บทที่ 562 รู้สึกคันในใจ

หลังจากอลันทำทุกอย่างให้เขาแล้ว ล็อกห้องนั้นให้เรียบร้อย เมื่อมองมาจากข้างนอกที่นี่ก็เหมือนแค่กระจกบานหนึ่ง ไม่มีใครดูออกว่ามันคือประตูห้อง

ตอนตกแต่งบ้านเขาจงใจอำพรางให้มันเป็นแบบนี้ ถึงแม้จะมีใครมาเยี่ยม ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาซ่อนพลไว้ด้านใน

……

มีนามาพาพลมาตรวจเช็กบาดแผลที่โรงพยาบาล โชคดีที่เป็นเพียงแค่บาดแผลภายนอกเล็กน้อยเท่านั้นเอง

พยาบาลหลายคนในโรงพยาบาลจำมาร์ชได้ ก่อนที่พวกเขาจะกลับ พยาบาลกลายเป็นแฟนคลับตัวน้อย ล้อมรอบเขาไว้เพื่อขอลายเซ็น และขอถ่ายรูป

มีนาถูกพยาบาลสองสามคนเบียดออกไปอีกข้าง และเธอก็ยืนยิ้มหัวเราะเยาะอยู่ด้านนอก

มาร์ชสีหน้าเรียบเฉยแล้วปฏิเสธที่จะถ่ายรูปกับพยาบาลพวกนี้ออกมา และปฏิเสธที่จะให้ลายเซ็นพวกเขาอีกด้วย

มีพยาบาลน้อยคนหนึ่งไม่กลัวตายดึงดันไปยืนอยู่ข้างมาร์ช เพื่อจะถ่ายรูปกับเขา

ปรากฏว่ามาร์ชหน้าดิ่งลงมาทันที ไม่สนใจที่จะถ่ายรูปกับพยาบาลคนนั้น เดินตรงไปข้างหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ของพยาบาลอีกคน โยนโทรศัพท์ลงพื้นทันที แล้วพูดเสียงเย็นชาออกมากฎหมาย“นอกจากภรรยาของผมแล้ว ผมไม่ถ่ายรูปเดี่ยวกับใครทั้งนั้น”

พยาบาลทั้งหลายต่างมองไปที่มาร์ชด้วยความไม่เข้าใจ และรู้สึกเสียใจมาก

แต่มาร์ชกลับมาสนใจเดินตรงไปหามีนา จับมือเธอไว้ แล้วพูดขึ้นมาอย่างโกรธเคืองเล็กน้อยว่า： “มัวแต่ยืนมองดูความคึกคักอยู่ข้างๆ ไม่รู้จักมาช่วยสามีเลย กลับบ้าน！”

มีนาเหมือนภรรยาตัวน้อย เดินตามเขาไปแล้วหันกลับไปมอง รู้สึกเป็นห่วงบรรดาพยาบาลที่เสียใจพวกนั้น แล้วพูดขึ้นว่า： “กลับแบบนี้เลยเหรอ คุณไม่ไปดูหน่อยเหรอว่าโทรศัพท์ที่โยนใส่พื้นเสียหรือเปล่า？สาวน้อยคนนั้นเธอชื่นชมคุณไม่ใช่ความผิดอะไรสักหน่อย คุณไม่รู้จักทำดีกับพวกเธอหน่อย”

มาร์ชไม่ฟังเหตุผลบ้าบอของเธอพวกนี้ และไม่ยอมให้เธอกลับไปอีก ดึงเธอให้ออกไปจากโรงพยาบาล ดันเธอเข้าไปนั่งในรถแล้วพูดขึ้นว่า： “ผู้หญิงอย่างคุณหนิ่ ต้องการแบ่งความดีที่มีให้กับคุณคนเดียวแบ่งให้คนอื่นเหรอ！”

“ไม่อยาก” มีนาเห็นหน้าเขายังคงดิ่งอยู่ รีบพูดออกมาอย่างแน่วแน่

มาร์ชนั่งเข้าไปรถด้วยกัน ยิ้มออกมาได้แล้วพูดขึ้นว่า： “นี่ค่อยเหมือนคำพูดของคนหน่อย”

มีนามองไปที่เขา พูดล้อเล่นออกมาว่า： “คราวหลังถ้าคุณจะออกจากบ้านคงต้องใส่แว่นดำและสวมหน้ากากแล้ว ทำแบบนั้นคนอื่นถึงจะได้จำคุณไม่ได้……”

มาร์ชบีบหน้าเธอเบาๆ “คุณหนิ่ มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นนะ ผมไม่ใช่ดาราสักหน่อย ใส่พวกนั้นทำไม ก็แค่ข่าวโด่งดังที่ทุกคนค้นหาชั่วคราว ผ่านไปไม่กี่วันทุกคนก็จะลืมมันเอง”

มีนาตอบโอะออกมา กำลังคิดในใจว่าวันนี้เขาไม่มีธุระที่ไหน สามารถไปกินอาหารที่ดังในอินเทอร์เน็ตเป็นเพื่อนเธอได้

ช่วงนี้เธอไม่ค่อยอาเจียนแล้ว กินอาหารได้มากขึ้น ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ถึงตะกละเป็นพิเศษ เห็นอะไรก็อยากลองชิมไปหมด ถ้าไม่ได้ไปชิมรสชาติเหมือนจะรู้สึกคันในใจอย่างบอกไม่ถูก

แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ของมาร์ชดังขึ้นมาทันที พูดสองสามคำ ก็ให้การ์ดส่งเธอกลับบ้าน

มีนาถามออกมาด้วยความโกรธว่า： “โทรศัพท์ของใครเหรอ คุณไม่ไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันแล้วเหรอ？”

“ชาร์วีโทรมา บอกว่าบริษัทมีเรื่องด่วน ให้ผมกลับไปดูก่อน” มาร์ชกุมมือเธอไว้แล้วพูดขอโทษออกมา

มีนาพูดออดอ้อนออกมาว่า： “ถ้าอย่างนั้นส่งคุณกลับบริษัทก่อนดีกว่า ฉันอยากไปกินอาหารร้านดังในอินเทอร์เน็ต”

“เพื่อความปลอดภัยคุณกลับบ้านก่อน รอผมมีเวลาก่อนค่อยไปกินเป็นเพื่อนคุณ” มาร์ชไม่เห็นด้วย

มีนายังคงออดอ้อนต่อแล้วพูดขึ้นว่า： “อยู่บ้านมันน่าเบื่อ มีพวกเขาอยู่กับฉันด้วยไม่เป็นไรหรอก กินเสร็จก็กลับบ้านทันที ฉันรับปาก！”

ในขณะที่พูดเธอได้ยกมือทำท่าสาบานออกมาด้วย ทำหน้าสงสารและสายตาอ้อนวอนให้เขา