บทที่ 558 ตามที่คาดไว้

นานาจับมือเขาออก เงียบขรึมลง มองไปทางที่เด็กสาวคนนั่งร้องไห้อยู่ รู้สึกไม่สบายใจ

มาร์ชพูดขึ้นอีก ว่า: “คุณเห็นผมแล้วก็ควรวางใจได้แล้ว ผมให้บอดี้การ์ดส่งคุณกลับไป ผมกับอาสาสมัครจะไปช่วยบนเขา สถานการณ์บนเขาแย่กว่านี้ร้อยเท่า ตอนนี้ที่ไหนก็ต้องการคนช่วย”

“ฉันไม่ไป” นานาพูดอย่างหนักแน่นว่า: “ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่”

มาร์ชกดไหล่ของเธอไว้ พูดกับเธอว่า: “เชื่อฟังนะ ใครก็รับประกันได้ว่าที่นี่จะปลอดภัยร้อยเป็นเซ็น ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ขึ้นอีกครั้งล่ะ คุณกลับไปก่อน”

นานาตาแดงก่ำส่ายหัวพูดว่า: “ถ้าจะกลับก็ต้องกลับไปด้วยกัน ถ้าคุณจะไปเป็นอาสาสมัคร ฉันก็จะรอคุณอยู่ที่เต็นท์ ดูว่าจะมีอะไรที่ฉันสามารถทำได้บ้าง ขอร้องคุณล่ะ อย่าให้ฉันกลับไปคนเดียวนะ กลับไปก็กินนอนไม่ได้......”

มาร์ชขมวดคิ้ว ลูบหัวเธอ ไม่รู้จะทำยังไงดีกับเธอว่า: “งั้นก็ได้ คุณอยู่ที่นี่ได้ อยู่ที่เต็นท์อย่าไปไหนนะ”

“ฉันสัญญา” เธอเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มว่า

มาร์ชน้ำเสียงดุ ๆ ว่า: “คุณนี่ ห้ามร้องไห้แล้ว เสียงใจมาก็ไม่ดีต่อเด็กในท้อง”

นานายืนขึ้นพร้อมเขา ถามว่า: “บนเขาคงไม่มีอันตรายอีกแล้วมั้ง”

“ฝนก็หยุดแล้ว น่าจะไม่มีอันตรายแล้ว” มาร์ชย้ำเธออีกครั้ง “คุณอยู่ที่นี่อย่าไปไหนนะ”

“คุณดูแลตัวเองนะ” พึ่งจะเห็นเขาปลอดภัย แล้วจะต้องแยกกันอีก นานาไม่อยากแยกกัน แต่ก็รู้ว่าที่นี่มีคนมากมายที่ต้องการความช่วยเหลือ เธอจะเห็นแก่ตัวไม่ได้

เธอมองส่งมาร์ชและหน่วยกู้ภัย อาสาสมัครขึ้นเขาอีกครั้ง หวังว่าถนนที่ขึ้นเขาจะกลับมาใช้ได้เร็วๆ

มองไม่เห็นเงาของมาร์ชแล้ว เธอเดินไปหาเด็กสาวที่นั่งอยู่ ลูบหลังเธอเบา ไม่พูดอะไร อยู่เคียงข้างเธออย่างเงียบ ๆ

รอเธอร้องจนพอ นานาพาเธอเข้าไปในเต็นท์ เอาอาหารแห้งและน้ำให้เธอ บอกให้เธอกินเยอะหน่อย

แม้ว่าเด็กสาวจะไม่ร้องไห้แล้ว แต่ก็ไม่ยอมกินไม่ยอมดื่มเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น

นานาไม่ปลอบเธอแล้ว ปล่อยให้เธออยู่เงียบๆ คนเดียว ตัวเองเดินไปทางทีมแพทย์ที่กำลังดูแลผู้บาดเจ็บ ดูว่ามีอะไรที่พอจะช่วยได้ไหม

สำหรับคนที่บาดเจ็บสาหัส รถของทีมแพทย์ส่งลงไปที่โรงพยาบาลในเมืองแล้ว

รถไม่ใหญ่รอบหนึ่งส่งผู้บาดเจ็บได้สองคน ดังนั้นก็วิ่งไปมาหลายรอบ ผู้บาดเจ็บไม่หนักก็ต้องรอก่อน

นานาช่วยหน่วยพยาบาลป้อนน้ำป้อนข้าวผู้บาดเจ็บ ให้พวกเขารีบฟื้นแรงกายขึ้น

ขณะนี้ได้ยินเสียงของเซทท์ เขากำลังถามว่ามีคนเคยเห็นเธอไหม

นานาเงยหน้ามองไป เห็นเซทท์กำลังถามคนในเต็นท์ ข้างกายเขายังมีอันดาด้วย

เธอรีบโบกมือให้พวกเขา พูดเสียงดังว่า: “เซทท์ อันดา ฉันอยู่ที่นี่ อยู่ที่นี่”

หลังจากพวกเขาลงจากรถไฟ ก็ตามหานานาทีละเต็นท์ทีละเต็นท์ พอได้ยินเสียงเธอปุ๊บ ก็รู้สึกดีใจมากมองตามไป

อันดามองเห็นเธอ วิ่งไปทางเธอ โอบกอดเอาไว้

นานาหัวเราะกอดเธอไว้แน่นว่า: “อันดา ฉันเกือบหายใจไม่ออกแล้ว”

อันดาปล่อยเธอออกแล้วพูดว่า: “ฉันฟังเซทท์พูดว่าเธอตั้งท้องอยู่ ยังมาตามหามาร์ช นี่ทำให้ฉันเป็นห่วงมากเลยรู้ไหม ก็เลยต้องทิ้งงานทั้งหมดมาตามหาเธอกับเขา”

“ขอบคุณพวกเธอนะ ฉันไม่เป็นอะไร” นานาพูดอย่างตื้นตันว่า: “มาร์ชก็ไม่เป็นไร เมื่อเช้าเจอเขาแล้ว เขาไปเป็นอาสาสมัครขึ้นเขาไปช่วยคนอื่นแล้ว ”