บทที่ 556 ต้องมีชีวิตอยู่นะ

“นายหญิงรอง นายหญิงรอง แล้วนี่คุณจะไปที่ไหน” ป้าโบว์ออกมาจากห้องครัว เห็นเธอรีบร้อนมาก รีบเดินเข้าไป

ในใจของนานาไม่เคยกลัวมากขนาดนี้มาก่อน อยากเดินอ้อมป้าโบว์ พูดไม่ได้ศัพท์ว่า: “ฉัน.....ฉันจะไป จะไปหามาร์ช เขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้นะ ห้ามเป็นอะไรนะ”

“คุณมาร์ชจะเกิดเรื่องอะไร” ป้าโบว์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เขา ฉันไม่รู้......ป้าอย่าห้ามฉัน ฉันจะไปนั่งรถไฟ จะไปตอนนี้........” นานาพูดพร้อมกับมองหากุญแจรถรอบทิศ

ป้าโบว์ก็เดินวนตามเธอ ไม่รู้ว่าจู่ ๆ เธอเป็นอะไรไป รีบเรียกแก้ว มา ให้เธอรีบไปหาบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกสองคนนั้น

ในสุดนานาก็นึกขึ้นได้ว่ากุญแจรถแขวนอยู่บนกำแพงที่อยู่ใกล้ประตู หยิบกุญแจรถได้คันหนึ่ง ก็จะไปที่สถานีรถไฟ

ป้าโบว์พูดอย่างเป็นห่วงว่า: “นายหญิงรอง แล้วคุณจะไปหาคุณมาร์ชที่ไหน แล้วจะนั่งรถไฟไปเหรอ แต่คุณใส่แบบนี้ไปนั่งรถไป อย่างน้อยก็ต้องมีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนและพวกของใช้ด้วยสิ......”

“ไม่เป็นไร ไม่ทันแล้ว ฉันจะรีบไปหาเขา” นานาวิ่งไปถึงที่ประตูแล้ว ก็โดนบอดี้การ์ดของคนที่แก้วเรียกมาดักไว้

นานาโมโหว่า: “พวกคุณจะทำอะไร หลบไป ถ้ายังไม่หลบฉันจะไล่พวกคุณออกหมดเลย”

ป้าโบว์เห็นว่าห้ามเธอไม่อยู่ ก็ส่งสายตาให้กับบอดี้การ์ดทั้งสองคน พูดอย่างเสียใจว่า: “นายหญิงรอง คุณใจเย็นๆก่อน ฉันก็เป็นห่วงคุณและเด็กในท้องของคุณ ไม่ว่าคุณมาร์ชเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ เขาก็ไม่หวังจะเห็นคุณเกิดเรื่อง คุณจะไปหาเขาก็ได้ แต่ควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน และควรที่จะเอาของใช้จำเป็นไปด้วย”

นานาพอได้สงบสติได้บ้าง ว่า: “ได้ ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเก็บของใช้หน่อย”

พูดแล้วเธอก็รีบขึ้นชั้นสอง ภาวนาในใจ มาร์ช อย่าเป็นอะไรไปนะ และห้ามเกิดอะไรขึ้นนะ

ก่อนนานาออกจากบ้าน ก็ไม่วางใจสั่งป้าโบว์และแก้วไว้ว่า: “อธิก็รบกวนพวกคุณแล้วนะคะ และพวกคุณต้องเปิดมือถือไว้ตลอด24ชั่วโมง ถ้ามาร์ชโทรมาพวกคุณ ก็รีบบอกฉัน”

ป้าโบว์และแก้วตอบรับ แต่จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าคุณชายเกิดอะไรขึ้น แต่รู้สึกได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ ไม่อย่างนั้นนายหญิงรองก็คงไม่กังวลมากขนาดนี้

เมื่อถึงสถานีรถไฟ นานาและบอดี้การ์ดทั้งสองคนซื้อตั๋วรถไฟ หลังจากขึ้นรถแล้วเห็นว่าในรถไฟตู้นี้ผู้โดยสารน้อยมาก

เธอดูมือถืออีกครั้งเห็นมีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย และยังมีข้อความอีกสิบกว่าข้อความ เป็นของเซทท์ทั้งนั้น ดูแล้วป้าโบว์น่าจะบอกกับเซทท์ว่าเธอจะไปอำเภอจี แล้ว

เธอตอบกับเซทท์เพียงแค่ว่า “เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่ไปหาเขาไม่ได้”

ขณะเดียวกันเธอเห็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณ20ต้นๆ ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ น้ำตาไหลไม่หยุด หยิบทิชชูยื่นให้

เด็กสาวคนนั้นกล่าวขอบคุณแล้ว ก็ร้องไห้ขึ้นร้องโศกเศร้า

นานาถามขึ้นว่า: “เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ”

หญิงสาวร้องไห้สระอึ้งส่ายหัวว่า: “แฟนของหนูน่าจะเกิดเรื่องแล้ว......ปีนี้เขาเรียนอยู่4ใกล้จบแล้ว บอกว่าจะมาเป็นครูอาสาฝึกสอนอยากบนเขาเพื่อเป็นการฝึกฝนตัวเอง.....หนูอยากห้ามเขาก็ห้ามไม่ได้ ก่อนที่เขาจะไปฝึกสอนที่อำเภอจีก็ได้ขอหนูแต่งงานแล้ว บอกว่าหลังเรียนจบก็จัดงานแต่งให้เรียบร้อย ตอนนั้นหนูกำลังงอนก็เลยไม่ได้ตอบตกลง ก็บอกว่ารอเขาไปฝึกสอนกลับมาค่อยคุยกัน.......แต่คิดไม่ถึง....คิดไม่ถึงว่าหมู่บ้านเขาไปฝึกสอนโดนดินถล่มพังทลายหมดแล้ว......หนูเสียใจมาก ไม่รู้ว่าเขาจะ.......”

นานารีบตัดบทเธอพูดว่า: “ไม่หรอก จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

เด็กสาวคนนั้นตาแดงก่ำทั้งคู่มองนานาถามว่า: “เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ”

“มีชีวิตอยู่แน่นอน พวกเธอจะได้แต่งงานมีลูก จะมีความสุขกันชั่วนิรันดร์” นานาปลอบเด็กสาวคนนี้ ให้กำลังใจเด็กสาว และเป็นการปลอบใจตัวเองด้วย