บทที่ 552 ภายนอกดูดี

นานาพูดอย่างจริงจังว่า “คุณต้องการอะไรพูดมาได้นะคะว่าจะให้พวกเราจ่ายเท่าไรก็ได้ค่ะ”

“ใช่ค่ะ หาญาติพี่น้องคนอื่นของเด็กไม่ได้แล้วจริงๆ”

“คุณคุณภูผาของพวกเราไม่ได้หวังเงินจากการทำการกุศลหรอก” ชายอายุประมาณ30ที่อยู่ข้างของภูผาพูด

ภูผาพูดกับนานาว่า: “เขาเป็นผู้ช่วยของผม และท่านอื่นคือสมาชิกของสมาคมการกุศลสำหรับเด็ก พวกเราก็มาทำการกุศลที่โรงพยาบาลเด็กเหมือนกัน บังเอิญได้รู้ปัญหาของเด็กคนนี้พอดี พวกเราทุกคนก็ได้ทำการตรวจจับคู่ไขกระดูกกับเด็กแล้ว มีแค่ฉันที่มีไขกระดูกที่เหมาะสม นี่ก็ถือว่าเป็นพรหมลิขิต ”

นานามองว่าคุณภูผาคนนี้ดูเป็นคนจิตใจดี แล้วก็เป็นนักการกุศล นี่ก็เป็นโชคของยิ้ม รู้สึกขอบคุณอย่างซาบซึ้งว่า: “ขอบคุณมากนะคะ เด็กคนนี้มีทางช่วยให้รอดแล้ว”

ภูผาถามว่า: “พ่อแม่ของเด็กคนนี้ตายยังไงเหรอ ทำไมถึงเหลือคุณที่เป็นน้าแค่คนเดียว”

นานาก็ไม่รู้จะตอบยังไงดี พูดคลุมเครือว่า: “พ่อของเด็กฉันก็ไม่เคยเห็น หรือจะพูดว่าหาไม่เจอ.....สำหรับแม่ของเด็กเสียเนื่องจากอุบัติเหตุ.......”

“ดังนั้นคุณก็ไม่สะดวกรับเลี้ยงเด็กคนนี้ ถึงเอาเด็กไปส่งที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเหรอ” ภูผาไม่รอให้เธอพูดจบก็ถามขึ้นอีก

“น่าจะพูดอย่างนั้นได้” นานารีบพูดขึ้นว่า: “เด็กคนนี้เป็นที่รักใคร่ของคนที่พบเจอ แม้ว่าในตอนนี้ฉันไม่สามารถเลี้ยงเธอไว้ข้างกาย แต่ก็หวังว่าอาการป่วยของเธอจะรักษาให้หายได้ เติบโตแข็งแรงเหมือนเด็กคนอื่นเขา แค่รักษาให้เธอหายดีขึ้นเสียเงินเท่าไรฉันก็ยอม”

ภูผาหัวเราะพูดว่า: “ฉันบริจาคไขกระดูกให้เด็กได้ แต่ฉันไม่ต้องการเงิน แต่มีเงื่อนไขแค่ข้อเดียว”

นานาถามว่า: “เงื่อนไขอะไรคะ”

ในขณะที่ภูผากำลังจะบอกเงื่อนไขออกมา ผู้ช่วยของเขาก็ได้ห้ามเขาไว้ว่า: “คุณภูผา การบริจาคไขกระดูกมีผลเสียต่อร่างกายของท่าน การบริจาคไขกระดูกไม่เหมือนตอนตรวจเช็ด ไม่เพียงแค่เจาะเลือดเพียงเล็กน้อยแค่นั้น ท่าน.......”

ภูผายกมือขึ้นห้ามเขาพูดอีก “ร่างกายของฉัน ฉันรู้ดี บริจาคให้เด็กแค่นี้ไม่มีปัญหา”

นานากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ รีบพูดขึ้นว่า: “คุณมีเงื่อนไขอะไรบอกมาได้เลยค่ะ ถ้าเป็นสิ่งที่ฉันสามารถทำได้ก็ไม่มีปัญหา”

ภูผาพูดต่ออีกว่า: “ถ้าเด็กคนนี้ใช้ไขกระดูกของฉันเปลี่ยนถ่ายสำเร็จ ฉันอยากรับเลี้ยงเด็กคนนี้ เงื่อนไขนี้คุณน่าจะตัดสินใจได้ไม่ยากนะคะ”

“คุณต้องการรับเลี้ยงยิ้ม” นานามองไปทางเด็กที่เล่นของเล่นอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก็ไม่รู้จะตัดสินใจแทนเด็กอย่างไงดี “แล้วทำไมคุณถึงต้องการรับเลี้ยงเธอค่ะ”

ตอนนี้คุณภูผาคนนี้ดูไม่เหมือนคนร้าย แต่พอเธอนึกถึงประสบการณ์ที่ พลเจอหลังจากที่โดนรับเลี้ยง ก็รู้สึกกลัว

พวกคนรวยที่ดูเหมือนทำการกุศล ภายนอกดูดี แล้วใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังของพวกเรามีความชอบแปลกๆหรือจุดประสงค์อะไร

“พูดตรง ๆน่ะ ชีวิตผมเร่ร่อนทั้งชีวิต ไม่มีลูกไม่มีเมีย ในเมื่อถูกชะตากับเด็กคนนี้ก็อยากรับเลี้ยงเธอ เมื่อถึงยามแก่เฒ่าก็จะมีลูกสักคน” ภูผาดูเหมือนจะมีความจริงใจ

นานาพูดอย่างระมัดระวังว่า: “คุณภูผา คุณว่าอย่างนี้ดีไหม รักษายิ้มให้หายก่อน สำหรับเรื่องรับเลี้ยง รอให้ยิ้มดีขึ้น พวกเราค่อยเดินเรื่องตามขั้นตอนของกฎหมาย ถ้าหากคุณมีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับการรับเลี้ยงเด็ก ฉันก็ไม่ขัดข้องที่คุณจะรับเลี้ยงยิ้ม ถ้าเธอจะมีครอบครัวที่มั่นคงก็จะดีไม่น้อย”

ภูผาหัวเราะแล้วตบลงที่ต้นขาตัวเอง “ได้สิ คุณเป็นคุณน้า ที่มีความรับผิดชอบมาก ถ้าหากคุณไม่วางใจ ถ้าตอนฉันรับเลี้ยงเธอแล้ว คุณไปเยี่ยมเธอได้ตลอดเวลา เมื่อกี้คุณเรียกเธอว่าอะไรนะ”

“ยิ้ม เป็นชื่อเล่นที่ฉันตั้งให้เธอ ชื่อจริงยังไม่ได้ตั้ง” นานาพูด

ภูผาตอบ ออ ไปคำหนึ่ง ผู้ช่วยของเขาพูดอย่างอารมณ์เสียว่า: “คุณกล้าสงสัยความสามารถในการรับเลี้ยงเหรอ เป็นบุญของเด็กคนนี้มากแค่ไหนที่คุณภูผาของเราจะรับเลี้ยง”

นานารีบพูดว่า: “ไม่ใช่ ไม่ใช่ค่ะ ฉันได้สงสัยฐานะการเงินของคุณภูผา แต่การรับเลี้ยงเด็กไม่เพียงแค่มีเงินก็พอ ยังต้องมีความรัก ความอดทน และยังต้องมีความรับผิดชอบอีกมากมายนะคะ.....”