้เขาตายทั้งเป็น”

กิ่งมองคนที่ผมขาวทั้งหัวที่อยู่ตรงหน้า ชายที่ผิวก็หย่อนยานแล้วคนนี้ เขาใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อความแค้นมันคุ้มเหรอ

เธอรู้ว่าตัวเองติดหนี้เขา ตอนนั้นถ้าหากว่าไม่มีเขา เธออาจจะอดตายไปนานแล้วก็ได้ และก็ไม่มีโอกาสเรียนจบ ยิ่งไม่มีโอกาสเข้าไปVE Group เป็นผู้ช่วยของเคนท์ แต่ตอนนี้แม้แต่ลูกของตัวเองก็สูญเสียไปแล้วด้วย มันคุ้มค่าจริงเหรอ

“ภูผา คุณเคยคิดไหม ว่าตอนนี้พวกเราแก่แล้ว รอคุณแก้แค้นแล้ว พวกเรายังเหลืออะไรไหม” เธอพูดอย่างเสียใจ “โรซี่ตายอย่างโหดร้ายเกิน โดนเผาตายทั้งเป็น ตอนที่ตายตัวคดงอเป็นก้อน เผาดำจนเป็นเถ้าถ่าน......”

เธอร้องไห้น้ำตาเหมือนสายฝนจนพูดต่อไปไม่ได้

ภูผาปล่อยเธอ เสียงก็แหบแห้งพูดว่า: “อย่าร้องไห้ ฉันจะแก้แค้นให้โรซี่ของพวกเรา ใครที่เคยทำร้ายเธอไม่ได้ตายดีแน่”

……

ก่อนที่กิ่งจะขับรถกลับบ้าน ได้แอบถามคนรับใช้ในบ้านแล้ว

ตอนที่เธอไม่อยู่ มีนาอ้างว่ามาส่งชุดสูท พามาร์ชและชาร์วีไปพบเคนท์

พวกเขาได้คุยกับเคนท์ถึงเรื่องที่โรซี่คลอดลูกที่ต่างจังหวัด เพื่อต้องการให้เคนท์เขายอมรับเด็กคนนั้น แต่ก็โดนเคนท์ปฏิเสธแล้ว

เธอก็เล่าความจริงทั้งหมดของเรื่องนี้ให้กับภูผา ดูปฏิกิริยาของภูผาแล้วเหมือนจะให้ความสนใจต่อเด็กคนนั้นมาก

“ถ้าพวกเขาไม่ไปหาเคนท์ ฉันก็ลืมเด็กตัวปัญหาคนนั้นไปแล้ว” ตอนนี้กิ่งไม่เกลียดเด็กคนนี้แล้ว แต่กลับอยากจะรับเลี้ยงเด็กคนนี้ “ตอนนี้เธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวที่โรซี่เหลืออยู่ คุณไม่ต้องคิดที่จะใช้เด็กคนนี้เป็นเครื่องมืออีก”

“ไม่หรอก ฉันนี่สิถึงจะเป็นคุณตาที่แท้จริงของเด็กคนนั้น หวังแต่ให้เด็กคนนี้อยู่ดีมีสุข สืบทอดตระกูลพงศ์ภูริโสภณของพวกเรา”

“แล้วคุณไม่รังเกียจหน้าตาของเธอเหรอ” กิ่งถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ภูผาหัวเราแล้วพูดว่า: “ไม่ว่าเธอจะมีหน้าตาเป็นยังไง ในตัวเธอมีเลือดของพวกเราอยู่ครึ่งหนึ่งนะ เคนท์ไม่ยอมรับเด็กคนนี้ก็ดี ฉันจะหาทางรับเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้ข้างกาย”

ได้ยินเขาพูดอย่างนี้ กิ่งก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก คิดตลอดทางที่กลับบ้าน ควรเผชิญหน้ากับเคนท์ยังไง พูดยังเพื่อไม่ให้เขาจับผิดได้

เธอเดินเข้าไปที่ห้องรับแขก ก็เห็นเศษแก้วน้ำชาและเก้าอี้ที่ล้มอยู่ ไม่มีคนรับใช้กล้าเข้ามาเก็บกวาด

เคนท์โมโหจนกระหืดกระหอบนั่งสูบซิการ์อยู่บนโซฟา รู้ว่าเธอกลับมาแล้ว ถามขึ้นว่า: “ไปไหนมา ทำไมได้รับข้อความจากฉันแล้วพึ่งกลับมาตอนนี้”