บทที่ 553 เลือดไหลแล้ว

ทุกครั้งที่ต้องผ่านทางแยกก็มีเวลาให้เขาคิดมาก มีเพียงไม่กี่วินาทีที่จะตัดสินใจตรงไปหรือเลี้ยว

นานาจับหมอนไว้อย่างแน่นทั้งสองมือ ข้างนอกทั้งลมทั้งฝน เห็นรถที่กำลังจะเสียหลัก อยากจะสงบสติลงมาก็ไม่ง่ายเลย ความกลัวทำให้เธอควบคุมให้ร่างกายหยุดสั่นไม่ได้

เธอได้ลองโทรหามาร์ชอีกครั้ง ก็ยังอยู่ในเขตที่ไม่มีสัญญาณ

“เลี้ยวซ้าย เลี้ยวซ้าย” บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ข้างของปาร์คร้องขึ้นมาที “ฉันจำได้ไปตามทางนี้ถึงนอกเมืองจะมีโรงงานทำอิฐ ถนนเส้นนั้นมีเศษอิฐเยอะเลย น่าจะช่วยชะลอความเร็วของรถเราได้บ้าง”

“ได้ คุณจำไม่ผิดนะ” ปาร์ครีบหักไปทางซ้าย

“ทำไม่ผิดหรอก”

รถวิ่งไปไม่นาน ก็เห็นบนถนนมีเศษอิฐเยอะจริงๆ ความเร็วของรถก็ค่อยๆชะลอลง

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะโล่งอก ก็เห็นด้านหน้าไม่มีถนนแล้ว มีแต่กำแพงอิฐ

“โอ๊ย พวกเรากำลังจะชนแล้ว” บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ข้างของปาร์คร้องอย่างเสียงดัง

นานาหลับตาอย่างหมดหนทางและงอตัวลง ในใจมีแค่ความคิดเดียว เด็กในท้องอย่าได้เป็นอะไรไป

ปาร์คตัดสินใจตอนสุดท้ายแล้วหมุนพวงมาลัยอย่างเร็ว ในความคิดของเขาคิดว่าชนต้นไม้ดีกว่าชนกำแพง ก็เลยชนเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ

ได้ยินเสียงดัง ผวั๊ก ต้นไม้ก็หักเป็นสองท่อน รถก็หยุดลงได้สักที

ถุงลมนิรภัยหน้ารถก็เปิดออกหมด แต่ปาร์คกระแทกกับพวงมาลัยจนสลบก่อนที่ถุงลมนิรภัยจะทำงาน

บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ข้าง ปาร์คก็กระแทกคนมึนงงไปทันที บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่แถวหลังป้องกันนานาไว้อย่างดี

ในระหว่างที่รถชนนานาถือว่าโดนกระแทกน้อยที่สุด หลังจากที่รถหยุดลงเธอได้สติคนแรก ดึงบอดี้การ์ดคนที่ใช้หลังปกป้องเธอไว้ถามว่า: “เธอไม่เป็นไรนะ รถหยุดแล้ว พวกเรารีบลงจากรถกันเถอะ”

บอดี้การ์ดคนนั้นแค่รู้สึกปวดกระดูกที่หลัง หน้าผามีรอยถลอกนิดหน่อย พยายามนั่งกลับไปที่นั่งเดิม ว่า: “ผมยังดี ไม่เป็นอะไรมาก รีบดูด้านหน้าก่อนว่าเป็นยังไงบ้างแล้ว”

นานาได้ลองผลักประตูออก รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย กลั้นความรู้สึกที่อยากจะอาเจียนเอาไว้ ดึงประตูด้านหน้าเปิดออก แล้วร้องกรี๊ดขึ้นมาว่า: “เลือด......ปาร์คเลือดไหลแล้ว”

บอดี้การ์ดที่ตามเธอได้ประคองเธอไว้ ไม่ให้เธอเข้าใจ แล้วรีบโทรแจ้งความ เรียกรถพยาบาล

เธอสั่นไปทั้งตัวแล้วถามว่า: “ปาร์คกับเพื่อนร่วมงานคุณคงไม่เป็นอะไรนะ พวกเขา......พวกเขาแค่บาดเจ็บใช่ไหม”

บอดี้การ์ดประคิงเธอไม่ด้านหนึ่งพูดว่า: “คุณมีนาครับ คุณไม่ต้องกลัวนะครับ เดี๋ยวผมไปดูสถานการณ์ของพวกเขาก่อน ดูว่าจะประถมพยาบาลก่อนไหม”

นานารีบพยักหน้า “รีบไปค่ะ”

บอดี้การ์ดคนนั้นตรวจเช็ดดูแล้ว พวกเขายังมีลมหายใจอยู่ ปาร์คบาดเจ็บหนักหน่อย บอดี้การ์ดอีกคนแค่ชนจนสลบไป ผลักไม่กี่คนก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว

บอดี้การ์ดทั้งสองคนได้ยกปาร์คลงจากรถ เห็นเสื้อผ้าช่วงบนของเขาโดนเลือดเปียกจนแดงไปหมด

นานาเห็นแล้วรู้สึกตกใจ หันไปอ้วกไม่หยุด

รถตำรวจและรถพยาบาลก็มาถึงอย่างรวดเร็ว ตอนที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยยกปาร์คขึ้นรถพยาบาล ปาร์คก็ได้สติฟื้นมาแล้ว ความรู้สึกของเขาไม่ได้เลอะเลือน

หน่วยกู้ภัยได้ทำการตรวจสอบในลำดับแรกให้เขา คือคางได้ชนกับพวงมาลัย หนังไต้คานลอกออกหมด เลือดจึงไหลออกมาอย่างเยอะ ตอนนี้ได้ห้ามเลือดไว้แล้วไม่ได้สาหัสมาก

มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งส่งนานากลับไป อีกคนขึ้นรถกู้ภัยตามปาร์คไปด้วย

นานากับถึงคฤหาสน์ ป้าโบว์และแก้วเห็นแค่เธอและบอดี้การ์ดคนเดียว ไม่เห็นปาร์ดและบอดี้การ์ดอีกคน

และคนที่กลับมาพร้อมนานาบนหน้าผากมีก็บาดแผล สีหน้าของนานาก็ไม่ดี ป้าโบว์รีบถามว่า: “เป็นอะไรเหรอ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ”