บทที่ 561 อดทนอย่างทรมาน

มาร์ชรู้สึกแปลกใจมาก คิดไม่ถึงว่าในสถานที่เกิดเหตุจะมีคนถ่ายรูปถ่ายของเขาไว้ได้ และโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ต จึงพูดขึ้นว่า： “ใครจะไปรู้หล่ะ ตลอดทางพวกเราไม่ได้ดูข่าวเด่นบนมือถือเลย ต้องการเพียงแค่ได้นอนหลับสบายก็พอ”

มีนาพูดขึ้นว่า： “มันเป็นเรื่องดี คุณดูสิลูกชายคุณภาคภูมิใจมากแค่ไหน คุณกลายเป็นฮีโร่ใหญ่เลยนะ”

ตอนนั้นมาร์ชแค่คิดว่าต้องช่วยเหลือคน มันเป็นสัญชาตญาณโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ไม่เคยคิดว่าจะเป็นข่าวดังขึ้นติดเทรนท์แบบนี้ เขาปล่อยตัวอธิลง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า： “การช่วยเหลือคนอื่นเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว ลูกดูสิร่างกายพ่อสกปรกมาก ต้องไปอาบน้ำก่อน ลูกไปวิ่งเล่นเองก่อนนะ”

อธิปลอ่ยเขาออกอย่างเชื่อฟัง ส่วนมีนานั้นเอามือลูบหัวอธิเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า： “ไปเล่นกับแก้วก่อน พ่อกับแม่จะไปอาบน้ำก่อน”

เมื่อป้าโบว์เห็นมาร์ชเต็มไปด้วยฝุ่นทั้งข้างนอกข้างใน ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณผู้ชายไปกลิ้งที่ดินโคลนมาเหรอ ต้องอาบน้ำกี่ถังถึงจะสะอาดเนี่ยะ เดี๋ยวฉันไปเติมน้ำให้พวกคุณก่อน”

มาร์ชอาบน้ำไปหลายถังจริงๆ กว่าจะอาบน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้าจนสะอาดได้

มีนาบอกว่าจะถูหลังให้เขาในห้องอาบน้ำ แต่ถูกเขาปฏิเสธ เพราะกลัวตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว และกลัวจะไปโดนลูกในท้องของมีนาด้วย

มีนาจึงต้องรอให้เขาอาบน้ำเอง ส่วนเธอนั้นนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้โซฟาด้วยท่าทีที่สบาย และดูข่าวเด่นเรื่องดินถล่มที่มณฑลเห๋อซาน ใต้รูปถ่ายของมาร์ชที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยดินโคลนนั้นมีคนเขียนข้อความไว้หลายข้อความเลย

ข้อความด้านล่างมีเขียนไว้ทุกรูปแบบ “ถึงแม้หน้าตาจะเต็มไปด้วยดินโคลนแต่ก็ไม่สามารถปกปิดความหล่อไว้ได้！”

“ผู้ชายที่ช่วยเหลือคนอื่นอย่างเต็มที่ช่างน่าหลงใหล……”

“หนุ่มหล่อคนนี้มีแฟนหรือยัง？”

“เขาเป็นประธานของบริษัทใหญ่ แต่งงานมีลูกแล้ว อย่าฝันไปเลย……”

“ทั้งหล่อทั้งรวย และมีความยุติธรรม ชื่นชอบพี่ประธานบริษัทคนนี้จริงๆ เลย！”

……

มีนาเปิดอ่านข้อความที่แสดงความคิดเห็นพวกนี้ รู้สึกภาคภูมิใจในตัวสามี และในเวลาเดียวกันก็รู้สึกตลก ตอนนี้มาร์ชดังกว่าดาราพวกนั้นแล้วเสียอีก กลายเป็นชายในฝันของหญิงสาวหมื่นคนพันคนไปแล้ว……

“ดูอะไรเหรอ ยิ้มดีใจขนาดนั้น” หลังจากที่มาร์ชอาบน้ำเสร็จรู้สึกสบายตัวขึ้นมากใช้ผ้าเช็ดตัวห่อตัวไว้เดินออกมาจากห้องอาบน้ำ แล้วนั่งลงข้างมีนา

มีนายื่นโทรศัพท์ไปให้เขาดู ยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นว่า： “ฉันเห็นรูปคุณที่กำลังช่วยคนอยู่บนอินเทอร์เน็ต เมื่อฉันเห็นข้อความด้านล่าง ฉันรู้สึกว่ามันตลกมาก ตอนนี้คุณมีแฟนคลับสาวๆ มากมายแล้วนะ”

มาร์ชยึดโทรศัพท์ของเธอไป และไม่ได้ไปดู เขาไม่สนใจความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ตพวกนี้แล้วพูดขึ้นว่า： “พอแล้ว โทรศัพท์ดูน้อยหน่อย ตลอดระยะทางที่กลับมาคุณไม่เหนื่อยเหรอ ไปนอนกันดีกว่า”

“ไอ้หย๋า คืนโทรศัพท์ฉันมา！” มีนาพูดประท้วงออกมา “ฉันยังดูไม่เสร็จเลยให้ฉันดูข้อความที่เขาแสดงความคิดเห็นพวกนี้จบก่อน……”

มาร์ชไม่สนใจคำประท้วงของเธอ อุ้มเธอขึ้นมา วางลงบนเตียงเบาๆ ตะแคงตัวเอามือไปวางไว้บนท้องเธอแล้วพูดขึ้นว่า： “พอแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดู คุณไม่อยากพักผ่อนแต่เด็กในท้องคุณต้องพักผ่อน”

มีนาเอามือไปคล้องคอเขาไว้อย่างเสียไม่ได้ แล้วพูดออกมาว่า： “ดูพี่ประธานสุดหล่อของเราคนนี้สิ มีรอยช้ำไปทั่วร่างกาย พรุ่งนี้ต้องไปเอกซเรย์ดูที่โรงพยาบาลหน่อยแล้ว”

พูดจบเธอกดลงไปที่จุดรอยฟกช้ำเป็นเลือดบนแขนเขา มาร์ชขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

มีนาลุกขึ้นแล้วพูดว่า： “ดูแล้วฮีโร่ไม่ได้เป็นกันง่ายๆ เลย ฉันว่าฉันทายาให้คุณก่อนดีกว่า……”

มาร์ชดึงเธอเข้ามากอดไว้ เพื่อให้เธอนอนต่อแล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ต้องทายาหรอก ผมรับปากพรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลแน่นอน”

แต่มีนายังคงเป็นห่วงเขาอยู่ คิดว่าถึงแม้จะช่วยได้หรือช่วยไม่ได้ อย่างน้อยก็ควรทายาก่อน แต่ทันใดนั้นเขาก็ก้มลงจูบเธอ

ทำให้มีนาห้ามใจตัวเองไม่อยู่ จูบตอบสนองเขากลับคืนไป