บทที่ 557 คุณมานี่

ตอนเธอตื่นขึ้นมา มองเห็นท้องฟ้าเริ่มมีแสงสว่าง เริ่มมีแสงอาทิตย์กำลังจะขึ้นสู่ท้องฟ้า

ก็เห็นที่ไกลออกไปมีคนกลุ่มหนึ่งหน้าตาคลุกฝุ่นลงมาจากเขา ได้ยกเปลหลายอันตรงมายังเต็นท์ทางนี้

นานานั่งไม่ติดพื้นรีบลุกขึ้นมา คนในเต็นท์ก็มีคนเห็น ตะโกนเสียงดังว่า: “รีบดูสิ ในที่สุดก็มีคนถูกช่วยออกมาแล้ว”

ทุกคนลุกขึ้นมา หวังว่าจะมีญาติของตัวเองถูกช่วยออกมา ก็ได้ล้อมกันเข้าไป

นานาก็เบียดเข้าไปดู เห็นสองสามคนยกเปลอันหนึ่ง คนบนเปลมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ระดับความบาดเจ็บแตกต่างกันออกไป คนที่บาดเจ็บบนหัวก็ได้ทำแผลมาบ้างแล้ว

แต่คนที่นอนบาดเจ็บอยู่บนเปลไม่มีมาร์ชรวมอยู่ด้วย แต่เธอกลับเห็นเด็กสาวที่นั่งรถไฟมาด้วยกันยกเปลไปแล้วปาดน้ำตาด้วย

นานารีบเดินไปข้างกายเธอ มองผู้ชายที่ฝุ่นเต็มหน้าปะปนไปด้วยเลือด ถามเธอว่า: “คนนี้เป็นแฟนคุณเหรอ บาดเจ็บไม่มากใช่ไหม”

แต่เด็กสาวคนนั้นไม่มีเสียงตอบ แต่ช่วยอีกสองคนร่วมแรงยกเปลไปวางกับพื้นที่ใกล้รถพยาบาล นั่งลงปุ๊บ ปล่อยร้องไห้โฮออกมา

ทันใดนานาก็ทำอะไรไม่ถูก มองไปที่ทีมกู้ภัยข้างกายของเด็กสาวถามว่า: “เธอเป็นอะไรไปเหรอ”

“คนบาดเจ็บบนเปลเป็นชาวบ้าน ไม่ใช่แฟนของเธอ” คนของทีมกู้ภัยพูดเสียงเบาว่า: “แฟนของเธอเสียแล้ว ฟังเด็กในหมู่บ้านพูดว่าแฟนของเขาเพื่อช่วยเด็กนักเรียน ตัวเองโดนดินโคลนซัดไป พวกเราขุดเขาขึ้นมาก็ไม่มีลมหายใจแล้ว”

นานาตกใจจนหน้าซีด ถามเสียงสั่นว่า: “ทำไมเป็นอย่างนี้ แล้วศพของแฟนเธอล่ะ”

คนของทีมหน่วยกู้ภัยพูดว่า: “อ๋อ ตอนนี้พวกเราทำได้แค่รีบเอาผู้บาดเจ็บลงจากเขาก่อน สำหรับศพเหล่านั้นตอนนั้นได้ตั้งไว้ที่ว่างไม่เสียหายของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า รอคนกว่าถนนขึ้นเขาเคลียร์เรียบร้อยแล้วค่อยย้ายลงมาพร้อมกัน”

นานาไม่ฟังทีมกู้ภัยพูดอะไรต่อ อยากรีบขึ้นเขา ขึ้นไปหามาร์ชบนเขา แค่คิดว่ามาร์ชอาจจะเหมือนกับแฟนของเด็กสาว ก็ตัวสั่นจนหยุดไม่ได้

แต่เธอพึ่งหมุนตัวเดินได้สองก้าว ก็รู้สึกเดินไม่นิ่งแล้ว แรงของร่างกายค่อยๆ ลดลง

ขณะที่เธอกำลังจะล้มลงนั้น บอดี้การ์ดที่ติดตามเธอพยุงเธอไว้ “คุณมีนา คุณนั่งพักผ่อนดีกว่า ผู้บาดเจ็บที่ถูกยกลงมาไม่มีคุณมาร์ช พวกเราก็ต้องรอต่อไป”

นานาใช้แรงผลักบอดี้การ์ดออก ตะโกนเสียงดังว่า: “รออะไร บนเขามีคนเสียชีวิตไม่น้อย ศพของคนเหล่านั้นยังไม่สามารถยกลงมาได้ ฉันต้องขึ้นไปดู ถ้าเกิดมาร์ชเขา.......”

ตอนที่เธอฟังไม่เข้าคำห้ามของทุกคน แล้วจะเดินขึ้นเขานั้น จู่ ๆ ได้มีเสียงที่คุ้นเคยดังจากหลังของเธอว่า “นานา”

เธออึ้งไปทันที ยังนึกว่าตัวเองฟังผิดไป

มองตามบอดี้การ์ดของเธอไปทางเสียง ร้องว่า: “คุณมาร์ช......เป็นคุณจริงๆด้วย”

นานาค่อย ๆ หันตัว เห็นเงาที่คุ้นเคย กำลังวางเปลที่อยู่ในมือลง เปลนั้นนอนอยู่คือเด็กที่บาดเจ็บ

เขาห่างเธอเพียงเมตร สองเมตร แต่เธอเกือบมองเขาไม่ออก ตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นสีดินโคลนทั้งหมด ดูสีเสื้อผ้าเดิมไม่ออกแล้ว

บนหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยโคลน นอกจากตาคู่นั้น หน้าตาก็ดูไม่ออกแล้ว

มาร์ชตกตะลึงมองนานาไว้ ไม่ขยับเลย

เขาสองคนเผชิญหน้ากัน เหมือนคนรอบข้างไม่มีคนอยู่ เสียงรอบข้างหายไปหมด